Pytania pomocnicze - BPO.01

Kierownik budowy musi zapoznać osoby uczestniczące w organizacji i realizacji robót z przepisami oraz zasadami BHP obowiązującymi przy tych pracach.

Po zapoznaniu się z przepisami i zasadami BHP muszą pisemnie potwierdzić, że zostali odpowiednio przygotowani do tych robót.

Pisemne potwierdzenie stanowi dowód, że pracownik został zapoznany z wymaganiami BHP i świadomie dopuszczony do pracy o wysokim ryzyku.

Nie. Przepisy wymagają pisemnego potwierdzenia przez pracownika, a nie jedynie ustnego poinformowania przełożonego.

Nie. Przed rozpoczęciem takich robót musi zostać formalnie zapoznany z wymaganiami dotyczącymi tych prac i potwierdzić przygotowanie pisemnie.

Są to prace o szczególnie wysokim zagrożeniu, m.in. wybuchem, odłamkami, falą uderzeniową, pożarem oraz uszkodzeniem konstrukcji lub instalacji.

Przedawnienie oznacza, że po upływie określonego terminu zobowiązany może odmówić spełnienia świadczenia. Sąd uwzględnia wtedy zarzut przedawnienia, jeżeli zostanie skutecznie podniesiony.

Wypadek nastąpił 20 października 1995 r., a pozew wniesiono 13 marca 2006 r., czyli po ponad 10 latach. Według zasad właściwych dla tego przypadku roszczenie cywilne przedawniało się najpóźniej po 10 latach od zdarzenia.

Nie zawsze. Świadczenie z ZUS nie wyłącza automatycznie możliwości dochodzenia od pracodawcy roszczeń uzupełniających, np. zadośćuczynienia lub renty wyrównawczej.

Renta wyrównawcza ma rekompensować utracone dochody, gdy pracownik po wypadku zarabia mniej albo utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy.

Zadośćuczynienie dotyczy krzywdy niemajątkowej, czyli bólu, cierpienia i pogorszenia jakości życia. Odszkodowanie dotyczy szkody majątkowej, np. kosztów leczenia lub utraconych zarobków.

Pracodawca wskazuje, że pracownik wystąpił z roszczeniem po upływie ustawowego terminu. Jeśli zarzut jest zasadny, sąd może oddalić powództwo.

Termin liczony jest od dnia wypadku przy pracy, czyli od 20 października 1995 r. Dlatego odpowiedź egzaminacyjna wskazuje 10 lat od dnia wypadku.

Ponieważ może mieć kontakt z krwią, płynami ustrojowymi, wydzielinami i wydalinami pacjentów. Są to materiały mogące zawierać drobnoustroje chorobotwórcze.

Przy takim narażeniu stosuje się szczepienie przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, czyli WZW B.

To m.in. krew, płyny ustrojowe, wydzieliny i wydaliny człowieka. Może być źródłem zakażeń zawodowych.

WZW B łączy się z kontaktem z krwią i materiałem biologicznym człowieka. Tężec dotyczy głównie prac przy odpadach, nieczystościach lub ryzyka zanieczyszczonych ran.

Dotyczy to prac w kompleksach leśnych na obszarach, gdzie endemicznie występuje kleszczowe zapalenie mózgu.

Celem jest ograniczenie ryzyka zachorowania pracownika na chorobę zakaźną związaną z wykonywaną pracą. Szczepienia są elementem profilaktyki zawodowej.

Pozycja stojąca sama w sobie obciąża organizm, ale zwykle pozwala na pewną zmianę ułożenia ciała. Pozycja wymuszona ogranicza ruchy i często powoduje stałe napięcie mięśni oraz przeciążenie kręgosłupa.

Najczęściej narażone są kręgosłup, kark, barki, kończyny górne, kolana i stawy biodrowe. Obciążenie zależy od rodzaju wymuszonego ułożenia ciała.

