Pytania pomocnicze - AUD.07

Bateria podaje napięcie stałe, które powoduje krótkie wychylenie membrany głośnika. Kierunek tego wychylenia pozwala określić biegunowość zacisków.

Jeżeli plus baterii jest podłączony do dodatniego zacisku głośnika, membrana zwykle wychyla się na zewnątrz. Wychylenie do środka oznacza odwróconą polaryzację.

Bateria podaje prąd stały, który nie jest normalnym sygnałem audio. Zbyt długie podanie napięcia może nagrzewać cewkę i uszkodzić głośnik.

Żarówka może wskazać przepływ prądu lub obciążenie, ale nie pokaże kierunku wychylenia membrany. Nie pozwala więc jednoznacznie określić polaryzacji głośnika.

Może dojść do częściowego znoszenia się fal akustycznych, szczególnie w zakresie niskich częstotliwości. Skutkiem jest słabszy bas i mniej spójne brzmienie.

Nie. Próbnik napięcia służy głównie do wykrywania napięcia w instalacjach elektrycznych, a nie do obserwacji kierunku pracy membrany głośnika.

Należy od poziomu odniesienia odjąć poziom szumów własnych. Dla 94 dB i szumów 16 dB wynik wynosi 78 dB.

94 dB SPL odpowiada ciśnieniu akustycznemu 1 Pa. Jest często używany jako standardowy poziom odniesienia przy pomiarach parametrów mikrofonów.

Niższe szumy własne oznaczają czystszy sygnał, szczególnie przy nagrywaniu cichych źródeł. Pozwala to stosować większe wzmocnienie bez wyraźnego podnoszenia szumu.

Tak. Większy stosunek S/N oznacza, że sygnał użyteczny jest znacznie silniejszy od szumu, więc mikrofon daje czystszy sygnał.

Szumy własne określają poziom szumu generowanego przez mikrofon. S/N określa różnicę między sygnałem odniesienia a tym szumem.

Ponieważ S/N to różnica poziomu sygnału i poziomu szumu wyrażonych w decybelach. Dlatego należy wykonać odejmowanie: 94 dB - 16 dB.

Multimetr pozwala sprawdzić ciągłość żył, wykryć przerwę oraz zwarcie między żyłami. Są to typowe uszkodzenia przewodów sygnałowych i głośnikowych.

Test ciągłości zwykle sygnalizuje połączenie dźwiękiem, gdy opór jest bardzo mały. Pomiar rezystancji pokazuje konkretną wartość oporu w omach.

Podczas pomiaru między końcami tej samej żyły multimetr nie pokaże ciągłości lub wskaże bardzo dużą rezystancję. Oznacza to, że obwód jest przerwany.

Należy mierzyć połączenie między różnymi żyłami, które normalnie nie powinny być ze sobą zwarte. Jeśli multimetr sygnalizuje ciągłość, występuje zwarcie.

Analizator widma służy do obserwacji zawartości częstotliwościowej sygnału audio. Nie sprawdza bezpośrednio ciągłości żył ani zwarć w przewodzie.

Tak. Przewód powinien być odłączony od urządzeń, aby uniknąć błędnych wskazań i ryzyka uszkodzenia miernika lub sprzętu.

W typowym XLR pin 1 to masa/ekran, pin 2 to sygnał gorący, a pin 3 to sygnał zimny. W połączeniu niesymetrycznym pin 3 często łączy się z masą.

Ponieważ połączenie niesymetryczne nie wykorzystuje osobnej żyły zimnej. Pin 3 łączy się wtedy z masą, czyli z pinem 1.

Połączenie symetryczne przesyła sygnał dwiema żyłami o przeciwnej polaryzacji oraz ekranem. Połączenie niesymetryczne używa jednej żyły sygnałowej i masy/ekranu.

Zakłócenia indukowane w przewodzie nie są skutecznie kasowane, jak w połączeniu symetrycznym. Dlatego przy długich kablach może pojawić się brum lub szum.

Najczęściej sygnał audio prowadzi się na pinie 2. Masa i ekran są połączone z pinami 1 i 3.

