Pytania pomocnicze - BPO.01

Należy odszukać w tabeli rodzaj pomieszczenia i charakter wykonywanej pracy. Dla działu kadr z komputerami i maszynami do pisania pasuje kategoria prac administracyjnych z użyciem maszyn piszących, czyli 55–60 dB(A).

Ponieważ pracownicy używają komputerów i maszyn do pisania, które są mechanicznymi lub elektrycznymi źródłami hałasu. Dlatego nie wybiera się niższego zakresu 45–50 dB(A).

dB(A) oznacza poziom dźwięku mierzony z korekcją A, która uwzględnia sposób odbierania dźwięków przez ucho ludzkie. Jest to typowa jednostka stosowana przy ocenie hałasu w środowisku pracy.

Wyższe wartości dotyczą stanowisk, na których ważny jest poprawny odbiór mowy i sygnałów akustycznych, ale nie są to typowe ciche pomieszczenia biurowe. Nie należy ich automatycznie przypisywać do pracy administracyjnej.

Hałas może powodować zmęczenie, rozdrażnienie, spadek koncentracji i większą liczbę błędów. W pracy administracyjnej jest więc czynnikiem uciążliwym, nawet jeśli nie osiąga poziomu uszkadzającego słuch.

Odpowiedź często zależy od jednego szczegółu, np. używania maszyn piszących. Ten szczegół zmienia kategorię pomieszczenia i prowadzi do właściwego zakresu 55–60 dB(A).

Ponieważ opisują bezpieczny sposób wykonywania pracy i pomagają ograniczyć ryzyko wynikające z błędów pracownika. Nie są urządzeniem, lecz zasadami postępowania.

Instrukcja stanowiskowa określa zasady bezpiecznej pracy, a środek ochrony indywidualnej chroni ciało pracownika, np. hełm, rękawice lub okulary.

Powinna zawierać zagrożenia na stanowisku, zasady bezpiecznej obsługi, czynności zabronione, wymagane środki ochrony oraz postępowanie w sytuacjach awaryjnych.

Przed rozpoczęciem pracy na danym stanowisku oraz zawsze wtedy, gdy zmieniają się warunki pracy, technologia lub wyposażenie stanowiska.

Środki organizacyjne dotyczą sposobu pracy, procedur i zasad, np. instrukcji stanowiskowych. Środki techniczne to rozwiązania materialne, np. osłony maszyn, blokady lub wentylacja.

Instrukcja musi być znana, zrozumiała i stosowana przez pracowników. Pracodawca powinien też zapewnić szkolenie, nadzór oraz odpowiednie środki ochrony.

Barierki chronią przed wejściem do strefy niebezpiecznej oraz przed upadkiem z wysokości. Są środkiem ochrony zbiorowej.

Barierka oddzielająca obszar niebezpieczny na budowie powinna mieć wysokość 1,1 m.

Barierka fizycznie ogranicza dostęp do zagrożenia, a oznakowanie ostrzega o zagrożeniu. Najczęściej stosuje się oba rozwiązania jednocześnie.

Przy wykopach, otworach technologicznych, krawędziach stropów, dachach, pomostach roboczych i w pobliżu pracy maszyn.

Ponieważ zabezpiecza jednocześnie wiele osób znajdujących się w danym obszarze, a nie tylko jednego pracownika.

Najczęstsze błędy to zbyt niska barierka, brak oznakowania, przerwy w wygrodzeniu oraz ustawienie zabezpieczenia zbyt blisko zagrożenia.

Objętość oblicza się przez pomnożenie powierzchni podłogi przez wysokość pomieszczenia. Dla 20 m² i 2,4 m wysokości objętość wynosi 48 m³.

Pomieszczenie ma wysokość 2,4 m, czyli mniej niż 2,5 m wymagane w wielu pomieszczeniach pracy. Dla kiosku dopuszczalna minimalna wysokość wynosi 2,2 m.