Mogą to być praca w pochyleniu nad blatem, skręcenie tułowia podczas obróbki elementu, praca z uniesionymi rękami lub klęczenie podczas montażu mebli.

Pozycja przemienna oznacza możliwość zmiany ułożenia ciała, np. między siedzeniem i staniem. Pozycja wymuszona ogranicza tę możliwość i narzuca niekorzystne ułożenie ciała.

Należy dostosować wysokość stołu, zapewnić odpowiedni zasięg narzędzi, stosować podpory i uchwyty do materiałów oraz organizować pracę tak, aby ograniczać długotrwałe pochylanie i skręcanie tułowia.

Może prowadzić do bólów pleców, przeciążeń mięśni i stawów, zaburzeń układu mięśniowo-szkieletowego oraz szybszego zmęczenia pracownika.

Pozycja ciała wpływa na poziom obciążenia fizycznego i ryzyko chorób układu ruchu. Jej analiza pozwala dobrać środki profilaktyczne, np. zmianę organizacji pracy lub wyposażenia stanowiska.

Ponieważ urządzenia sanitarne muszą wystarczyć osobom korzystającym z nich w tym samym czasie. Dlatego przepisy odnoszą się do liczby zatrudnionych na jednej zmianie, a nie do całej załogi zakładu.

Liczbę mężczyzn zatrudnionych na jednej zmianie dzieli się przez 30. Wynik oznacza minimalną liczbę misek ustępowych i pisuarów, a w razie ułamka należy zaokrąglić w górę.

75 dzieli się przez 30, co daje 2,5. Po zaokrągleniu w górę potrzeba co najmniej 3 misek ustępowych i 3 pisuarów.

Na każde 20 kobiet zatrudnionych na jednej zmianie powinna przypadać co najmniej 1 miska ustępowa. Przy mniejszej liczbie kobiet również wymagana jest minimum 1 miska.

Oznacza minimalną dopuszczalną liczbę urządzeń. Pracodawca może zapewnić ich więcej, ale nie może zejść poniżej wartości wynikającej z przepisów.

Ustępy powinny być zlokalizowane nie dalej niż 75 m od stanowiska pracy. Dla pracowników stale pracujących na otwartej przestrzeni odległość może wynosić maksymalnie 125 m.

Ponieważ z takiego sprzętu korzystają uczniowie, a certyfikat potwierdza spełnienie wymagań bezpieczeństwa określonych w normach. Zmniejsza to ryzyko wypadków podczas zajęć.

Certyfikat jest zwykle potwierdzeniem wydanym po ocenie przez uprawnioną jednostkę. Deklaracja zgodności to oświadczenie producenta lub innego podmiotu, że wyrób spełnia wymagania.

Nie zawsze. Jeżeli przepis wymaga atestu lub certyfikatu, należy wymagać dokumentu potwierdzającego zgodność z odpowiednią normą, a nie tylko oznaczenia.

Powinien to zrobić podmiot odpowiedzialny za zakup i bezpieczeństwo wyposażenia, najczęściej dyrektor szkoły lub osoba przez niego upoważniona.

Powinien być bezpieczny, sprawny technicznie, dostosowany do wieku i warunków użytkowania oraz spełniać wymagania ergonomii.

Oznacza to, że sprzęt powinien odpowiadać możliwościom fizycznym użytkowników, np. wzrostowi, sile i sposobowi korzystania przez dzieci.

Książkę zakłada się w dniu przekazania obiektu budowlanego do użytkowania. W tym pytaniu oznacza to datę 25 lipca 2009 roku.

Przepisy z wyciągu nie uzależniają założenia książki od kontroli żadnego organu. Decydujący jest moment przekazania obiektu do użytkowania.

Książka dokumentuje przebieg użytkowania obiektu, jego kontrole, remonty, awarie i stan techniczny. Ułatwia nadzór nad bezpieczeństwem budynku.

Książkę prowadzi się systematycznie przez cały okres użytkowania obiektu budowlanego.