Można użyć multimetru w trybie ciągłości obwodu lub omomierza. Należy sprawdzić, czy odpowiednie piny są połączone z właściwymi żyłami przewodu i czy nie ma przypadkowych zwarć.

Oznacza szerokość pasma częstotliwości, na które wpływa dany regulator EQ. Jedna oktawa to zakres, w którym częstotliwość podwaja się, np. od 500 Hz do 1000 Hz.

Typowy zakres wynosi około trzy oktawy. Taki regulator działa szeroko, a nie punktowo.

Dobroć Q określa szerokość pasma działania filtru. Większa dobroć oznacza węższe pasmo, a mniejsza dobroć oznacza szersze pasmo.

Brak regulacji Q oznacza, że realizator nie może zawęzić ani poszerzyć działania filtru. Szerokość pasma jest ustalona konstrukcyjnie przez producenta miksera.

Nie jest do tego idealny, ponieważ działa dość szeroko. Do precyzyjnego usuwania rezonansów lepszy jest korektor parametryczny z regulacją częstotliwości, gainu i dobroci Q.

Szeroka korekcja zmienia ogólny charakter barwy, np. ociepla, rozjaśnia lub odchudza dźwięk. Wpływa na większy fragment pasma niż wąska korekcja punktowa.

Korektor parametryczny pozwala regulować częstotliwość, wzmocnienie/tłumienie i dobroć Q. Korektor półparametryczny zwykle nie ma regulacji Q, więc szerokość pasma jest stała.

Bramka szumów wycisza lub silnie tłumi sygnał, gdy jego poziom spada poniżej ustawionego progu. Stosuje się ją m.in. do ograniczania przesłuchów z innych instrumentów.

Przesłuchy to niepożądane dźwięki innych źródeł zbierane przez mikrofon, np. werbel słyszany w mikrofonie tomów. Są częste przy bliskim omikrofonowaniu perkusji i instrumentów na scenie.

Transjenty to krótkie, początkowe impulsy dźwięku, np. atak werbla. Bramka może je nawet przepuścić, jeśli przekroczą próg, natomiast do kontroli transjentów używa się innych narzędzi, np. kompresora lub transient shapera.

Bramka działa głównie na ciche fragmenty, tłumiąc sygnał poniżej progu. Kompresor działa na głośniejsze fragmenty, zmniejszając dynamikę sygnału powyżej progu.

Najważniejsze parametry to threshold, attack, hold, release oraz range. Decydują one o progu zadziałania, szybkości otwierania i zamykania bramki oraz stopniu tłumienia sygnału.

Najczęściej używa się jej na kanałach perkusyjnych, np. tomach, werblu lub stopie. Pomaga ograniczyć przesłuchy z talerzy i innych elementów zestawu.

Tweeter odtwarza wysokie częstotliwości, zwykle od kilku kHz do górnej granicy słyszalności, czyli około 20 kHz.

Tweeter jest głośnikiem wysokotonowym, a woofer niskotonowym. Odtwarzają różne części pasma akustycznego.

Zwrotnica dzieli sygnał na odpowiednie zakresy częstotliwości i kieruje je do właściwych głośników, np. wysokie tony do tweetera.

Tweeter ma delikatną konstrukcję i nie jest przeznaczony do dużych wychyleń membrany. Niskie częstotliwości mogą spowodować jego przeciążenie.

Odpowiada za szczegółowość, jasność i czytelność wysokich składowych dźwięku, np. blach perkusyjnych i sybilantów wokalu.

Głośnik szerokopasmowy próbuje odtwarzać możliwie szeroki zakres pasma jednym przetwornikiem, natomiast tweeter obsługuje tylko wysokie częstotliwości.

Kardioida basowa powstaje przez kontrolowane sumowanie i wygaszanie fal z co najmniej dwóch źródeł. Jeden głośnik promieniuje bas w przybliżeniu dookólnie, więc nie pozwala uzyskać kierunkowości kardioidalnej.

Układ wykorzystuje różnice czasu, fazy i położenia subwooferów, aby w przód fale się sumowały, a do tyłu częściowo znosiły. Dzięki temu mniej basu trafia na scenę.

