Pytania pomocnicze - AUD.05

Ponieważ aparat cyfrowy zapisuje obraz w postaci pliku, który można od razu wyświetlić na ekranie. W aparacie analogowym zdjęcie trzeba najpierw wywołać.

Obiektyw skupia światło i tworzy obraz na materiale rejestrującym: matrycy cyfrowej albo filmie fotograficznym. Występuje zarówno w aparatach cyfrowych, jak i analogowych.

Nie. Wizjer może występować w obu typach aparatów i służy do kadrowania obrazu przed wykonaniem zdjęcia.

Aparat cyfrowy zapisuje zdjęcie jako plik na nośniku pamięci, np. karcie SD. Aparat analogowy rejestruje obraz na filmie światłoczułym.

Obraz jest zapisany na filmie fotograficznym, który wymaga procesu wywołania. Dopiero po obróbce chemicznej można zobaczyć efekt.

Wspólne mogą być m.in. obiektyw, wizjer, migawka, przysłona i mechanizmy ustawiania ostrości. Nie są one więc jednoznacznym wyróżnikiem aparatu cyfrowego.

Kadrowanie pozwala usunąć zbędne fragmenty obrazu i lepiej rozmieścić główny temat w kadrze. Dzięki temu zdjęcie staje się bardziej czytelne i estetyczne.

Kadrowanie polega na przycięciu obrazu i zmianie zawartości kadru. Skalowanie zmienia tylko rozmiar zdjęcia, bez poprawy kompozycji.

Nie. Warstwy korygujące służą głównie do zmiany jasności, kontrastu, barw lub nasycenia, a nie do zmiany kompozycji kadru.

Maska warstwy pozwala ukrywać lub odsłaniać fragmenty warstwy bez trwałego usuwania pikseli. Nie jest podstawową techniką poprawy układu zdjęcia.

Podczas kadrowania można zmienić proporcje zdjęcia, np. przygotować je do formatu kwadratowego, pionowego lub panoramicznego.

Kadrowanie warto wykonać, gdy w kadrze są zbędne elementy, główny obiekt jest źle rozmieszczony albo zdjęcie wymaga dopasowania do konkretnego formatu publikacji.

Polega na utworzeniu obrazu w postaci danych cyfrowych, np. pliku JPG, TIFF lub RAW. Może odbywać się przez fotografowanie aparatem cyfrowym albo skanowanie materiału analogowego.

Lustrzanka cyfrowa rejestruje światło za pomocą matrycy światłoczułej i zapisuje wynik jako plik cyfrowy. Nie wymaga filmu fotograficznego.

Aparat bezlusterkowy wykorzystuje matrycę cyfrową, a określenie pełnoklatkowy oznacza rozmiar tej matrycy. Obraz jest zapisywany na nośniku danych, np. karcie pamięci.

To skaner przeznaczony do digitalizacji materiałów nieprzezroczystych, np. odbitek fotograficznych, ilustracji lub dokumentów. Oświetla powierzchnię oryginału i zapisuje jej obraz jako plik cyfrowy.

Ponieważ rejestruje obraz na materiale światłoczułym, np. błonie lub płycie, a nie bezpośrednio w postaci pliku cyfrowego. Aby uzyskać plik, trzeba później zeskanować negatyw, slajd lub odbitkę.

Aparat analogowy zapisuje obraz na materiale światłoczułym, który wymaga obróbki chemicznej. Aparat cyfrowy zapisuje obraz jako dane elektroniczne na nośniku pamięci.

Dzieje się to po digitalizacji, np. po zeskanowaniu odbitki, negatywu lub slajdu. Sam materiał analogowy nie jest jeszcze plikiem cyfrowym.

Archiwizacja polega na połączeniu wielu plików lub folderów w jeden plik archiwum. Kompresja dodatkowo zmniejsza rozmiar danych, aby zajmowały mniej miejsca.

Kod źródłowy 7-Zip jest publicznie dostępny, a program można bezpłatnie używać. Dzięki temu spełnia kryteria oprogramowania otwartoźródłowego.

