Pytania pomocnicze - BPO.01

RKO rozpoczyna się, gdy poszkodowany jest nieprzytomny i nie oddycha prawidłowo. Oddechy agonalne, czyli pojedyncze westchnięcia lub charczenie, nie są prawidłowym oddechem.

Pełna RKO obejmuje uciśnięcia klatki piersiowej oraz oddechy ratownicze. Uciśnięcia zastępują pracę serca, a oddechy dostarczają tlen.

Standardowo wykonuje się 30 uciśnięć klatki piersiowej i 2 oddechy ratownicze. Cykl powtarza się do przyjazdu pomocy, odzyskania oddechu lub wyczerpania ratownika.

Ocena drożności dróg oddechowych jest etapem sprawdzania stanu poszkodowanego. RKO zaczyna się dopiero wtedy, gdy ratownik wykonuje czynności podtrzymujące krążenie i oddychanie.

AED analizuje rytm serca i w razie potrzeby zaleca defibrylację. Urządzenie wydaje polecenia głosowe, dlatego może być używane także przez osoby bez wykształcenia medycznego.

Jeśli ratownik nie potrafi lub nie chce wykonywać oddechów ratowniczych, powinien prowadzić przynajmniej ciągłe uciśnięcia klatki piersiowej. W pytaniu egzaminacyjnym pełna definicja RKO obejmuje jednak zarówno masaż serca, jak i sztuczne oddychanie.

Najpierw trzeba upewnić się, że miejsce jest bezpieczne dla ratownika i poszkodowanego. Następnie należy sprawdzić przytomność, oddech i wezwać pomoc.

Zmniejsza przyczepność obuwia do podłoża, przez co pracownik może się poślizgnąć i upaść. Skutkiem mogą być stłuczenia, skręcenia lub złamania.

Są to m.in. stanowiska mycia i dezynfekcji, strefy obróbki mokrych surowców, chłodnie, zmywalnie oraz ciągi komunikacyjne przy liniach produkcyjnych.

Należy szybko usuwać rozlane płyny, stosować nawierzchnie lub maty antypoślizgowe, oznakować mokre miejsca i wyposażyć pracowników w odpowiednie obuwie robocze.

Obuwie z podeszwą antypoślizgową poprawia przyczepność do podłoża. W zakładach, gdzie podłogi bywają mokre, jest ważnym środkiem ograniczania ryzyka.

Nie w kontekście tego pytania. Dla BHP najważniejszym bezpośrednim skutkiem mokrej nawierzchni jest ryzyko poślizgnięcia się pracownika.

Ostrzega pracowników przed miejscem niebezpiecznym i pozwala zachować większą ostrożność. Samo oznakowanie nie zastępuje jednak usunięcia zagrożenia.

Gdy pracownik był niezdolny do pracy z powodu choroby dłużej niż 30 dni. Badanie wykonuje się przed dopuszczeniem go do pracy.

Ponieważ przepisy wymagają badań kontrolnych po niezdolności do pracy trwającej ponad 30 dni. Zwolnienie 31-dniowe przekracza ten limit.

Nie, obowiązek dotyczy niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni. Granicą praktyczną jest więc 31 dni i więcej.

Nie zawsze. Obowiązek badań kontrolnych powstaje wtedy, gdy po wypadku pracownik był niezdolny do pracy z powodu choroby dłużej niż 30 dni.

Badania wstępne wykonuje się przed rozpoczęciem pracy lub zmianą stanowiska. Badania kontrolne wykonuje się po dłuższej, ponad 30-dniowej niezdolności do pracy spowodowanej chorobą.

Nie. Pracownik musi posiadać aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do pracy na danym stanowisku.

Koszty badań profilaktycznych, w tym kontrolnych, ponosi pracodawca. Badania powinny być wykonywane w miarę możliwości w godzinach pracy.

To czynniki, które mogą prowadzić do urazu, nagłego pogorszenia zdrowia albo śmierci pracownika. Przykładem są ruchome elementy maszyn, prąd elektryczny, upadek z wysokości lub spadające przedmioty.