Delay służy do wyrównania czasu dotarcia fal z poszczególnych subwooferów. Odpowiednie opóźnienie umożliwia sumowanie z przodu i wygaszanie z tyłu zestawu.

Odwrócenie polaryzacji pomaga uzyskać przeciwfazę w kierunku, w którym chcemy ograniczyć emisję basu. Często łączy się je z opóźnieniem i odpowiednim ustawieniem subwooferów.

Zmniejsza poziom niskich częstotliwości za systemem, czyli zwykle na scenie. Poprawia to komfort muzyków i ogranicza dudnienie oraz sprzężenia niskoczęstotliwościowe.

Nie. Skuteczność kardioidy zależy od częstotliwości, odległości między głośnikami, opóźnienia i warunków akustycznych. Najlepsze tłumienie występuje zwykle w określonym zakresie pasma.

Kardioida basowa często wykorzystuje głośniki skierowane przeciwnie lub odpowiednio opóźnione, aby uzyskać tłumienie z tyłu. End-fire opiera się zwykle na kilku subwooferach ustawionych w linii w kierunku propagacji i opóźnianych tak, by energia sumowała się do przodu.

Wtyk TRS ma trzy części przewodzące: tip, ring i sleeve, oddzielone dwoma pierścieniami izolacyjnymi. Na zdjęciu widać charakterystyczny jack z dodatkowym pierścieniem, czyli TRS.

TRS oznacza Tip-Ring-Sleeve, czyli końcówka, pierścień i tuleja. Są to trzy styki elektryczne wtyku jack.

TRS ma trzy styki i zwykle dwa paski izolacyjne, a TS ma dwa styki i jeden pasek izolacyjny. TS stosuje się najczęściej do sygnału niesymetrycznego mono, np. gitary.

Wtyk TRS może przenosić sygnał symetryczny mono, sygnał stereo niesymetryczny albo służyć w połączeniach insertowych. Zastosowanie zależy od urządzenia i sposobu okablowania.

Ma trzy styki: gorący, zimny i ekran/masa. Dzięki temu może przenosić sygnał odporniejszy na zakłócenia niż połączenie niesymetryczne.

TRS ma formę cylindrycznego wtyku jack, natomiast XLR jest okrągłym złączem z pinami lub otworami, często z zatrzaskiem. XLR najczęściej spotyka się przy mikrofonach.

TRS to wtyk jack z segmentami tip-ring-sleeve, a RCA ma pojedynczy bolec środkowy i zewnętrzny pierścień masy. RCA jest typowe dla połączeń konsumenckich, np. odtwarzaczy.

Splitter pozwala podać ten sam sygnał mikrofonowy do dwóch konsolet bez bezpośredniego łączenia ich torów wejściowych. Wersja transformatorowa pomaga uniknąć pętli masy i brumu.

DI-box służy głównie do dopasowania sygnału instrumentalnego, np. z gitary lub klawiszy, do wejścia mikrofonowego. Splitter służy do rozdzielania jednego sygnału audio na kilka wyjść.

Pętla masy powstaje, gdy urządzenia są połączone masą więcej niż jedną drogą. Może to powodować brum, przydźwięk sieciowy i inne zakłócenia.

Splitter transformatorowy zapewnia separację galwaniczną między wyjściami. Rozdzielacz Y tylko równolegle łączy sygnały, co może powodować problemy z impedancją, phantomem i pętlą masy.

Zasilanie phantom powinno zwykle pochodzić tylko z jednej konsolety, najczęściej z wyjścia bezpośredniego splittera. Należy unikać jednoczesnego podawania phantom z kilku urządzeń.

Stagebox porządkuje i przesyła wiele połączeń ze sceny, ale sam w sobie nie służy do separowanego rozdzielania jednego mikrofonu na dwie konsolety. Do tego potrzebny jest splitter.

Najczęściej pojawia się brum sieciowy, trzaski, szumy lub zakłócenia elektromagnetyczne. Mogą też wystąpić problemy z poziomem sygnału i działaniem zasilania phantom.