Pytania pomocnicze - AUD.05

Metamorfoza polega na płynnym przekształceniu jednego obiektu wektorowego w drugi przez utworzenie obiektów pośrednich. Zmieniać się może kształt, kolor, rozmiar lub położenie.

Widać serię kolejnych, stopniowo zmieniających się obiektów między formą początkową i końcową. Obraz B pokazuje właśnie taki ciąg przejść.

Powielenie tworzy identyczne kopie obiektu. Metamorfoza tworzy kopie pośrednie, które stopniowo zmieniają cechy między obiektem początkowym a końcowym.

Mogą zmieniać się m.in. kształt, kolor wypełnienia, kolor konturu, wielkość, obrót i położenie obiektów.

Metamorfozę obiektów wektorowych można wykonywać m.in. w programach takich jak CorelDRAW lub Adobe Illustrator, używając narzędzi typu blend/metamorfoza.

Obiekty wektorowe są opisane matematycznie, dlatego program może obliczać kształty pośrednie między nimi. Ułatwia to tworzenie płynnych przejść.

GIF może przechowywać sekwencję klatek, dzięki czemu pozwala tworzyć proste animacje. Jest obsługiwany przez większość przeglądarek internetowych.

BMP zwykle ma duży rozmiar pliku i nie obsługuje animacji. Jest niepraktyczny do zastosowań webowych, gdzie ważne jest szybkie ładowanie.

Standardowy JPEG nie obsługuje animacji, ponieważ zapisuje pojedynczy obraz rastrowy. Nadaje się głównie do zdjęć i grafik z płynnymi przejściami tonalnymi.

GIF obsługuje maksymalnie 256 kolorów w jednej palecie, dlatego nie zawsze dobrze nadaje się do zdjęć. Sprawdza się lepiej w prostych grafikach, ikonach i krótkich animacjach.

Animowany GIF zawiera wiele klatek odtwarzanych kolejno w czasie. Statyczny obraz, np. BMP lub JPEG, przedstawia tylko jedną klatkę.

Należy zadbać o mały rozmiar pliku, czytelność przekazu, odpowiednie wymiary oraz brak zbyt agresywnej animacji. Baner powinien szybko się ładować i nie utrudniać korzystania ze strony.

Zewnętrzny CSS ustawia pełną ramkę: `3px solid black`. Wewnętrzny CSS później zmienia tylko właściwość `border-color` na `red`, więc grubość i styl ramki zostają, ale kolor zostaje nadpisany.

Margines `20px` pochodzi z zewnętrznego arkusza CSS, ale w znaczniku `img` użyto stylu inline `style="margin: 15px"`. Styl inline ma wyższy priorytet, więc margines wynosi `15px`.

Zewnętrzny arkusz CSS jest osobnym plikiem, np. `style.css`, podłączonym do strony. Wewnętrzny arkusz znajduje się bezpośrednio w dokumencie HTML, zwykle w znaczniku `style` w sekcji `head`.

Jest to zapis skrócony ustawiający ramkę elementu: grubość `3px`, styl linii `solid` oraz kolor `black`.

Nie. `border-color` zmienia tylko kolor ramki. Grubość `3px` i styl `solid` ustawione wcześniej przez `border` pozostają bez zmian.

Należy sprawdzić każdą właściwość osobno i ustalić, która reguła ma dla niej najwyższy priorytet. Inna reguła może ostatecznie decydować o kolorze ramki, a inna o marginesie.

Styl inline ma bardzo wysoki priorytet i zwykle nadpisuje reguły z arkuszy zewnętrznych oraz wewnętrznych, o ile nie występuje silniejsza reguła, np. z `!important`.

Wysokie ISO wzmacnia sygnał z matrycy aparatu, ale razem z nim wzmacniane są także zakłócenia. Dlatego obraz może być jaśniejszy, lecz bardziej zaszumiony.

Najlepiej używać najniższej praktycznej wartości ISO, np. ISO 100 lub ISO 200. Trzeba jednak zachować poprawną ekspozycję zdjęcia.

Nie. Balans bieli odpowiada za neutralność kolorów i temperaturę barwową zdjęcia, a nie za poziom szumu.

Można użyć statywu, wydłużyć czas naświetlania, otworzyć przysłonę lub doświetlić scenę. Dzięki temu nie trzeba tak mocno zwiększać ISO.

RAW zapisuje więcej informacji z matrycy niż JPEG. Daje to większe możliwości późniejszej redukcji szumu i korekcji ekspozycji w programie graficznym.

Szum cyfrowy powstaje w matrycy i elektronice aparatu cyfrowego. Ziarno analogowe wynika z budowy materiału światłoczułego, czyli filmu fotograficznego.

Skaner rejestruje światło w kanałach czerwonym, zielonym i niebieskim. Dlatego naturalnym modelem dla cyfrowego zapisu skanowanego zdjęcia jest RGB.

RGB to model addytywny używany na ekranach i przy rejestracji obrazu cyfrowego. CMYK to model subtraktywny stosowany głównie w druku.

Skalę szarości wybiera się dla materiałów bez koloru, np. czarno-białych zdjęć lub dokumentów. Pozwala to ograniczyć ilość danych w pliku.

Nie. Tryb czarno-biały zawiera zwykle tylko dwa stany: czerń i biel, natomiast skala szarości zapisuje wiele poziomów jasności.

CMYK służy do przygotowania obrazu do druku farbami. Skanowanie polega na rejestracji światła, dlatego używa się RGB.

Do wyświetlania zdjęć na monitorze używa się RGB, najczęściej w przestrzeni sRGB.

