Pytania pomocnicze - AUD.09

HP oznacza High Pass, czyli filtr górnoprzepustowy. Przepuszcza wysokie częstotliwości, a tłumi niskie.

Najczęściej używa się go do usuwania niepożądanych niskich częstotliwości, takich jak dudnienie, wibracje podłogi, podmuchy powietrza lub efekt zbliżeniowy mikrofonu.

To częstotliwość graniczna, od której filtr zaczyna przepuszczać sygnał skuteczniej. Poniżej tej wartości niskie częstotliwości są stopniowo tłumione.

Filtr HP przepuszcza wysokie częstotliwości i tłumi niskie. Filtr LP, czyli Low Pass, działa odwrotnie: przepuszcza niskie częstotliwości i tłumi wysokie.

Pozwala usunąć zbędny dół pasma, który zwykle nie jest potrzebny w wokalu. Dzięki temu miks jest czytelniejszy i mniej podatny na dudnienie.

Interferencja polega na nakładaniu się dwóch lub więcej fal dźwiękowych. W zależności od fazy fale mogą się wzmacniać albo osłabiać.

Interferencja konstruktywna powoduje wzmocnienie dźwięku, gdy fale są zgodne w fazie. Interferencja destruktywna powoduje osłabienie lub wygaszenie, gdy fale są w przeciwfazie.

Źle dobrane odległości między mikrofonami mogą powodować przesunięcia fazowe i osłabienie części pasma. Skutkiem może być cienkie, nienaturalne brzmienie nagrania.

Przesunięcie fazowe oznacza, że dwie fale nie osiągają maksimów i minimów w tym samym czasie. Może to prowadzić do częściowego wzmocnienia lub wygaszenia sygnału.

Filtr grzebieniowy powstaje, gdy sygnał nakłada się z opóźnioną kopią samego siebie. Powoduje to naprzemienne podbicia i osłabienia częstotliwości.

Odbicie to zmiana kierunku fali po napotkaniu przeszkody. Interferencja to nakładanie się fal, na przykład fali bezpośredniej i odbitej.

Ugięcie, czyli dyfrakcja, to omijanie przeszkód przez falę. Interferencja dotyczy sumowania się fal w jednym punkcie przestrzeni.

Największa czułość słuchu występuje mniej więcej w zakresie 2–5 kHz. W pytaniach egzaminacyjnych często wskazuje się okolice 3 000 Hz.

Ucho ludzkie nie odbiera wszystkich częstotliwości jednakowo. Jest znacznie bardziej czułe na średnio-wysokie częstotliwości niż na niskie.

To wykresy pokazujące, jaki poziom ciśnienia akustycznego musi mieć dźwięk o danej częstotliwości, aby był odbierany jako równie głośny jak dźwięk odniesienia.

Ten zakres odpowiada za czytelność mowy, wyrazistość wokalu i obecność wielu instrumentów. Nadmierne podbicie może jednak powodować ostrość i męczące brzmienie.

Ludzkie ucho jest mniej czułe na niskie częstotliwości, szczególnie przy cichym odsłuchu. Dlatego bas często wydaje się słabszy przy niskim poziomie głośności.

Realizator musi uwzględniać, że niektóre pasma są naturalnie lepiej słyszalne. Szczególnie ostrożnie koryguje się okolice kilku kiloherców, bo łatwo dominują w miksie.

Mała membrana ma mniejsze wymiary względem długości fali, więc powoduje mniej odbić i dyfrakcji. Dzięki temu pomiar wysokich częstotliwości jest mniej zniekształcony.

Im wyższa częstotliwość, tym krótsza długość fali. Dla wysokich częstotliwości nawet niewielkie obiekty, takie jak mikrofon, mogą wpływać na rozkład pola akustycznego.

Jego membrana jest stosunkowo duża, więc przy krótkich falach wysokich częstotliwości może powodować zauważalne zaburzenia pola akustycznego. Lepszy będzie mikrofon o mniejszej średnicy.

Mikrofon ¼″ ma małą membranę, dzięki czemu lepiej odwzorowuje wysokie częstotliwości i mniej zakłóca mierzone pole akustyczne.

Zwykle mają mniejszą czułość i wyższy poziom szumów własnych niż mikrofony z większą membraną. Dlatego dobiera się je głównie wtedy, gdy ważny jest pomiar wysokich częstotliwości.

Mikrofony ½″ są uniwersalne i często stosowane w standardowych pomiarach akustycznych. Zapewniają kompromis między czułością, zakresem częstotliwości i wpływem na pole akustyczne.

Przez otwór rezonansowy wydobywa się duża część energii akustycznej pudła gitary. Dlatego mikrofon ustawiony przed otworem rejestruje silne rezonanse i pełniejsze, bardziej basowe brzmienie.

Ustawienie przy 12 progu zwykle daje bardziej zrównoważony dźwięk: mniej dudnienia z pudła i więcej czytelności strun. Jest to częsty punkt wyjścia przy nagrywaniu gitary akustycznej.

Może pojawić się nadmiar niskich częstotliwości i efekt dudnienia. W praktyce często odsuwa się mikrofon lub kieruje go lekko poza środek otworu.

Przy mostku brzmienie jest zwykle jaśniejsze, twardsze i bardziej perkusyjne. Przy otworze rezonansowym jest pełniejsze, bardziej basowe i mocniej związane z rezonansem pudła.

