Pytania pomocnicze - BPO.01

Po upływie terminu ważności nie ma gwarancji skuteczności ani bezpieczeństwa preparatu. Może on stanowić zagrożenie dla ludzi, środowiska i upraw.

Należy traktować je jako odpady niebezpieczne. Powinny być przekazane do utylizacji zgodnie z przepisami dotyczącymi takich odpadów.

Nie. Rozcieńczenie nie przywraca ważności środka i nie usuwa zagrożenia chemicznego.

Nie. Środki ochrony indywidualnej mogą ograniczać narażenie pracownika, ale nie legalizują ani nie czynią bezpiecznym użycia przeterminowanego preparatu.

Karta charakterystyki zawiera informacje o zagrożeniach, środkach ostrożności, magazynowaniu oraz postępowaniu z odpadem. Może wskazywać sposób bezpiecznej utylizacji preparatu i opakowania.

Powinien zalecić wycofanie ich z użytkowania oraz przekazanie do utylizacji zgodnie z zasadami gospodarowania odpadami niebezpiecznymi.

Od poziomu hałasu przed ekranem odejmuje się skuteczność tłumienia ekranu podaną w dB. W tym przypadku: 80 dB − 20 dB = 60 dB.

Oznacza, o ile decybeli ekran zmniejsza poziom hałasu docierający do chronionego miejsca, np. budynku lub stanowiska pracy.

Ponieważ ekran dźwiękochłonny redukuje hałas o 20 dB. Po odjęciu tej wartości od 80 dB otrzymuje się 60 dB.

Nie. Decybel jest jednostką logarytmiczną, więc przy sumowaniu kilku źródeł hałasu stosuje się specjalne zasady. Proste odejmowanie jest jednak stosowane, gdy podano wartość tłumienia hałasu.

Do środków technicznych należą m.in. ekrany akustyczne, obudowy dźwiękochłonne, tłumiki, izolacja akustyczna pomieszczeń oraz cichsze maszyny i urządzenia.

Ekran akustyczny ogranicza rozprzestrzenianie się hałasu w środowisku, zanim dotrze on do ludzi. Ochronniki słuchu chronią bezpośrednio pracownika i są środkiem ochrony indywidualnej.

Czysta odzież ogranicza przenoszenie drobnoustrojów, resztek surowców i innych zanieczyszczeń na żywność. Chroni więc przede wszystkim produkt i konsumenta.

Mogą to być bakterie, wirusy, pleśnie, resztki organiczne, alergeny, kurz lub inne zabrudzenia. W zakładzie spożywczym szczególnie groźne są zanieczyszczenia mikrobiologiczne.

Brudna odzież ochronna w produkcji żywności stanowi głównie zagrożenie dla produktu, a nie typową przyczynę choroby zawodowej pracownika. Najbardziej bezpośrednim skutkiem jest zakażenie lub skażenie żywności.

HACCP służy identyfikowaniu i kontrolowaniu zagrożeń bezpieczeństwa żywności. Czystość odzieży pracowników jest jednym z elementów zapobiegania zanieczyszczeniom.

Odzież powinna być regularnie prana, wymieniana w razie zabrudzenia i przechowywana w sposób zapobiegający jej zanieczyszczeniu. Nie powinna być używana poza strefą pracy, jeśli grozi to przeniesieniem zabrudzeń.

Odzież ochronna jest przeznaczona do pracy i ma ograniczać ryzyko zanieczyszczenia produktu. Odzież prywatna może wnosić do zakładu zabrudzenia z zewnątrz.

Dach jest miejscem pracy na wysokości, a śnieg i lód zwiększają ryzyko poślizgnięcia. Dlatego podstawowym zagrożeniem jest upadek z wysokości.

Środki przed upadkiem chronią pracownika przed spadnięciem, np. szelki i linki bezpieczeństwa. Sprzęt ochrony układu oddechowego chroni przed wdychaniem szkodliwych substancji lub brakiem tlenu.

