Pytania pomocnicze - AUD.05

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie: od cieni po lewej stronie, przez tony średnie, do świateł po prawej stronie.

Jeśli większość wykresu skupia się po lewej stronie, obraz zawiera dużo ciemnych tonów i może być niedoświetlony.

Jeśli większość wykresu znajduje się po prawej stronie, obraz zawiera dużo jasnych tonów i może być prześwietlony.

Pokazują rozkład jasności pikseli w poszczególnych kanałach RGB, co pomaga ocenić dominantę barwną i problemy z kolorem.

Histogram opisuje wartości tonalne pikseli, a nie ich liczbę w poziomie i pionie ani gęstość druku. Rozdzielczość sprawdza się w ustawieniach rozmiaru obrazu.

Histogram pomaga ocenić ekspozycję, kontrast oraz zakres tonalny zdjęcia przed użyciem narzędzi takich jak Poziomy, Krzywe czy Jasność/Kontrast.

Długi czas naświetlania pozwala zarejestrować więcej światła, dlatego stosuje się go przy słabym oświetleniu. Może też tworzyć efekty rozmycia ruchu, np. smugi świateł.

Bulb to tryb, w którym migawka pozostaje otwarta tak długo, jak zdecyduje fotograf. Umożliwia wykonywanie bardzo długich ekspozycji, np. nocnych zdjęć nieba.

Przy długim czasie aparat rejestruje nawet drobne drgania dłoni. Statyw ogranicza poruszenie zdjęcia i poprawia ostrość nieruchomych elementów.

Nie. Zatrzymanie ruchu uzyskuje się krótkim czasem naświetlania, np. 1/500 s lub 1/1000 s. Długi czas zwykle powoduje rozmycie poruszających się obiektów.

Wyższe ISO zwiększa czułość matrycy na światło, co pomaga fotografować w ciemności. Wadą jest większy szum cyfrowy, dlatego często lepiej użyć statywu i dłuższego czasu.

Przy silnym świetle długi czas może doprowadzić do prześwietlenia zdjęcia. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy fotograf używa np. filtra ND, aby ograniczyć ilość światła.

Można uzyskać smugi świateł samochodów, rozmytą wodę, ruch chmur albo jasne ślady gwiazd. Efekt zależy od czasu ekspozycji i ruchu fotografowanych obiektów.

Rozdzielczość obrazu cyfrowego określa liczbę pikseli w poziomie i pionie, np. 1920 × 1080 px. Im więcej pikseli, tym więcej szczegółów może zawierać obraz.

Najczęściej zapisuje się je jako szerokość × wysokość, np. 3000 × 2000 px. Pierwsza wartość oznacza liczbę pikseli w poziomie, druga w pionie.

Rozdzielczość obrazu w pikselach określa jego wymiary cyfrowe. DPI oznacza gęstość punktów przy druku i wpływa na fizyczny rozmiar wydruku.

Przepływność, czyli bitrate, określa ilość danych przesyłanych lub zapisywanych w jednostce czasu, np. w audio lub wideo. Nie opisuje bezpośrednio wymiarów obrazu w pikselach.

Sama kompresja zwykle zmniejsza rozmiar pliku, ale nie musi zmieniać liczby pikseli. Obraz 1920 × 1080 px może być zapisany z różnym stopniem kompresji.

Należy pomnożyć liczbę pikseli w poziomie przez liczbę pikseli w pionie. Przykładowo obraz 1920 × 1080 px ma 2 073 600 pikseli.

Aby plik CDR można było otworzyć w starszych wersjach CorelDRAW. Jest to potrzebne np. przy przekazywaniu projektu klientowi lub drukarni.

Plik może się nie otworzyć albo część elementów może zostać wyświetlona niepoprawnie. Szczególnie dotyczy to efektów i funkcji dostępnych tylko w nowszej wersji programu.

CDR to natywny format plików programu CorelDRAW. Służy do zapisywania projektów grafiki wektorowej wraz z obiektami, tekstem, kolorami i efektami.

Paint to prosty edytor grafiki rastrowej i przy zapisywaniu nie wymaga wyboru wersji programu w celu zgodności ze starszymi wersjami aplikacji.

Adobe Lightroom służy głównie do katalogowania i obróbki zdjęć, a nie do zapisywania dokumentu z wyborem starszej wersji programu w taki sposób jak CorelDRAW.

Photoshop zapisuje m.in. pliki PSD, ale typowe pytanie o wybór wersji programu przy zapisie w celu otwarcia w starszych wersjach dotyczy CorelDRAW, nie Photoshopa.

Adobe Dreamweaver służy do tworzenia i projektowania stron internetowych. Umożliwia pracę z HTML, CSS i innymi technologiami WWW.

Dreamweaver jest programem do stron WWW, a Illustrator służy do tworzenia grafiki wektorowej, np. logo, ikon i ilustracji.

Adobe Lightroom jest przeznaczony głównie do obróbki, katalogowania i wywoływania zdjęć cyfrowych. Nie jest narzędziem do projektowania stron internetowych.

Adobe Premiere to program do montażu i edycji materiałów wideo. Nie służy do tworzenia stron WWW.

Podstawowe technologie to HTML do struktury strony, CSS do wyglądu oraz JavaScript do interakcji. Programy takie jak Dreamweaver ułatwiają pracę z tymi technologiami.

