Pytania pomocnicze - AUD.05

Błona ortochromatyczna nie reaguje na światło czerwone. Dlatego kolor czerwony jest przez nią odwzorowywany jako bardzo ciemny.

Ponieważ materiał ortochromatyczny nie jest czuły na czerwień. Czerwone światło nie powinno więc naświetlać takiej błony lub papieru.

Czerwone obiekty wychodzą bardzo ciemne lub prawie czarne, ponieważ błona nie rejestruje skutecznie światła czerwonego.

Błona ortochromatyczna nie jest czuła na czerwień, a panchromatyczna reaguje na prawie całe widmo widzialne, także na czerwony. Panchromatyczna daje bardziej naturalne przełożenie kolorów na odcienie szarości.

Czułość barwna decyduje o tym, jak kolory zostaną zamienione na odcienie szarości. Ten sam obiekt może wyglądać jasno lub ciemno w zależności od rodzaju materiału światłoczułego.

Rejestruje przede wszystkim światło niebieskie, zielone i częściowo żółte. Nie rejestruje światła czerwonego.

MPEG-2 służy do kompresji i zapisu obrazu wideo oraz dźwięku. Jest wykorzystywany m.in. w telewizji cyfrowej i na płytach DVD-Video.

Ponieważ standard MPEG-2 umożliwia skuteczną kompresję obrazu i przesyłanie go w strumieniu transmisyjnym. Był szeroko stosowany w systemach DVB, czyli cyfrowej telewizji naziemnej, satelitarnej i kablowej.

MPEG-2 dotyczy głównie kodowania wideo i transmisji audiowizualnej. MP3 jest formatem kompresji dźwięku i nie służy do przechowywania obrazu wideo.

DivX i XviD to kodeki wideo kojarzone głównie ze standardem MPEG-4 ASP. MPEG-2 jest starszym standardem powszechnie używanym w DVD i telewizji cyfrowej.

Tak, MPEG-2 wykorzystuje kompresję stratną. Oznacza to, że część informacji obrazu jest usuwana, aby zmniejszyć rozmiar pliku lub strumienia danych.

Z MPEG-2 mogą być związane m.in. pliki z rozszerzeniami `.mpg`, `.mpeg`, `.vob` oraz `.ts`. Rozszerzenie zależy od kontenera i zastosowania materiału.

Audacity służy do nagrywania, edycji i eksportowania dźwięku. Można w nim przygotować np. narrację, muzykę tła lub efekty dźwiękowe do prezentacji multimedialnej.

Ponieważ jest edytorem audio, umożliwia montaż nagrań, przycinanie, miksowanie ścieżek, regulację głośności i eksport gotowego pliku dźwiękowego.

Najczęściej stosuje się formaty MP3 i WAV. MP3 zajmuje mniej miejsca, a WAV oferuje wysoką jakość, ale ma większy rozmiar pliku.

Audacity jest programem do edycji dźwięku, natomiast Publisher służy głównie do projektowania publikacji, np. ulotek, broszur i materiałów drukowanych.

Audacity służy do pracy z dźwiękiem, a Picasa była aplikacją do przeglądania i podstawowej obróbki zdjęć. Picasa nie jest narzędziem do tworzenia ścieżek dźwiękowych.

Adobe Encore był programem do authoringu DVD i Blu-ray, czyli przygotowywania płyt z menu i materiałami wideo. Nie jest typowym edytorem audio do tworzenia ścieżki dźwiękowej prezentacji.

Należy nagrać lub zaimportować dźwięk, przyciąć zbędne fragmenty, ustawić odpowiednią głośność, ewentualnie dodać efekty, a następnie wyeksportować plik np. jako MP3 lub WAV.

Najpierw trzeba wykonać i przygotować fotografie. Dopiero potem można je wczytać do programu montażowego.

Film ze zdjęć składa się z pojedynczych fotografii ustawionych w sekwencji. Zwykły film wideo jest rejestrowany jako ciągły zapis ruchu kamerą.