Zakłada się kolejny tom książki. Na stronie tytułowej wpisuje się numer kolejnego tomu oraz datę jego założenia.

Trzeba odszukać w podanym fragmencie przepis bezpośrednio odnoszący się do pytania. W tym przypadku jest to § 2 rozporządzenia.

Wartość w metrach należy pomnożyć przez 1000. Na przykład 0,46 m to 460 mm, a 0,59 m to 590 mm.

Kolor oznaczenia jest przypisany do konkretnego kompletu: wysokości stołu i wysokości krzesła. Dopiero po odszukaniu tych wartości w tabeli można wskazać właściwy kolor.

Stół 460 mm i krzesło 260 mm tworzą zestaw nr 1. Jest on oznaczony kolorem pomarańczowym.

Stół 590 mm i krzesło 350 mm tworzą zestaw nr 3. Jest on oznaczony kolorem żółtym.

Nie. Liczba mebli informuje tylko o ilości zakupionych sztuk, a kolor wynika z wysokości stołu i krzesła.

Źle dobrane meble mogą powodować wymuszoną pozycję ciała, przeciążenie kręgosłupa i szybsze zmęczenie. Prawidłowy dobór wspiera bezpieczną i wygodną pracę ucznia.

Piła tarczowa podczas pracy wytwarza dźwięk o dużym natężeniu, szczególnie przy cięciu twardych tkanek i kości. Długotrwałe narażenie może prowadzić do uszkodzenia słuchu.

Wibracje powstają wskutek pracy silnika, obrotów tarczy i kontaktu narzędzia z ciętym materiałem. Mogą być przenoszone na ręce pracownika jako drgania miejscowe.

Najczęstsze są przecięcia, skaleczenia, zmiażdżenia i amputacje palców lub dłoni. Możliwe są też urazy oczu spowodowane odpryskami.

Praca piłą tarczową przy uboju nie wiąże się typowo z ekspozycją na wysoką temperaturę. Kluczowe zagrożenia wynikają z pracy maszyny: hałasu, wibracji i możliwości urazów.

Zapylenie może występować w niektórych procesach przemysłowych, ale przy uboju i cięciu piłą tarczową dominują zagrożenia mechaniczne, hałas oraz wibracje.

Ważne są rękawice metalowe antyprzecięciowe, fartuch ochronny, obuwie antypoślizgowe, ochronniki słuchu oraz okulary lub osłona twarzy.

Należy stosować osłony maszyn, sprawne urządzenia zabezpieczające, instrukcje stanowiskowe i szkolenie pracowników. Maszyny trzeba czyścić i regulować dopiero po zatrzymaniu oraz odłączeniu zasilania.

Wialnia oddziela ziarno od plew, kurzu i drobnych zanieczyszczeń, co powoduje unoszenie się pyłu w powietrzu. Pracownik może ten pył wdychać podczas obsługi maszyny.

Pył zbożowy może podrażniać drogi oddechowe, oczy i skórę oraz wywoływać kaszel, duszność i reakcje alergiczne. Przy długotrwałym narażeniu zwiększa ryzyko chorób układu oddechowego.

Zapylenie dotyczy obecności cząstek pyłu w powietrzu. Mikroklimat obejmuje warunki cieplne, takie jak temperatura, wilgotność, prędkość ruchu powietrza i promieniowanie cieplne.

Stosuje się osłony, hermetyzację, wentylację miejscową, instalacje odpylające i filtry. Najskuteczniejsze jest ograniczanie pyłu u źródła jego powstawania.

Najczęściej stosuje się maski przeciwpyłowe, półmaski filtrujące lub sprzęt ochrony układu oddechowego dobrany do rodzaju i stężenia pyłu.

Drobny pył organiczny unoszący się w powietrzu może tworzyć atmosferę wybuchową. W obecności źródła zapłonu grozi to pożarem lub wybuchem pyłu.