Pytania pomocnicze - AUD.05

Ziarnistość wpływa na szczegółowość, ostrość i estetykę zdjęcia analogowego. Materiał drobnoziarnisty daje gładszy obraz, a gruboziarnisty bardziej surowy i wyrazisty efekt.

Im wyższa czułość ISO filmu, tym zwykle większa ziarnistość. Filmy o niskim ISO najczęściej dają obraz bardziej gładki i szczegółowy.

Ziarno występuje w fotografii analogowej i wynika ze struktury materiału światłoczułego. Szum cyfrowy powstaje w matrycy aparatu cyfrowego, szczególnie przy wysokim ISO lub słabym oświetleniu.

Film drobnoziarnisty warto wybrać wtedy, gdy zależy na wysokiej szczegółowości, gładkich przejściach tonalnych i dobrej jakości powiększeń. Sprawdza się np. w portrecie, fotografii produktowej i krajobrazowej.

Większa ziarnistość może być użyta celowo jako środek artystyczny. Nadaje zdjęciom analogowy charakter, surowość, dynamikę lub klimat reportażowy.

Rozmiar matrycy dotyczy aparatów cyfrowych, a materiał negatywowy jest używany w fotografii analogowej. Dlatego przy wyborze negatywu ważniejsze są cechy filmu, np. ziarnistość i czułość.

ISO określa czułość matrycy aparatu lub filmu na światło. Im wyższa wartość ISO, tym mniej światła potrzeba do wykonania zdjęcia.

ISO jest międzynarodowym standardem, używanym powszechnie w aparatach cyfrowych, filmach fotograficznych i oprogramowaniu fotograficznym.

Podniesienie ISO rozjaśnia zdjęcie przy tych samych ustawieniach czasu naświetlania i przysłony. Obniżenie ISO wymaga więcej światła lub dłuższej ekspozycji.

Wysokie ISO zwiększa ryzyko pojawienia się szumu cyfrowego, czyli ziarnistych zakłóceń widocznych szczególnie w ciemnych partiach obrazu.

DIN i GOST to starsze systemy oznaczania czułości materiałów fotograficznych. W praktyce zostały zastąpione przez skalę ISO, która jest obecnie standardem międzynarodowym.

ISO jest jednym z trzech elementów ekspozycji obok czasu naświetlania i przysłony. Zwiększenie ISO pozwala użyć krótszego czasu lub mniejszego otworu przysłony.

Filmy o niskiej czułości mają drobniejsze ziarno i lepiej odwzorowują szczegóły. Dzięki temu po powiększeniu obraz jest ostrzejszy i mniej ziarnisty.

Im wyższa czułość filmu, tym zwykle większe ziarno. Niska czułość daje drobniejsze ziarno, co jest korzystne przy dużych powiększeniach.

Wzrost o 3° DIN oznacza podwojenie czułości filmu. Na przykład film 24 DIN jest dwa razy czulszy niż film 21 DIN.

Negatyw małoobrazkowy ma niewielki format klatki, dlatego przy dużym powiększeniu łatwo uwidaczniają się ziarno, nieostrości i niedoskonałości obrazu.

21 DIN odpowiada w przybliżeniu ISO 100. Jest to jedna z podstawowych wartości odniesienia między skalami DIN i ISO.

Film o wysokiej czułości stosuje się przy słabym oświetleniu lub gdy potrzebny jest krótki czas naświetlania. Trzeba jednak liczyć się z większą ziarnistością obrazu.

Ponieważ piegi mają barwę zbliżoną do pomarańczowej i żółtej. Filtr barwny rozjaśnia na zdjęciu tony podobne do swojej barwy.

Filtr rozjaśnia barwy podobne do własnej, a przyciemnia barwy dopełniające. Dzięki temu zmienia kontrast tonalny zdjęcia.

Niebieski jest barwą przeciwną do ciepłych odcieni żółci i pomarańczu. Taki filtr raczej przyciemniłby piegi, zamiast je rozjaśnić.

Filtr czerwony działa mocniej i daje większy kontrast, szczególnie przyciemniając błękit nieba. Filtr pomarańczowy jest łagodniejszy i lepiej nadaje się do naturalnej korekcji cery.

Najczęściej w fotografii czarno-białej, ponieważ kolory zostają tam zamienione na odcienie szarości. Filtr decyduje, które kolory będą jaśniejsze, a które ciemniejsze.

Zwiększa różnice tonalne między barwami podobnymi do filtra a barwami dopełniającymi. Dzięki temu niektóre elementy mogą być bardziej widoczne, a inne mniej.

Błona ortochromatyczna nie reaguje na światło czerwone. Dlatego kolor czerwony jest przez nią odwzorowywany jako bardzo ciemny.

Ponieważ materiał ortochromatyczny nie jest czuły na czerwień. Czerwone światło nie powinno więc naświetlać takiej błony lub papieru.

Czerwone obiekty wychodzą bardzo ciemne lub prawie czarne, ponieważ błona nie rejestruje skutecznie światła czerwonego.

Błona ortochromatyczna nie jest czuła na czerwień, a panchromatyczna reaguje na prawie całe widmo widzialne, także na czerwony. Panchromatyczna daje bardziej naturalne przełożenie kolorów na odcienie szarości.

Czułość barwna decyduje o tym, jak kolory zostaną zamienione na odcienie szarości. Ten sam obiekt może wyglądać jasno lub ciemno w zależności od rodzaju materiału światłoczułego.

Rejestruje przede wszystkim światło niebieskie, zielone i częściowo żółte. Nie rejestruje światła czerwonego.

MPEG-2 służy do kompresji i zapisu obrazu wideo oraz dźwięku. Jest wykorzystywany m.in. w telewizji cyfrowej i na płytach DVD-Video.