Należy dobrać ekspozycję, ostrość, balans bieli, kadr i odpowiednią rozdzielczość. Dzięki temu zdjęcia będą spójne wizualnie.

Importowanie to wczytanie plików graficznych do projektu programu, aby można było użyć ich na osi czasu filmu.

Wysoka rozdzielczość pozwala zachować dobrą jakość obrazu, szczególnie przy kadrowaniu, zbliżeniach lub eksporcie filmu w Full HD albo 4K.

FPS określa, ile obrazów jest wyświetlanych w ciągu sekundy. W animacji poklatkowej wpływa bezpośrednio na płynność ruchu.

Filtr niebieski przepuszcza głównie światło niebieskie, a ogranicza przechodzenie światła czerwonego. W efekcie czerwone obszary zdjęcia są rejestrowane jako ciemniejsze.

Filtr barwny przepuszcza światło o barwie zbliżonej do własnej, a osłabia inne barwy. Powoduje to zmianę jasności i kontrastu poszczególnych kolorów na zdjęciu.

Filtr czerwony przepuszcza światło czerwone, więc czerwone elementy zwykle stają się jaśniejsze lub bardziej wyraźne. Nie jest więc właściwy, gdy celem jest przyciemnienie czerwieni.

Filtr barwny wpływa na określone barwy w obrazie. Filtr połówkowy przyciemnia tylko część kadru, najczęściej górną część zdjęcia, np. niebo.

Kolory dopełniające wzajemnie się osłabiają. Filtr o jednej barwie może przyciemniać barwy przeciwne lub słabo przez niego przepuszczane.

Tak. W fotografii czarno-białej filtr barwny zmienia odwzorowanie kolorów jako odcieni szarości, zwiększając lub zmniejszając kontrast między obiektami.

Po dominacji linii skośnych, przekątnych lub osi prowadzonych pod kątem. Takie układy zwykle sugerują ruch i dynamikę.

Najczęściej daje wrażenie dynamiki, napięcia, ruchu lub kierunku działania. Jest mniej spokojna niż układ statyczny.

Kompozycja diagonalna opiera się na skosach i przekątnych, a symetryczna na równowadze elementów po obu stronach osi. Symetria zwykle daje wrażenie ładu i stabilności.

Kompozycja statyczna jest spokojna i stabilna, często oparta na pionach i poziomach. Diagonalna wykorzystuje skosy, przez co wygląda bardziej dynamicznie.

Osie kompozycyjne to umowne linie porządkujące układ elementów w obrazie. Mogą być pionowe, poziome, skośne, centralne lub promieniste.

W plakatach, reklamach, fotografiach, ilustracjach, banerach i okładkach. Sprawdza się tam, gdzie projekt ma wyglądać dynamicznie i przyciągać uwagę.

Kompozycja odśrodkowa kieruje uwagę od centrum obrazu na zewnątrz. Elementy często rozchodzą się promieniście od punktu środkowego.

Polega na układaniu elementów w poziomych rzędach lub pasach. Obiekty dalsze umieszcza się wyżej, a bliższe niżej.

Na płaszczyźnie obrazu położenie wyżej często sugeruje oddalenie od widza. To uproszczony sposób budowania głębi bez perspektywy zbieżnej.

Kompozycja rzędowa opiera się na poziomych pasach i warstwach. Diagonalna wykorzystuje linie ukośne, które nadają obrazowi ruch i dynamikę.

To układ, w którym linie, kształty lub kierunki prowadzą wzrok odbiorcy do środka kompozycji. Centrum staje się najważniejszym punktem obrazu.

To kompozycja, w której elementy kierują uwagę od centrum ku zewnętrznym częściom obrazu. Daje wrażenie rozchodzenia się form na boki.

Warto skojarzyć: rzędy oznaczają pasy ułożone jeden nad drugim. Jeśli dalsze elementy są wyżej, chodzi o kompozycję rzędową.

To zmiana rozmiaru wielu obrazów jednocześnie, np. z 4000 × 3000 px do 1200 × 900 px. Taką operację wykonuje się w trybie wsadowym.