Tryb wizualny pozwala projektować stronę z podglądem jej wyglądu, bez konieczności ciągłego analizowania samego kodu. W praktyce warto jednak znać podstawy HTML i CSS.

Przejście tonalne to stopniowa zmiana koloru, jasności lub nasycenia między jednym obszarem a drugim. Może być płynne, bez wyraźnej granicy między barwami.

Gradient automatycznie tworzy płynne przejście między wybranymi kolorami lub odcieniami. Użytkownik może ustawić jego kierunek, typ i zakres.

Wiadro z farbą wypełnia obszar jednolitym kolorem lub wzorem. Gradient wypełnia obszar płynnym przejściem między kolorami.

Kroplomierz służy do pobierania koloru z obrazu. Nie tworzy przejść tonalnych, lecz pomaga wybrać kolor do dalszej edycji.

Pióro służy głównie do tworzenia ścieżek, krzywych i precyzyjnych kształtów. Gradient odpowiada za płynne przejścia kolorystyczne lub tonalne.

Gradienty stosuje się w tłach, ikonach, przyciskach, ilustracjach, efektach świetlnych i cieniach. Pomagają uzyskać głębię oraz atrakcyjniejszy wygląd projektu.

Krycie warstwy określa, jak bardzo widoczna jest dana warstwa. Przy 100% warstwa jest w pełni widoczna, a przy niższych wartościach staje się częściowo przezroczysta.

Krycie warstwy wpływa na widoczność całej warstwy. Krycie narzędzia wpływa tylko na sposób działania konkretnego narzędzia, np. intensywność malowania Pędzlem.

Nie każde narzędzie w Photoshopie ma parametr krycia w pasku opcji. Krycie występuje tylko przy wybranych narzędziach, np. Pędzlu lub Stemplu.

Niższe krycie Pędzla powoduje, że nakładany kolor jest mniej intensywny i bardziej przezroczysty. Umożliwia to delikatne cieniowanie lub stopniowe nakładanie koloru.

Zmniejszenie krycia Stempla pozwala wykonywać subtelniejszy retusz. Skopiowany fragment obrazu nie zakrywa wtedy całkowicie pikseli znajdujących się pod spodem.

Tak. W panelu Warstwy można zaznaczyć jedną warstwę i zmienić jej krycie, wpływając tylko na tę konkretną warstwę.

Style warstwy służą do dodawania efektów wizualnych do warstw, np. cienia, obrysu, poświaty lub nałożenia koloru. Efekty te można później edytować bez niszczenia zawartości warstwy.

Cień dodaje się przez menu Warstwa → Styl warstwy → Cień. Alternatywnie można użyć ikony fx w panelu Warstwy.

Styl warstwy dodaje efekt bezpośrednio do konkretnej warstwy, np. cień lub obrys. Warstwa dopasowania zmienia wygląd obrazu tonalnie lub kolorystycznie, np. jasność, kontrast albo barwę.

Ponieważ cień dodany jako styl warstwy nie zmienia trwale pikseli warstwy. Można go w każdej chwili wyłączyć, zmienić parametry albo usunąć.

Najczęściej ustawia się krycie, kąt padania światła, odległość cienia, rozmiar, rozproszenie i tryb mieszania. Parametry te wpływają na wygląd i realizm cienia.

Cień stosuje się do tekstów, przycisków, ikon, zdjęć i elementów interfejsu. Pomaga wyróżnić obiekt i nadać mu wrażenie głębi.

Siatka pomaga precyzyjnie ustawiać obiekty na obszarze roboczym. Ułatwia zachowanie równych odstępów, proporcji i symetrii kompozycji.

Siatka tworzy regularny układ linii na całym obszarze roboczym. Prowadnice są zwykle ustawiane ręcznie w konkretnych miejscach, np. przy marginesach lub osi kompozycji.

Pozwalają utrzymać stałe położenie obiektów między klatkami i scenami. Dzięki nim animacja jest bardziej uporządkowana i dokładna.

Przyciąganie powoduje automatyczne dopasowanie obiektu do najbliższej linii siatki albo prowadnicy. Ułatwia to szybkie i precyzyjne ustawianie elementów.

Zazwyczaj nie. Są to elementy pomocnicze widoczne podczas pracy nad projektem, ale nie pojawiają się w finalnym pliku.

Środki artystyczne dotyczą wyglądu i wyrazu projektu, np. koloru, kontrastu czy stylizacji. Nie są narzędziami do dokładnego rozmieszczania obiektów.

Maska warstwy służy do ukrywania lub odsłaniania fragmentów warstwy bez trwałego usuwania pikseli. Umożliwia niedestrukcyjną edycję obrazu.

Biały kolor na masce odsłania zawartość warstwy. Fragment pomalowany na biało jest w pełni widoczny.

Czarny kolor na masce ukrywa zawartość warstwy. Fragment pomalowany na czarno staje się niewidoczny.

Szary kolor powoduje częściową widoczność warstwy. Im jaśniejszy szary, tym warstwa jest bardziej widoczna; im ciemniejszy, tym bardziej ukryta.

Ponieważ nie usuwa pikseli z obrazu, tylko steruje ich widocznością. Efekt można w każdej chwili poprawić, zamalowując maskę innym odcieniem.

Gumka trwale usuwa piksele z warstwy, a maska jedynie je ukrywa. Maska daje większą kontrolę i pozwala łatwo cofnąć lub zmienić efekt.