Pytania pomocnicze - AUD.07

Subbas odtwarza najniższe częstotliwości, które wymagają przemieszczenia dużej ilości powietrza. Do tego potrzebne są duże wychylenia membrany i duża energia elektryczna.

Głośnik basowy odtwarza niskie częstotliwości, ale subbasowy schodzi jeszcze niżej, zwykle w zakres poniżej około 80-120 Hz. Subbas odpowiada za najniższe, fizycznie odczuwalne składowe dźwięku.

Wysokie częstotliwości wymagają znacznie mniejszych ruchów membrany lub kopułki. Głośnik wysokotonowy przetwarza zwykle mniejszą część energii całego sygnału muzycznego.

Moc RMS określa moc, którą głośnik może bezpiecznie przyjmować w sposób ciągły. Przy doborze wzmacniacza porównuje się ją z mocą wyjściową końcówki mocy przy danej impedancji.

Głośnik o wyższej skuteczności osiąga większy poziom ciśnienia akustycznego przy tej samej mocy. Głośnik o niskiej skuteczności potrzebuje więcej watów, aby zagrać równie głośno.

Realizator może próbować nadmiernie podkręcać sygnał, co prowadzi do przesterowania i świecenia kontrolek clip. Taki zniekształcony sygnał może uszkodzić głośniki.

Końcówka mocy oddaje różną moc w zależności od impedancji obciążenia, np. 4 Ω lub 8 Ω. Zbyt niska impedancja może przeciążyć wzmacniacz.

Front Fill dogłaśnia pierwsze rzędy widowni, które często znajdują się poza optymalnym pokryciem głównego systemu PA. Poprawia czytelność wokalu i instrumentów blisko sceny.

Zestawy Front Fill ustawia się z przodu sceny, zwykle przy jej krawędzi, kierując je w stronę widowni. Nie są one przeznaczone do odsłuchu dla muzyków.

Front Fill jest elementem nagłośnienia dla publiczności, a monitory sceniczne służą wykonawcom na scenie. Dlatego Front Fill kieruje się do widowni, a monitory do muzyków.

Główne zestawy nagłośnieniowe często są zawieszone lub ustawione tak, aby pokrywać dalszą część widowni. Osoby blisko sceny mogą znajdować się poza ich osią promieniowania.

Front Fill powinien uzupełniać główny system, a nie dominować nad nim. Zbyt wysoki poziom może powodować nierównomierne nagłośnienie i pogorszenie lokalizacji źródeł dźwięku.

Często tak, ponieważ powinien być wyrównany czasowo z głównym systemem PA. Opóźnienie dobiera się tak, aby dźwięk z obu systemów docierał spójnie do słuchacza.

Ich zadaniem jest dostarczenie wykonawcom odsłuchu własnego głosu lub instrumentów. Nie są przeznaczone do nagłaśniania publiczności.

Monitor wedge ustawia się na podłodze sceny przed wykonawcą, zwykle pod kątem do góry, tak aby był skierowany w stronę jego uszu.

Odsłuch sceniczny służy muzykom na scenie, a FOH nagłaśnia publiczność. To dwa różne systemy o innych kierunkach emisji i często innych miksach.

Mogłyby zakłócać miks frontowy i powodować niekontrolowane nakładanie się dźwięku. Ich funkcją jest odsłuch dla wykonawców, nie nagłośnienie sali.

Monitor powinien być ustawiony tak, aby jak najmniej dźwięku trafiało bezpośrednio do mikrofonu. Ważne jest uwzględnienie charakterystyki kierunkowej mikrofonu.

Nie zawsze, ale często stosuje się osobne monitory lub osobne miksy odsłuchowe dla różnych wykonawców. Zależy to od składu zespołu, wielkości sceny i dostępnego sprzętu.

Wysyłki AUX pozwalają przygotować niezależny miks dla monitorów scenicznych. Najczęściej do odsłuchów używa się wysyłek pre-fader, aby zmiany miksu FOH nie wpływały na odsłuch muzyków.

Należy podzielić odległość przez prędkość dźwięku: t = s / v. Dla 30 m i około 340 m/s wychodzi około 0,09 s, czyli 90 ms.

Warto zapamiętać, że dźwięk pokonuje 1 metr w około 3 ms. Dzięki temu 30 metrów daje około 90 ms opóźnienia.