IrfanView ma funkcję przetwarzania wsadowego, która pozwala automatycznie zmienić rozmiar wielu plików graficznych. Jest to program do przeglądania i prostej edycji obrazów.

Zmiana wymiarów dotyczy liczby pikseli, np. szerokości i wysokości obrazu. Zmiana wagi pliku może wynikać także z kompresji lub zapisu w innym formacie.

Windows Media Player służy głównie do odtwarzania plików audio i wideo. Nie jest narzędziem do edycji ani wsadowego skalowania obrazów.

Windows Movie Maker jest programem do prostego montażu filmów. Może wykorzystywać zdjęcia w projekcie wideo, ale nie służy typowo do zbiorowego zmniejszania ich wymiarów.

Warto to zrobić przed umieszczeniem zdjęć na stronie internetowej, wysłaniem ich e-mailem lub użyciem w prezentacji. Mniejsze zdjęcia szybciej się ładują i zajmują mniej miejsca.

Najważniejsze są szerokość i wysokość w pikselach, zachowanie proporcji obrazu, format zapisu oraz stopień kompresji. Dzięki temu zdjęcie nie zostanie zniekształcone ani nadmiernie pogorszone jakościowo.

Czerń i biel znajdują się na przeciwnych krańcach jasności: czerń odbija najmniej światła, a biel najwięcej. Dzięki temu różnica między tekstem a tłem jest maksymalna.

Wysoki kontrast ułatwia szybkie odczytanie treści, szczególnie z większej odległości lub przy słabszej jakości projektora. Zbyt niski kontrast powoduje zmęczenie wzroku i utrudnia odbiór informacji.

Oba zestawienia dają bardzo wysoki kontrast. W dłuższych tekstach zwykle wygodniejszy jest czarny tekst na jasnym tle, a biały tekst na czarnym tle sprawdza się przy krótkich hasłach lub slajdach o ciemnej stylistyce.

Żółty i czarny tworzą mocny kontrast i dobrze przyciągają uwagę, ale nie osiągają maksymalnej różnicy jasności tak jak czarny i biały. Dlatego w pytaniu o najwyższy kontrast poprawna jest para czarny–biały.

Należy unikać par o małej różnicy jasności, np. niebieskiego z szarym lub czerwonego z zielonym. Takie zestawienia mogą być nieczytelne, szczególnie dla osób z zaburzeniami rozpoznawania barw.

Elementy o większym kontraście są szybciej zauważane przez odbiorcę. Dlatego kontrast można wykorzystać do wyróżnienia tytułów, najważniejszych danych i kluczowych komunikatów.

Zaznaczenie ogranicza działanie korekcji tylko do wybranego fragmentu zdjęcia. Dzięki temu można poprawić oczy bez zmieniania skóry, włosów lub tła.

Zwiększenie jasności rozświetla wybrany obszar, np. refleks świetlny na oku. Dzięki temu błysk staje się bardziej widoczny.

Kontrast wzmacnia różnice między jasnymi i ciemnymi partiami. Oko wygląda przez to wyraźniej, a refleks świetlny mocniej odcina się od otoczenia.

Barwa pozwala korygować odcień tęczówki, a nasycenie zwiększa lub zmniejsza intensywność koloru. Trzeba stosować je subtelnie, aby efekt nie wyglądał sztucznie.

Wyostrzenie podkreśla detale, krawędzie i refleksy świetlne. Najlepiej stosować je po korekcjach tonalnych i kolorystycznych, aby finalnie wzmocnić efekt.

Naturalny błysk jest subtelny i zgodny z kierunkiem światła na zdjęciu. Przesadzony efekt jest zbyt jasny, zbyt ostry lub nie pasuje do oświetlenia twarzy.

Gradient służy głównie do tworzenia płynnych przejść tonalnych lub kolorystycznych. W tym zadaniu ważniejsze są selektywne korekcje: zaznaczenie, jasność, kontrast, barwa, nasycenie i wyostrzenie.