Czynniki niebezpieczne powodują głównie urazy nagłe, np. przecięcie, zmiażdżenie lub porażenie prądem. Czynniki szkodliwe działają zwykle dłużej i mogą prowadzić do chorób zawodowych, np. hałas, pyły, substancje chemiczne.

Czynniki uciążliwe utrudniają pracę i mogą powodować zmęczenie lub dyskomfort, ale nie muszą bezpośrednio powodować choroby ani urazu. Przykładem jest monotonia pracy, niewygodna pozycja lub niewłaściwe oświetlenie.

Ponieważ mogą bezpośrednio spowodować uraz mechaniczny, np. wciągnięcie, zmiażdżenie, przecięcie lub amputację. Ryzyko pojawia się szczególnie przy braku osłon lub niewłaściwej obsłudze maszyny.

Stosuje się przede wszystkim środki techniczne, np. osłony, blokady, wyłączniki awaryjne i zabezpieczenia przed upadkiem. Uzupełnieniem są instrukcje, szkolenia, organizacja pracy oraz środki ochrony indywidualnej.

Pozwala to właściwie ocenić ryzyko zawodowe i dobrać odpowiednie środki profilaktyczne. Inne działania stosuje się wobec zagrożenia urazem, a inne wobec długotrwałego narażenia na hałas, pyły lub substancje chemiczne.

Jest to trójkątny znak ostrzegawczy z symbolem promieniotwórczości, czyli trzema czarnymi łopatkami wokół centralnego punktu. Zwykle ma żółte tło i czarną obwódkę.

Znak informuje o możliwości narażenia na promieniowanie jonizujące. Dzięki temu osoby wchodzące wiedzą, że obowiązują tam szczególne zasady bezpieczeństwa.

Znak promieniowania jonizującego ma symbol koniczyny promieniotwórczości. Znak zagrożenia biologicznego ma charakterystyczny symbol biohazardu, stosowany przy czynnikach biologicznych, np. wirusach lub bakteriach.

Takie oznaczenie może występować w pracowniach rentgenowskich, laboratoriach izotopowych, zakładach medycyny nuklearnej oraz miejscach przechowywania źródeł promieniotwórczych.

Najważniejsze zasady to skrócenie czasu ekspozycji, zwiększenie odległości od źródła promieniowania oraz stosowanie odpowiednich osłon.

Nie zawsze. Oznacza ostrzeżenie przed zagrożeniem, ale wejście może być dozwolone wyłącznie osobom upoważnionym i przeszkolonym, zgodnie z procedurami bezpieczeństwa.

Pozycja zmienna pozwala okresowo zmieniać obciążane grupy mięśni. Dzięki temu zmniejsza zmęczenie, napięcie mięśniowe i ryzyko przeciążeń.

Długie stanie obciąża kręgosłup, stawy kończyn dolnych i układ krążenia. Może prowadzić do bólu nóg, obrzęków i zmęczenia.

Nie. Długotrwałe siedzenie bez przerw i zmiany pozycji może przeciążać kręgosłup oraz pogarszać krążenie. Ważna jest możliwość ruchu i odpowiednie ustawienie stanowiska.

Oznacza, że większość czynności wykonuje się siedząc, ale pracownik może okresowo wstać lub wykonać część zadań w innej pozycji.

Pomagają regulowane krzesło, odpowiednia wysokość blatu, podparcie pleców, właściwe ustawienie monitora oraz miejsce na swobodne ułożenie nóg.

Im dłużej ciało pozostaje nieruchomo w jednej pozycji, tym większe jest obciążenie statyczne mięśni. Zmiana pozycji ogranicza ten rodzaj obciążenia.

Ponieważ obciążenie wynika głównie z organizacji i techniki wykonywania zadania, a nie z samego otoczenia pracy. Taka pozycja powoduje przeciążenie układu mięśniowo-szkieletowego.

Czynnik niebezpieczny może bezpośrednio spowodować uraz, np. porażenie prądem lub upadek. Czynnik uciążliwy powoduje dyskomfort, zmęczenie lub przeciążenie, ale zwykle nie prowadzi natychmiast do urazu.

Może prowadzić do bólu pleców, kolan, karku, przeciążeń mięśni, ograniczenia ruchomości oraz chorób układu mięśniowo-szkieletowego.