Plik projektu Flash, np. FLA, zawiera między innymi warstwy, klatki, symbole, obiekty na scenie oraz animacje utworzone na osi czasu.

Warstwa porządkuje elementy projektu i pozwala je niezależnie edytować. Kanał przechowuje informację o składowej koloru lub przezroczystości obrazu.

Oś czasu służy do organizowania animacji w kolejnych klatkach. Pozwala określić, kiedy i jak zmieniają się obiekty na scenie.

Klatka animacji to pojedynczy moment na osi czasu. Sekwencja klatek odtwarzana jedna po drugiej tworzy ruch.

Animacja kształtu polega na płynnym przekształceniu jednej figury wektorowej w inną. Program automatycznie generuje klatki pośrednie między kształtami.

Photoshop pracuje głównie na obrazach rastrowych, w których kolor zapisuje się w kanałach. Flash służy do tworzenia animacji opartych na osi czasu, warstwach i klatkach.

FLA to edytowalny plik projektu Adobe Flash. SWF to najczęściej wynikowy plik publikacji przeznaczony do odtwarzania animacji.

Grafik ustawia najważniejsze stany obiektu w wybranych momentach czasu. Program automatycznie tworzy klatki pośrednie między nimi.

Klatka kluczowa zawiera istotną zmianę parametrów animowanego obiektu. Zwykłe klatki pośrednie są często generowane automatycznie przez program.

Interpolacja to obliczanie wartości pośrednich między dwiema klatkami kluczowymi, np. kolejnych pozycji obiektu podczas ruchu.

Można animować m.in. położenie, obrót, skalę, przezroczystość, kolor, kształt oraz parametry efektów.

Nie trzeba ręcznie przygotowywać każdej klatki. Grafik ustawia tylko kluczowe momenty, a program generuje przejścia między nimi.

W animacji poklatkowej każda klatka jest tworzona osobno. W animacji na klatkach kluczowych twórca określa tylko najważniejsze stany, a resztę wylicza program.

Oś czasu pozwala ustawić, w których momentach pojawiają się klatki kluczowe oraz jak długo trwa przejście między nimi.

Teleobiektyw ma długą ogniskową i wąski kąt widzenia, dlatego przybliża odległe obiekty. Obiektyw szerokokątny ma krótką ogniskową i obejmuje szeroki fragment sceny.

To zakres długich ogniskowych, które pozwalają fotografować obiekty z dużej odległości. Dlatego w klasyfikacji egzaminacyjnej 80–300 mm oznacza teleobiektywy.

Teleobiektywy stosuje się w fotografii sportowej, przyrodniczej, reporterskiej, koncertowej i portretowej. Sprawdzają się tam, gdzie fotografowany obiekt jest daleko lub trzeba mocno zawęzić kadr.

Im dłuższa ogniskowa, tym węższy kąt widzenia. Im krótsza ogniskowa, tym więcej przestrzeni mieści się w kadrze.

Długa ogniskowa wzmacnia widoczność drgań aparatu. Dlatego przy teleobiektywie często stosuje się krótszy czas naświetlania, statyw lub stabilizację obrazu.

Teleobiektyw ułatwia uzyskanie rozmytego tła, szczególnie przy dużym otworze przysłony. Dzięki temu główny obiekt może być lepiej odseparowany od otoczenia.

Służy do nadania płaskiemu obiektowi wyglądu trójwymiarowego. Tworzy efekt bryły przez dodanie pozornego wysunięcia obiektu w przestrzeni.

Głębia w grafice wektorowej oznacza efekt przestrzenności obiektu. Głębia kolorów dotyczy liczby kolorów możliwych do zapisania w obrazie cyfrowym.

Wypełnienie zmienia kolor, gradient lub wzór wewnątrz obiektu. Nie tworzy bezpośrednio efektu trójwymiarowej bryły.

Obwiednia służy do deformowania kształtu obiektu przez zmianę jego konturu lub ramki deformacji. Nie jest narzędziem typowo odpowiedzialnym za wygląd 3D.

Można regulować m.in. kierunek, długość wysunięcia, perspektywę, kolor ścian bocznych i położenie punktu zbiegu.

Efekt głębi przydaje się przy tworzeniu napisów 3D, znaków reklamowych, logotypów, ikon oraz ozdobnych elementów graficznych.

Pióro służy do tworzenia precyzyjnych ścieżek wektorowych. Taką ścieżkę można zamienić na zaznaczenie, maskę lub kształt.

Ścieżka to wektorowy kontur zbudowany z punktów i odcinków lub krzywych. Sama ścieżka nie jest jeszcze pikselami obrazu, ale może posłużyć do utworzenia zaznaczenia.

Po utworzeniu ścieżki należy użyć opcji utworzenia zaznaczenia, najczęściej z panelu Ścieżki. Photoshop przekształci kontur ścieżki w aktywne zaznaczenie.

Pióro pozwala ręcznie wyznaczyć krawędzie obiektu za pomocą punktów kontrolnych. Dzięki temu użytkownik ma pełną kontrolę nad przebiegiem zaznaczenia.

Pióro tworzy ręcznie rysowaną ścieżkę wektorową, a Różdżka zaznacza piksele na podstawie podobieństwa koloru. Pióro jest lepsze przy precyzyjnych konturach, a Różdżka przy jednolitych obszarach koloru.

Stempel służy do kopiowania pikseli z jednego fragmentu obrazu w inne miejsce. Jest używany głównie w retuszu, a nie do tworzenia ścieżek.

Łatka służy do retuszowania obrazu przez zastępowanie zaznaczonego fragmentu innym obszarem. Nie jest narzędziem do tworzenia ścieżek.