Co najmniej 3 m wysokości wymagane jest wtedy, gdy w pomieszczeniu stałej pracy nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia.

Wysokość 3,3 m jest wymagana, gdy w pomieszczeniu prowadzone są prace powodujące występowanie czynników szkodliwych dla zdrowia.

W niektórych przypadkach przepisy dopuszczają niższą wysokość pomieszczenia, jeśli na każdego pracownika przypada co najmniej 15 m³ wolnej objętości. Warunek ten nie znosi jednak wszystkich wymagań dotyczących minimalnej wysokości.

Są to typowe pomieszczenia pracy lub usługowe, dla których wysokość 2,4 m jest zbyt mała w świetle podanych wymagań. W zadaniu jedyną działalnością mieszczącą się w kategorii z limitem 2,2 m jest kiosk.

Ponieważ ciecz może przechodzić przez oczka siatki. Do ochrony przed rozbryzgami cieczy potrzebna jest osłona pełna lub ekran.

Może ograniczać kontakt z ruchomymi częściami oraz zatrzymywać większe odłamki narzędzia, przedmiotu obrabianego lub wióry.

Osłona stała jest zamocowana na stałe i zwykle demontowana tylko narzędziami. Osłona ruchoma może być otwierana lub przesuwana, często z blokadą bezpieczeństwa.

Od wielkości oczek, wytrzymałości materiału, sposobu zamocowania oraz odległości osłony od strefy zagrożenia.

Najlepiej zastosować osłonę pełną, szczelną obudowę lub przezroczysty ekran, który zatrzyma ciecz.

Ponieważ chronią jednocześnie wszystkich pracowników znajdujących się w strefie oddziaływania maszyny, a nie tylko jedną osobę.

Stosuje się je przy ryzyku drobnych skaleczeń, otarć, zadrapań lub lekkich uderzeń dłoni. Typowym przykładem jest praca z podstawowymi narzędziami ręcznymi.

Narzędzia te mogą powodować otarcia, skaleczenia lub zakłucia. Rękawice ograniczają skutki przypadkowego kontaktu dłoni z ostrą albo chropowatą powierzchnią.

Nie. Do pracy z rozpuszczalnikami, benzyną, naftą lub innymi substancjami chemicznymi należy stosować rękawice chemoodporne dobrane do konkretnej substancji.

Nie, przy narażeniu na drgania mechaniczne stosuje się rękawice antywibracyjne lub inne rozwiązania ograniczające ekspozycję na wibracje.

Poślizgnięcia i potknięcia dotyczą głównie organizacji stanowiska, stanu podłóg, obuwia roboczego i oznakowania. Rękawice nie eliminują przyczyny takiego zagrożenia.

Rękawice do lekkich urazów są przeznaczone do prostych prac ręcznych. Rękawice specjalistyczne dobiera się do konkretnego zagrożenia, np. chemicznego, termicznego, elektrycznego lub wibracyjnego.

Odzież robocza chroni głównie przed zabrudzeniem lub zniszczeniem odzieży własnej. Środki ochrony indywidualnej zabezpieczają pracownika przed konkretnymi zagrożeniami, np. uderzeniem, odpryskami lub substancjami szkodliwymi.

Wykaz zawiera elementy typowe dla pracy budowlanej: hełm, okulary ochronne, rękawice, trzewiki oraz fartuch przeciwbryzgowy. Murarz pracuje z zaprawą i materiałami budowlanymi, więc jest narażony na bryzgi, odpryski i uderzenia.

Do głównych zagrożeń należą: spadające przedmioty, odpryski materiałów, kontakt z zaprawą, przeciążenia układu mięśniowo-szkieletowego, poślizgnięcia oraz praca w zmiennych warunkach atmosferycznych.

Okulary ochronne zabezpieczają oczy przed odpryskami cegieł, pyłem oraz bryzgami zaprawy murarskiej. Chronią przed urazami mechanicznymi i podrażnieniami.