Odległość wpływa na proporcję dźwięku bezpośredniego, rezonansów instrumentu i akustyki pomieszczenia. Zbyt mała odległość może przerysować wybrane pasmo, a zbyt duża zwiększyć udział pogłosu.

Dobrym punktem startowym jest okolica 12 progu, z mikrofonem oddalonym o kilkanaście lub kilkadziesiąt centymetrów. Potem pozycję koryguje się zależnie od pożądanej barwy.

Ponieważ najniższe dźwięki fortepianu są wytwarzane przez struny basowe. Mikrofon kierunkowy najmocniej zbiera dźwięk z obszaru, na który jest skierowany.

Brzmienie stanie się jaśniejsze, bardziej szczegółowe i bogatsze w wysokie częstotliwości. Niskie tony będą mniej wyeksponowane.

Może zwiększyć słyszalność mechaniki instrumentu, pracy młoteczków i ataku dźwięku. Takie ustawienie nie służy głównie do podkreślania basu.

Pozwala precyzyjniej wybrać fragment instrumentu, który ma być najbardziej słyszalny. Ogranicza też zbieranie dźwięków spoza osi mikrofonu.

Nie bezpośrednio. Pokrywa wpływa raczej na odbicia i ogólny charakter brzmienia, a nie jest głównym źródłem najniższych dźwięków.

Mikrofon należy skierować na tę część instrumentu, która wytwarza dany zakres częstotliwości. Dla niskich tonów fortepianu są to struny basowe.

Technika ORTF wykorzystuje dwa mikrofony, tworzące parę stereofoniczną.

Dwa mikrofony kardioidalne ustawia się pod kątem około 110° względem siebie, z kapsułami oddalonymi o około 17 cm.

Daje naturalny obraz stereo, łącząc różnice czasu i poziomu między kanałami, co dobrze oddaje przestrzeń instrumentu.

Najczęściej stosuje się dwa mikrofony pojemnościowe o charakterystyce kardioidalnej.

Nie. ORTF zawsze jest techniką stereofoniczną opartą na dwóch mikrofonach, niezależnie od tego, czy nagrywa się harfę, gitarę czy zespół.

ORTF używa dwóch mikrofonów kierunkowych ustawionych pod kątem i w niewielkiej odległości, natomiast AB zwykle wykorzystuje dwa mikrofony dookólne rozstawione szerzej.

Limiter ogranicza maksymalny poziom sygnału, aby nie przekroczył ustalonego progu. Chroni przed przesterowaniem i zniekształceniami.

Kompresor łagodnie zmniejsza dynamikę sygnału, natomiast limiter działa bardziej zdecydowanie. Limiter zwykle ma bardzo wysoki współczynnik kompresji i pilnuje maksymalnego poziomu sygnału.

Threshold to próg zadziałania limitera. Po jego przekroczeniu procesor zaczyna ograniczać poziom sygnału.

Na sumie miksu limiter zabezpiecza cały sygnał przed przekroczeniem dopuszczalnego poziomu. Pomaga uniknąć clippingu na wyjściu.

Nie. Bramka szumów wycisza sygnał poniżej określonego progu, np. szumy lub przesłuchy, ale nie służy do ochrony przed przesterowaniem.

Nie. Ekspander zwiększa różnice dynamiczne, zwykle osłabiając ciche fragmenty sygnału. Limiter ogranicza zbyt głośne fragmenty.

To różnica między najcichszymi a najgłośniejszymi fragmentami nagrania wokalu. Im większa rozpiętość, tym trudniej utrzymać równy poziom wokalu w miksie.

Kompresor automatycznie obniża poziom sygnału, gdy przekroczy on ustawiony próg. Dzięki temu głośne fragmenty są kontrolowane, a cała ścieżka brzmi bardziej wyrównanie.

Threshold określa poziom, od którego kompresor zaczyna działać. Jeśli sygnał nie przekracza tego progu, kompresja nie zostanie uruchomiona.

Ratio określa intensywność kompresji. Im wyższa wartość, tym mocniej kompresor ogranicza sygnał przekraczający próg.

Kompresor zmniejsza ogólną rozpiętość dynamiczną sygnału. De-esser działa selektywnie na ostre sybilanty, np. głoski „s” i „sz”.

Saturator może lekko zagęścić brzmienie i dodać harmoniczne, ale jego podstawowym zadaniem nie jest kontrola dynamiki. Do tego służy kompresor.

Wokal może zabrzmieć nienaturalnie, płasko i bez ekspresji. Mogą też pojawić się niepożądane efekty, takie jak pompowanie dźwięku.

Stop kończy nagranie i zwykle zamyka plik. Rec-pause tylko wstrzymuje zapis, pozostawiając rejestrator w gotowości do szybkiego wznowienia.

Pozwala szybko przerwać zapis w momentach ciszy lub przerwy, bez konieczności ponownego ustawiania rejestratora. Dzięki temu operator może sprawniej kontrolować materiał.

Rejestrator przestaje zapisywać dźwięk, ale pozostaje w trybie nagrywania lub gotowości do nagrania. Ustawienia nagrania są zachowane.

Nie. Rozpoczęcie nagrywania uruchamia zapis sygnału, a rec-pause czasowo go wstrzymuje bez wychodzenia z trybu nagrywania.

Użycie stop może zakończyć plik i wymagać ponownego startu nagrania. Może to spowodować utratę ważnego początku kolejnej wypowiedzi lub zdarzenia dźwiękowego.