W technice audio opóźnienia są zwykle wyrażane w milisekundach, ponieważ są to małe wartości czasu istotne dla synchronizacji dźwięku.

Dźwięk bezpośredni dociera od źródła do słuchacza najkrótszą drogą, bez odbić od ścian, sufitu lub innych powierzchni.

Głośniki oddalone od sceny trzeba opóźnić tak, aby ich dźwięk dotarł do słuchacza w zgodzie czasowej z dźwiękiem ze sceny lub głównego systemu.

Nie. Zależy głównie od temperatury powietrza, ale w typowych zadaniach przyjmuje się około 340 m/s.

TM Array należy kojarzyć z jednym centralnym klastrem subwooferów. Nie jest to układ rozstawiony po bokach sceny ani wzdłuż całego frontu.

Centralne ustawienie pomaga uzyskać bardziej spójne promieniowanie niskich częstotliwości w stronę widowni. Ogranicza też problemy fazowe typowe dla mocno rozstawionych źródeł basu.

W TM Array subwoofery tworzą jeden klaster na środku. Przy ustawieniu lewo-prawo bas pochodzi z dwóch oddalonych źródeł, co może powodować nierównomierności poziomu basu na widowni.

Nie. TM Array to centralny klaster subwooferów, natomiast end-fire wykorzystuje ustawienie zestawów jeden za drugim oraz opóźnienia czasowe w celu kształtowania kierunkowości basu.

Są to subwoofery, czyli zestawy przeznaczone głównie do odtwarzania niskich częstotliwości. Odpowiadają za pasmo basowe systemu nagłośnieniowego.

Nie należy wybierać odpowiedzi mówiących o równomiernym rozmieszczeniu wzdłuż sceny, ustawieniu po bokach ani ustawieniu w rzędach jeden za drugim. Dla TM Array kluczowe jest ustawienie centralne w jednym klastrze.

Dzięki temu wejście przedwzmacniacza nie obciąża nadmiernie mikrofonu. Pozwala to zachować wyższy poziom sygnału i lepszą jakość dźwięku.

W dopasowaniu napięciowym impedancja wejściowa odbiornika jest dużo większa od impedancji źródła. W dopasowaniu mocy impedancje są zbliżone lub równe, aby przekazać maksymalną moc.

Wiele mikrofonów dynamicznych ma impedancję wyjściową około 150–300 Ω. Powinny być podłączane do wejść mikrofonowych o impedancji znacznie większej, np. 1 kΩ lub więcej.

Mikrofon zostanie mocniej obciążony, co może obniżyć poziom sygnału i zmienić brzmienie. W skrajnych przypadkach pogarsza się stosunek sygnału do szumu.

Nie. W torze mikrofonowym nie stosuje się zasady równości impedancji, lecz zasadę, że impedancja wejściowa powinna być większa od impedancji mikrofonu.

Przedwzmacniacz wzmacnia bardzo słaby sygnał mikrofonowy do poziomu odpowiedniego do dalszej obróbki. Jego wejście musi być dopasowane do mikrofonu pod względem impedancji i poziomu sygnału.

Oznacza zasilanie różnych sekcji zestawu głośnikowego, np. niskotonowej i wysokotonowej, z oddzielnych kanałów wzmacniacza. Podział pasma odbywa się przed wzmacniaczami.

BI-AMP opisuje sposób zasilania głośników w zestawie. Konsoleta mikserska służy do miksowania i routingu sygnałów, ale sama nie określa sposobu podłączenia sekcji głośnikowych.

W pracy pasywnej cały sygnał trafia jednym przewodem do zestawu, a podział wykonuje zwrotnica pasywna. W BI-AMP osobne pasma są wzmacniane oddzielnie i trafiają do odpowiednich przetworników.

Procesor głośnikowy dzieli sygnał na odpowiednie pasma, ustawia filtry, opóźnienia, limitery i poziomy. Dzięki temu każdy wzmacniacz zasila właściwą sekcję zestawu.

Błędne podłączenie może doprowadzić do uszkodzenia drivera wysokotonowego lub głośnika niskotonowego. Szczególnie groźne jest podanie pełnego pasma lub zbyt dużej mocy na driver wysokotonowy.

Nie. BI-AMP nie określa technologii wykonania wzmacniacza. Informuje o sposobie zasilania sekcji zestawu głośnikowego.