Odśnieżanie dachu nie wiąże się standardowo z koniecznością izolowania dróg oddechowych. Z podanej tabeli dla tej pracy należy wybrać środki chroniące przed upadkiem z wysokości.

System może obejmować szelki bezpieczeństwa, linkę bezpieczeństwa, amortyzator, urządzenie samohamowne oraz punkt kotwiczenia. Elementy muszą być ze sobą kompatybilne.

Należy sprawdzić stan taśm, klamer, szwów, punktów zaczepowych oraz oznaczeń. Uszkodzony lub niekompletny sprzęt nie może być używany.

Nie zawsze. Szelki muszą być połączone z odpowiednim systemem asekuracyjnym, np. linką z amortyzatorem lub urządzeniem samohamownym oraz bezpiecznym punktem kotwiczenia.

Należy zabezpieczyć teren pod dachem, ocenić warunki pogodowe, zapewnić nadzór i stosować odpowiednie obuwie oraz odzież. Ważne jest też niedopuszczenie osób postronnych do strefy zagrożenia.

Roztwory zawierające chrom mogą działać drażniąco, toksycznie lub żrąco. Rozprysk cieczy do oka może spowodować poważne uszkodzenie, dlatego stosuje się gogle ochronne.

Gogle przylegają do twarzy i lepiej chronią przed rozpryskami z boków oraz od góry. Zwykłe okulary dają słabszą ochronę przy pracy z cieczami chemicznymi.

Bawełna chłonie ciecz i nie stanowi bariery chemicznej. Może zwiększyć czas kontaktu skóry z substancją niebezpieczną.

Rękawice dobiera się według rodzaju substancji, czasu kontaktu i odporności materiału. Pomocna jest karta charakterystyki oraz instrukcja stanowiskowa.

Mogą zawierać metale ciężkie, związki chromu, substancje drażniące, zasady, kwasy oraz zanieczyszczenia biologiczne. Dlatego wymagają ostrożności i stosowania środków ochronnych.

Dygestorium stosuje się, gdy mogą powstawać szkodliwe pary, gazy, aerozole lub rozpryski. Ogranicza ono narażenie pracownika na wdychanie i kontakt z substancją.

Fartuch chroni skórę i odzież przed zabrudzeniem lub skażeniem substancją chemiczną. Powinien być zapięty i dostosowany do rodzaju zagrożenia.

To dokument służący do przekazywania danych o wypadku przy pracy do celów statystycznych. Sporządza się ją na podstawie dokumentacji powypadkowej.

Część I sporządza się w terminie nieprzekraczającym 14 dni roboczych od dnia zatwierdzenia protokołu powypadkowego albo od dnia sporządzenia karty wypadku.

Termin liczy się od dnia zatwierdzenia protokołu powypadkowego, a nie od dnia wypadku ani od doręczenia protokołu poszkodowanemu.

Protokół powypadkowy sporządza się zasadniczo dla pracownika. Kartę wypadku stosuje się m.in. wobec osób niebędących pracownikami, ale objętych ubezpieczeniem wypadkowym.

Przepisy dotyczące części I statystycznej karty wypadku wskazują termin 14 dni roboczych, a nie 30 dni. Dłuższy termin nie dotyczy tej czynności.

Nie. Liczy się od zatwierdzenia protokołu powypadkowego przez pracodawcę, dlatego odpowiedź z doręczeniem poszkodowanemu jest nieprawidłowa.

Kodeks pracy przewiduje wyższą ochronę pracownika, jeśli niezdolność do pracy powstała wskutek wypadku w drodze do pracy lub z pracy. W takiej sytuacji wynagrodzenie chorobowe wynosi 100%, a nie standardowe 80%.

Wypadek przy pracy następuje w związku z wykonywaniem pracy, np. podczas obsługi maszyny. Wypadek w drodze do pracy ma miejsce podczas przemieszczania się między domem a pracą lub odwrotnie.