Najbardziej charakterystycznym formatem programu jest .7z. Zapewnia on zwykle bardzo dobry stopień kompresji.

Archiwum pozwala spakować projekt, grafiki, fonty, pliki źródłowe i materiały pomocnicze w jeden plik. Ułatwia to przesyłanie, backup i porządkowanie zasobów.

Nie, archiwizacja w 7-Zip wykorzystuje kompresję bezstratną. Po rozpakowaniu pliki powinny być identyczne jak przed spakowaniem.

AVS Antispam dotyczy ochrony przed spamem, a AVS Firewall zabezpiecza komputer w sieci. Nie są to programy przeznaczone do archiwizacji plików.

Wysoki poziom kompresji warto stosować, gdy ważne jest maksymalne zmniejszenie rozmiaru plików. Trzeba jednak pamiętać, że może to wydłużyć czas pakowania archiwum.

To liczba drgań fali dźwiękowej w ciągu sekundy, wyrażana w hercach. Wyższa częstotliwość jest zwykle odbierana jako wyższy dźwięk.

Ponieważ ucho interpretuje częstotliwość drgań jako wysokość tonu. Niskie częstotliwości odbieramy jako dźwięki niskie, a wysokie jako dźwięki wysokie.

Częstotliwość sygnału opisuje sam dźwięk, np. ton 440 Hz. Częstotliwość próbkowania opisuje zapis cyfrowy, czyli ile próbek dźwięku zapisuje się w ciągu sekundy.

Oznacza dokładność zapisu próbek dźwięku, najczęściej związaną z głębią bitową. Większa głębia bitowa pozwala dokładniej zapisać poziomy amplitudy.

Bo rozdzielczość jest cechą sposobu zapisu cyfrowego, a nie samego tonu. Ten sam dźwięk może być zapisany z różną głębią bitową.

Widmo dźwięku pokazuje, z jakich częstotliwości składa się dany sygnał. Dźwięki złożone mają wiele składowych częstotliwościowych.

Barwa zależy między innymi od zawartości harmonicznych, widma dźwięku i sposobu narastania oraz zanikania sygnału. Dzięki barwie rozróżniamy np. gitarę od fortepianu grających ten sam ton.

Stempel służy do kopiowania pikseli z jednego fragmentu obrazu i nanoszenia ich w inne miejsce. Najczęściej wykorzystuje się go do retuszu i usuwania niepożądanych elementów.

Należy przytrzymać klawisz Alt i kliknąć miejsce, z którego ma być kopiowany obraz. Następnie można malować w innym miejscu, przenosząc pobraną próbkę.

Praca na osobnej warstwie jest nieniszcząca, czyli nie zmienia bezpośrednio oryginalnego zdjęcia. Pozwala łatwo usunąć, ukryć lub skorygować wykonany retusz.

Stempel kopiuje piksele niemal dokładnie z wybranego miejsca. Pędzel korygujący dodatkowo dopasowuje teksturę, światło i kolor do otoczenia, dlatego często daje bardziej naturalny efekt.

Najważniejsze są rozmiar pędzla, twardość, krycie oraz sposób próbkowania warstw. Miękki pędzel i niższe krycie pomagają uzyskać mniej widoczne poprawki.

Opcja wyrównania powoduje, że punkt źródłowy przesuwa się razem z ruchem pędzla. Gdy jest wyłączona, każde nowe pociągnięcie zaczyna kopiowanie od tego samego punktu próbki.

Pozwalają uporządkować dużą ilość tekstu w czytelne bloki. Ułatwiają kontrolę nad układem strony i rozmieszczeniem treści.

Ramka tekstowa służy głównie do organizacji i składu treści. Tekst ozdobny ma funkcję dekoracyjną, np. w nagłówkach lub hasłach reklamowych.

Gdy treść jest długa, zawiera kilka sekcji lub ma być rozmieszczona w kolumnach. Podział ułatwia czytanie i poprawia estetykę projektu.