Należy zmienić organizację pracy, stosować przerwy, rotację zadań, regulowane stanowiska, podesty, siedziska lub narzędzia umożliwiające pracę w bardziej naturalnej pozycji.

Obciąża stawy kolanowe, ogranicza krążenie i wymusza statyczne napięcie mięśni. Przy długim czasie pracy zwiększa ryzyko dolegliwości bólowych.

Nie. Występuje tylko wtedy, gdy sposób wykonywania zadania wymusza niekorzystne ułożenie ciała, np. skręt tułowia, klęczenie, pochylanie się lub pracę z rękami uniesionymi.

Zdarzenie musi być nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodować uraz lub śmierć oraz pozostawać w związku z pracą.

Chodzi o czynności typowe dla pracy lub normalnego funkcjonowania pracownika w czasie pracy, np. przemieszczanie się po zakładzie, korzystanie z toalety czy wykonywanie bieżących zadań.

Ponieważ zaspokojenie podstawowych potrzeb fizjologicznych jest naturalnym i koniecznym elementem pozostawania pracownika w procesie pracy.

Gdy pracownik zerwał związek z pracą, np. wykonywał prywatne czynności całkowicie niezwiązane z pracą lub działał w sposób rażąco odbiegający od obowiązków.

Zwykłe czynności wynikają z codziennego zakresu pracy lub normalnego funkcjonowania w pracy. Działanie na rzecz pracodawcy bez polecenia to czynność podjęta z własnej inicjatywy, ale w interesie pracodawcy.

Oznacza sytuację, w której pracownik jest gotowy do wykonywania pracy lub przemieszcza się w związku z obowiązkami służbowymi, np. między siedzibą firmy a miejscem wykonywania zadania.

Wypadek przy pracy ma bezpośredni związek z wykonywaniem pracy lub pozostawaniem w dyspozycji pracodawcy. Wypadek w drodze do pracy lub z pracy dotyczy przemieszczania się między domem a miejscem pracy.

Łożysko kulkowe ma elementy toczne w postaci kulek, a baryłkowe ma wypukłe wałeczki przypominające beczułki. Na rysunku baryłki są zwykle większe i bardziej wydłużone niż kulki.

Przede wszystkim duże obciążenia promieniowe, a w wielu konstrukcjach także obciążenia osiowe. Dlatego stosuje się je w cięższych maszynach i mechanizmach.

Jego konstrukcja pozwala kompensować niewielką niewspółosiowość wału względem oprawy. Zmniejsza to ryzyko przeciążenia i szybkiego zużycia łożyska.

Typowe objawy to nadmierny hałas, drgania, przegrzewanie się obudowy, wycieki smaru lub nierówna praca wału. Takie symptomy wymagają kontroli technicznej.

Awaria łożyska może doprowadzić do zatarcia, uszkodzenia maszyny, wyrzutu elementów lub nagłego zatrzymania urządzenia. Regularne przeglądy zmniejszają ryzyko wypadku.

Łożysko walcowe ma proste wałeczki o kształcie walca, natomiast baryłkowe ma wałeczki wypukłe. Baryłkowe lepiej znosi niewspółosiowość elementów maszyny.

Oznacza wymaganą wartość parametru chropowatości Ra równą 0,63 µm. Jest to dopuszczalna średnia arytmetyczna odchyłek profilu powierzchni.

Dopisek określa sposób uzyskania wymaganej chropowatości powierzchni. W tym przypadku powierzchnia ma być wykonana przez szlifowanie.

Tak. Jeżeli przy znaku podano nazwę procesu, np. „szlifować”, „toczyć” lub „frezować”, oznacza to wymaganą metodę uzyskania danej powierzchni.

Wartość chropowatości określa, jak gładka ma być powierzchnia, np. Ra 0,63. Sposób uzyskania mówi, jaką obróbką należy tę powierzchnię wykonać, np. przez szlifowanie.

Chropowatość wpływa na pasowanie części, tarcie, zużycie, szczelność i jakość współpracy elementów. Dlatego projektant określa wymagany stan powierzchni.

Nie. Napis przy znaku chropowatości zwykle wskazuje wymaganą metodę obróbki lub dodatkowe wymagania technologiczne, a nie obróbkę zakazaną.