Ponieważ standard MPEG-2 umożliwia skuteczną kompresję obrazu i przesyłanie go w strumieniu transmisyjnym. Był szeroko stosowany w systemach DVB, czyli cyfrowej telewizji naziemnej, satelitarnej i kablowej.

MPEG-2 dotyczy głównie kodowania wideo i transmisji audiowizualnej. MP3 jest formatem kompresji dźwięku i nie służy do przechowywania obrazu wideo.

DivX i XviD to kodeki wideo kojarzone głównie ze standardem MPEG-4 ASP. MPEG-2 jest starszym standardem powszechnie używanym w DVD i telewizji cyfrowej.

Tak, MPEG-2 wykorzystuje kompresję stratną. Oznacza to, że część informacji obrazu jest usuwana, aby zmniejszyć rozmiar pliku lub strumienia danych.

Z MPEG-2 mogą być związane m.in. pliki z rozszerzeniami `.mpg`, `.mpeg`, `.vob` oraz `.ts`. Rozszerzenie zależy od kontenera i zastosowania materiału.

Audacity służy do nagrywania, edycji i eksportowania dźwięku. Można w nim przygotować np. narrację, muzykę tła lub efekty dźwiękowe do prezentacji multimedialnej.

Ponieważ jest edytorem audio, umożliwia montaż nagrań, przycinanie, miksowanie ścieżek, regulację głośności i eksport gotowego pliku dźwiękowego.

Najczęściej stosuje się formaty MP3 i WAV. MP3 zajmuje mniej miejsca, a WAV oferuje wysoką jakość, ale ma większy rozmiar pliku.

Audacity jest programem do edycji dźwięku, natomiast Publisher służy głównie do projektowania publikacji, np. ulotek, broszur i materiałów drukowanych.

Audacity służy do pracy z dźwiękiem, a Picasa była aplikacją do przeglądania i podstawowej obróbki zdjęć. Picasa nie jest narzędziem do tworzenia ścieżek dźwiękowych.

Adobe Encore był programem do authoringu DVD i Blu-ray, czyli przygotowywania płyt z menu i materiałami wideo. Nie jest typowym edytorem audio do tworzenia ścieżki dźwiękowej prezentacji.

Należy nagrać lub zaimportować dźwięk, przyciąć zbędne fragmenty, ustawić odpowiednią głośność, ewentualnie dodać efekty, a następnie wyeksportować plik np. jako MP3 lub WAV.

Filtr niebieski przepuszcza głównie światło niebieskie, a ogranicza przechodzenie światła czerwonego. W efekcie czerwone obszary zdjęcia są rejestrowane jako ciemniejsze.

Filtr barwny przepuszcza światło o barwie zbliżonej do własnej, a osłabia inne barwy. Powoduje to zmianę jasności i kontrastu poszczególnych kolorów na zdjęciu.

Filtr czerwony przepuszcza światło czerwone, więc czerwone elementy zwykle stają się jaśniejsze lub bardziej wyraźne. Nie jest więc właściwy, gdy celem jest przyciemnienie czerwieni.

Filtr barwny wpływa na określone barwy w obrazie. Filtr połówkowy przyciemnia tylko część kadru, najczęściej górną część zdjęcia, np. niebo.

Kolory dopełniające wzajemnie się osłabiają. Filtr o jednej barwie może przyciemniać barwy przeciwne lub słabo przez niego przepuszczane.

Tak. W fotografii czarno-białej filtr barwny zmienia odwzorowanie kolorów jako odcieni szarości, zwiększając lub zmniejszając kontrast między obiektami.

Po dominacji linii skośnych, przekątnych lub osi prowadzonych pod kątem. Takie układy zwykle sugerują ruch i dynamikę.

Najczęściej daje wrażenie dynamiki, napięcia, ruchu lub kierunku działania. Jest mniej spokojna niż układ statyczny.

Kompozycja diagonalna opiera się na skosach i przekątnych, a symetryczna na równowadze elementów po obu stronach osi. Symetria zwykle daje wrażenie ładu i stabilności.

Kompozycja statyczna jest spokojna i stabilna, często oparta na pionach i poziomach. Diagonalna wykorzystuje skosy, przez co wygląda bardziej dynamicznie.

Osie kompozycyjne to umowne linie porządkujące układ elementów w obrazie. Mogą być pionowe, poziome, skośne, centralne lub promieniste.

W plakatach, reklamach, fotografiach, ilustracjach, banerach i okładkach. Sprawdza się tam, gdzie projekt ma wyglądać dynamicznie i przyciągać uwagę.

Kompozycja odśrodkowa kieruje uwagę od centrum obrazu na zewnątrz. Elementy często rozchodzą się promieniście od punktu środkowego.

Polega na układaniu elementów w poziomych rzędach lub pasach. Obiekty dalsze umieszcza się wyżej, a bliższe niżej.

Na płaszczyźnie obrazu położenie wyżej często sugeruje oddalenie od widza. To uproszczony sposób budowania głębi bez perspektywy zbieżnej.

Kompozycja rzędowa opiera się na poziomych pasach i warstwach. Diagonalna wykorzystuje linie ukośne, które nadają obrazowi ruch i dynamikę.

To układ, w którym linie, kształty lub kierunki prowadzą wzrok odbiorcy do środka kompozycji. Centrum staje się najważniejszym punktem obrazu.

To kompozycja, w której elementy kierują uwagę od centrum ku zewnętrznym częściom obrazu. Daje wrażenie rozchodzenia się form na boki.

Warto skojarzyć: rzędy oznaczają pasy ułożone jeden nad drugim. Jeśli dalsze elementy są wyżej, chodzi o kompozycję rzędową.