Pomagają zachować odpowiednie odstępy, wyrównanie i logiczny podział informacji. Dzięki temu odbiorca szybciej odnajduje najważniejsze treści.

Tekst pionowy jest trudniejszy do czytania i nadaje się raczej do krótkich elementów graficznych. Przy długich akapitach obniża czytelność.

Łączenie ramek pozwala na przepływ tekstu z jednej ramki do kolejnej. Jest to przydatne w publikacjach wielostronicowych lub kolumnowych.

Grafika wektorowa jest opisana matematycznie za pomocą kształtów, linii i krzywych. Grafika rastrowa składa się z pikseli i ma określoną rozdzielczość.

Po rasteryzacji obraz ma stałą liczbę pikseli. Przy dużym powiększeniu piksele stają się widoczne, co powoduje efekt rozmycia lub schodkowania krawędzi.

Odwrotnością rasteryzacji jest wektoryzacja. Polega ona na zamianie obrazu rastrowego na grafikę wektorową.

Rasteryzację wykonuje się np. przy eksporcie grafiki wektorowej do PNG, JPEG lub TIFF. Jest też używana podczas wyświetlania i drukowania grafiki.

Logo wektorowe można skalować do dowolnego rozmiaru bez utraty jakości. Dzięki temu nadaje się zarówno na wizytówkę, jak i na baner wielkoformatowy.

Nie w takim samym stopniu. Po rasteryzacji obiekt staje się bitmapą, więc trudniej zmieniać jego kształt, krzywe czy tekst.

To parametr określający odcień światła, wyrażany w kelwinach. Pozwala opisać, czy światło jest ciepłe, neutralne czy zimne.

Niższe wartości kelwinów oznaczają światło cieplejsze, żółte lub pomarańczowe. Wyższe wartości oznaczają światło chłodniejsze, bardziej niebieskie.

Światło halogenowe ma zwykle około 2800-3800 K. Jest odbierane jako światło ciepłe.

Światło słoneczne w południe mieści się zwykle w zakresie około 5000-6500 K. Jest zbliżone do światła neutralnego lub dziennego.

W pochmurny dzień światło jest bardziej rozproszone i chłodniejsze, dlatego ma wyższą temperaturę barwową. Może osiągać około 6500-8000 K.

Po zachodzie słońca światło może być niebieskawe i mieć wysoką temperaturę barwową, często około 8000-10000 K. Dotyczy to szczególnie światła zmierzchu lub cienia.

Balans bieli koryguje wpływ temperatury barwowej źródła światła na kolory obrazu. Dzięki temu biel i inne kolory wyglądają naturalnie.

Należy zapamiętać kolejność od najcieplejszego do najchłodniejszego światła: halogenowe, słoneczne w południe, pochmurny dzień, światło po zachodzie słońca lub zmierzch.

Oznacza, że obraz przedmiotu na matrycy aparatu ma taką samą wielkość jak rzeczywisty przedmiot. Jest to typowe dla fotografii makro.

Obiektyw makro pozwala ostrzyć z małej odległości i uzyskać dużą skalę odwzorowania, np. 1:1. Dzięki temu drobny obiekt można pokazać z dużą ilością szczegółów.

Teleobiektyw służy głównie do fotografowania odległych obiektów z wąskim kątem widzenia. Obiektyw makro służy do fotografowania małych obiektów z bliska i może dawać skalę odwzorowania 1:1.

Obiektyw shift umożliwia przesunięcie osi optycznej i kontrolę perspektywy. Stosuje się go głównie w fotografii architektury, a nie do zdjęć makro.

Obiektyw rybie oko ma bardzo szeroki kąt widzenia i powoduje silne zniekształcenia obrazu. Nie służy do precyzyjnego odwzorowania małych obiektów.

Makro wykorzystuje się do fotografowania owadów, roślin, biżuterii, monet, detali produktów, faktur materiałów oraz drobnych elementów technicznych.