Najważniejszą wskazówką jest wąskie pasmo przenoszenia obejmujące niskie częstotliwości, np. 42-100 Hz. Często pojawia się też duży przetwornik, np. 15 lub 18 cali.

Zakres ten obejmuje głównie najniższe częstotliwości słyszalne jako bas. Zestawy szerokopasmowe przenoszą znacznie szersze pasmo, zwykle od kilkudziesięciu Hz do kilkunastu lub kilkudziesięciu kHz.

Subwoofer odtwarza przede wszystkim niskie częstotliwości. Zestaw szerokopasmowy odtwarza bas, średnie i wysokie tony, więc ma znacznie szersze pasmo przenoszenia.

Skuteczność informuje, jaki poziom ciśnienia akustycznego wytwarza głośnik przy określonej mocy i odległości, najczęściej 1 W/1 m. Im wyższa skuteczność, tym głośniej zagra zestaw przy tej samej mocy.

Jest to najwyższy poziom SPL, jaki zestaw może osiągnąć bez przekraczania dopuszczalnych warunków pracy. W przykładzie 134 dB oznacza bardzo wysoki poziom głośności.

Dla bardzo niskich częstotliwości promieniowanie jest często mało kierunkowe, dlatego typowy kąt dyspersji nie zawsze jest podawany. W subwooferach ważniejsze są pasmo, moc, SPL i konfiguracja ustawienia.

Głośnik 18-calowy jest dużym przetwornikiem, często stosowanym w subwooferach. Duża membrana ułatwia efektywne odtwarzanie niskich częstotliwości.

Określa poziom ciśnienia akustycznego wytwarzany przez głośnik przy doprowadzeniu 1 W mocy elektrycznej i pomiarze z odległości 1 m. Pozwala porównać skuteczność różnych głośników.

Im wyższa wartość dB/W/m, tym większy poziom dźwięku uzyskuje się z tej samej mocy elektrycznej. Oznacza to lepszą efektywność elektroakustyczną.

Nie. Impedancję podaje się w omach, np. 4 Ω lub 8 Ω. dB/W/m dotyczy poziomu dźwięku uzyskanego z określonej mocy.

Nie. Pasmo przenoszenia podaje się jako zakres częstotliwości, np. 50 Hz – 18 kHz. dB/W/m opisuje skuteczność głośnika, a nie zakres częstotliwości.

Moc informuje, ile energii elektrycznej głośnik może przyjąć bez uszkodzenia lub w określonych warunkach pracy. Skuteczność mówi, jak głośno zagra przy danej mocy.

Drugi głośnik uzyska wyższy poziom ciśnienia akustycznego przy tej samej mocy wejściowej. Różnica 6 dB oznacza wyraźnie większą głośność akustyczną przy takim samym zasilaniu.

Nie. Zniekształcenia najczęściej opisuje się parametrem THD, podawanym zwykle w procentach. dB/W/m nie informuje o jakości odwzorowania sygnału, tylko o skuteczności.

Szum różowy ma zbliżoną energię w każdej oktawie, dlatego lepiej pasuje do analizy pasmowej używanej w nagłośnieniu. Szum biały ma równą energię na każdy herc, przez co w analizie oktawowej nadmiernie eksponuje wysokie częstotliwości.

Oznacza korekcję poziomów różnych zakresów pasma tak, aby system możliwie równomiernie odtwarzał niskie, średnie i wysokie częstotliwości. Wykonuje się to zwykle za pomocą korektora lub procesora głośnikowego.

Analizator widma pokazuje, które pasma częstotliwości są za głośne lub za ciche po odtworzeniu szumu przez system. Dzięki temu realizator może precyzyjniej dobrać korekcję.

Szum biały ma równą energię na każdy herc pasma, szum różowy ma równą energię na oktawę, a szum czerwony ma jeszcze silniej zaakcentowane niskie częstotliwości. Do strojenia nagłośnienia standardowo stosuje się szum różowy.

Pomieszczenie wprowadza odbicia, rezonanse i wygaszenia, które zmieniają wynik pomiaru. Dlatego mierzona charakterystyka to nie tylko odpowiedź zestawu głośnikowego, ale też wpływ sali.

Potrzebne są generator szumu różowego, mikrofon pomiarowy, analizator widma lub program pomiarowy oraz korektor albo procesor głośnikowy. W prostszych sytuacjach można korzystać z analizatora RTA.