Hełm stosuje się, gdy istnieje ryzyko urazu głowy, np. przez spadające przedmioty, uderzenie o elementy konstrukcji lub pracę w pobliżu maszyn i rusztowań.

Fartuch przeciwbryzgowy chroni tułów i odzież przed zachlapaniem zaprawą, betonem lub innymi masami budowlanymi. Jest przydatny tam, gdzie występuje ryzyko bryzgów materiału.

Tokarz pracuje przy obrabiarce, więc jego wyposażenie wiąże się głównie z ochroną przed wiórami, pochwyceniem i odpryskami metalu. U murarza dominują elementy budowlane: hełm, trzewiki, rękawice i ochrona przed zaprawą.

Służą do oceny narażenia pracowników, aktualizacji oceny ryzyka zawodowego oraz wykazania, czy warunki pracy spełniają wymagania BHP.

W takim przypadku dokumentację pomiarową przechowuje służba BHP, działając w ramach swoich zadań.

Nie. Osoba lub laboratorium wykonujące pomiary odpowiada za ich prawidłowe wykonanie, ale za przechowywanie dokumentacji odpowiada pracodawca albo służba BHP.

Są to przede wszystkim wyniki badań i pomiarów, rejestr czynników szkodliwych oraz karty badań i pomiarów dla stanowisk pracy.

Oznacza, że niektóre zadania normalnie wykonywane przez służbę BHP, w tym przechowywanie określonej dokumentacji, obciążają bezpośrednio pracodawcę.

Pozwalają określić poziom narażenia pracownika i zdecydować, czy konieczne są dodatkowe środki ochronne lub organizacyjne.

Dźwig może stwarzać poważne zagrożenie dla ludzi i mienia w razie awarii. Dlatego jego stan techniczny oraz eksploatacja są nadzorowane przez UDT.

Nie. Istotna modyfikacja dźwigu wymaga zgody właściwego organu dozoru technicznego, czyli UDT.

Konserwacja polega na utrzymaniu urządzenia w sprawności. Modernizacja oznacza zmianę konstrukcji, parametrów lub sposobu działania urządzenia i zwykle wymaga uzgodnienia z UDT.

Decyzję o dopuszczeniu urządzenia do eksploatacji wydaje Urząd Dozoru Technicznego po pozytywnym wyniku badania technicznego.

Nie. Producent może dostarczać dokumentację lub zalecenia techniczne, ale formalną zgodę w zakresie dozoru technicznego wydaje UDT.

Do UDT mogą należeć między innymi suwnice, żurawie, podesty ruchome, wózki jezdniowe podnośnikowe, dźwigniki oraz niektóre urządzenia ciśnieniowe.

Aby nie doszło do kolejnego zdarzenia oraz aby zachować ślady potrzebne do ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku. Zabezpieczenie chroni też osoby postronne przed zagrożeniem.

Odpowiada za to pracodawca. Może wyznaczyć osoby do wykonania konkretnych czynności, ale odpowiedzialność organizacyjna pozostaje po jego stronie.

Świadkowie powinni przede wszystkim powiadomić przełożonego i pomóc poszkodowanemu w granicach swoich możliwości. Nie są jednak głównym podmiotem odpowiedzialnym za formalne zabezpieczenie miejsca wypadku.

Nie wolno bez potrzeby przestawiać maszyn, narzędzi, materiałów ani uruchamiać urządzeń związanych ze zdarzeniem. Takie działania mogłyby utrudnić ustalenie przyczyn wypadku.

Można to zrobić, jeśli jest to konieczne dla ratowania życia lub zdrowia ludzi, zapobieżenia dalszemu zagrożeniu albo ograniczenia poważnych szkód. Takie działania powinny być uzasadnione sytuacją.

Zespół powypadkowy ustala okoliczności i przyczyny wypadku, dokonuje oględzin miejsca zdarzenia, zbiera wyjaśnienia i sporządza dokumentację powypadkową.