Nie każda. Przerwa może być dopuszczalna, jeśli była życiowo uzasadniona, np. odebranie dziecka z przedszkola lub zakup koniecznych leków.

Przy zwykłej chorobie pracownik najczęściej otrzymuje 80% wynagrodzenia. Stawka 100% dotyczy m.in. wypadku w drodze do pracy lub z pracy.

Mogą to być wyjaśnienia pracownika, zeznania świadków, dokumentacja medyczna, notatka policyjna lub inne dowody potwierdzające przebieg zdarzenia.

Tak. Przepisy obejmują zarówno drogę do pracy, jak i drogę z pracy, jeżeli zdarzenie spełnia wymagane warunki.

Należy znaleźć w tabeli właściwy rodzaj wnętrza, zadania lub czynności, a następnie odczytać wartość z kolumny „Natężenie oświetlenia Em [lx]”. Dla kas biletowych wartość wynosi 300 lx.

Lx, czyli luks, to jednostka natężenia oświetlenia. Określa ilość światła padającego na daną powierzchnię.

W kasie wykonywane są czynności wymagające większej dokładności, np. obsługa dokumentów, pieniędzy i systemów sprzedaży. Dlatego wymagane natężenie oświetlenia jest wyższe.

Dla sali biletowej i hali głównej tabela podaje 200 lx.

Oświetlenie ogólne zapewnia widoczność w całym pomieszczeniu, a stanowiskowe doświetla konkretne miejsce wykonywania pracy. Przy czynnościach precyzyjnych często potrzebne jest wyższe natężenie na stanowisku.

Zbyt słabe oświetlenie może powodować zmęczenie wzroku, bóle głowy, spadek koncentracji i większe ryzyko pomyłek lub wypadków.

Zwarty strumień wody może rozpryskać palącą się benzynę i rozszerzyć pożar. Woda nie tworzy skutecznej warstwy odcinającej dopływ tlenu do par paliwa.

Pożar benzyny zalicza się do klasy B, czyli pożarów cieczy palnych i substancji topiących się pod wpływem ciepła.

Piana tworzy warstwę na powierzchni cieczy, odcina dopływ tlenu i ogranicza parowanie paliwa. Dzięki temu hamuje proces spalania.

Proszek gaśniczy przerywa reakcję spalania i szybko tłumi płomienie. Jest skuteczny przy wielu pożarach klasy B.

Gaśnica śniegowa, czyli CO₂, może być użyta zwłaszcza przy mniejszych pożarach cieczy palnych. Działa przez wypieranie tlenu z otoczenia ognia.

Benzyna szybko paruje i tworzy z powietrzem mieszaniny łatwopalne lub wybuchowe. Wystarczy iskra, gorąca powierzchnia albo płomień, aby doszło do zapłonu.

WIOŚ kontroluje przestrzeganie przepisów ochrony środowiska na terenie województwa. Może kontrolować zakłady, badać emisje i nakładać kary administracyjne.

Sanepid zajmuje się głównie ochroną zdrowia publicznego i warunkami sanitarnymi. Emisje przemysłowe do środowiska należą do kompetencji Inspekcji Ochrony Środowiska.

Oznacza emisję zanieczyszczeń, np. gazów lub pyłów, w ilościach większych niż dopuszczają przepisy albo decyzje administracyjne, takie jak pozwolenie emisyjne.

Może wydać zarządzenia pokontrolne, nakazać usunięcie nieprawidłowości, skierować sprawę do właściwych organów lub nałożyć administracyjną karę pieniężną.

Powinien prowadzić regularne pomiary emisji, utrzymywać sprawne instalacje oczyszczania spalin, przestrzegać warunków pozwoleń i dokumentować wyniki kontroli.

Normy emisji dotyczą ilości zanieczyszczeń wprowadzanych przez dane źródło, np. komin zakładu. Normy jakości powietrza określają dopuszczalne stężenia zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycznym.