Pytania pomocnicze - BPO.01

Ponieważ poszkodowany może nadal znajdować się pod napięciem, a dotknięcie go grozi porażeniem ratownika. Bezpieczeństwo ratownika jest warunkiem skutecznej pomocy.

Najlepiej wyłączyć zasilanie wyłącznikiem, bezpiecznikiem lub odłączyć wtyczkę. Jeśli to niemożliwe, można odsunąć przewód lub poszkodowanego suchym, nieprzewodzącym przedmiotem, np. drewnianym kijem.

Nie wolno dotykać poszkodowanego gołymi rękami, jeśli nadal może być pod napięciem. Nie należy też używać mokrych przedmiotów ani stać na wilgotnym podłożu.

Należy ocenić przytomność i oddech poszkodowanego oraz wezwać pomoc. Jeśli nie oddycha prawidłowo, trzeba rozpocząć resuscytację krążeniowo-oddechową.

Pozycję bezpieczną stosuje się u osoby nieprzytomnej, która oddycha prawidłowo. Nie jest to pierwsza czynność, jeśli poszkodowany nadal znajduje się pod działaniem prądu.

Najpierw trzeba usunąć zagrożenie, czyli przerwać kontakt z prądem. Dopiero potem można bezpiecznie ocenić stan poszkodowanego i rozpocząć czynności ratownicze.

Ponieważ nieusunięte zagrożenie może spowodować kolejne urazy lub narazić samego ratownika. Bezpieczne miejsce jest warunkiem skutecznego udzielania pomocy.

Powinien sprawdzić m.in. ryzyko porażenia prądem, pożaru, wycieku substancji chemicznych, ruchu pojazdów, pracy maszyn, upadku przedmiotów lub agresji osób postronnych.

Nie powinien narażać siebie. Powinien wezwać odpowiednie służby, zabezpieczyć teren z bezpiecznej odległości i ostrzec inne osoby.

Dopiero po upewnieniu się, że miejsce zdarzenia jest bezpieczne. Rozmowa pomaga ustalić stan poszkodowanego, ale nie zastępuje zabezpieczenia otoczenia.

Nie. Opatrywanie ran wykonuje się po zabezpieczeniu miejsca zdarzenia i ocenie stanu poszkodowanego. Wyjątkiem są sytuacje bezpośredniego zagrożenia życia, np. masywny krwotok, ale nadal ratownik musi działać bezpiecznie.

Powinien używać środków ochrony osobistej, np. rękawiczek jednorazowych i maseczki do resuscytacji. Kontakt z krwią i płynami ustrojowymi należy traktować jako potencjalnie niebezpieczny.

Skrót „dz” oznacza „do zużycia”. Oznacza to, że dany środek jest używany tak długo, aż utraci właściwości użytkowe lub ochronne.

Ich trwałość zależy od intensywności pracy, temperatury, odprysków metalu i uszkodzeń mechanicznych. Dlatego trudno wskazać jeden stały okres w miesiącach.

Należy odnaleźć stanowisko pracy, następnie konkretny element wyposażenia i sprawdzić wartość w kolumnie „Przewidywany okres używalności w miesiącach”. Jeśli wpisano „dz”, oznacza to „do zużycia”.

Rękawice należy wymienić, gdy są przepalone, przetarte, rozdarte, sztywne, zabrudzone substancjami niebezpiecznymi albo nie zapewniają już ochrony przed gorącem i odpryskami.

Okres w miesiącach wskazuje przewidywany czas użytkowania, np. 12 lub 18 miesięcy. Zapis „do zużycia” oznacza brak sztywnego terminu i wymianę po faktycznym zużyciu.

Za zapewnienie środków ochrony indywidualnej odpowiada pracodawca. Musi je dobrać do zagrożeń występujących na stanowisku pracy i zapewnić ich sprawność.

Ucisk mechanicznie zamyka uszkodzone naczynia krwionośne i ogranicza wypływ krwi. Jest to najszybsze i najskuteczniejsze działanie doraźne.

Nie. Przy silnym krwotoku priorytetem jest zatrzymanie krwawienia przez ucisk, a nie dezynfekcja rany.

Nie należy zdejmować pierwszego opatrunku. Trzeba dołożyć kolejne warstwy i utrzymywać ucisk.

Pomoc należy wezwać, gdy krwawienie jest silne, nie ustępuje mimo ucisku, dotyczy dużej rany albo poszkodowany wykazuje objawy wstrząsu.

Typowe objawy to bladość skóry, zimny pot, osłabienie, szybki oddech, niepokój, senność lub utrata przytomności.

Rękawiczki chronią ratownika przed kontaktem z krwią i zmniejszają ryzyko zakażenia. Są podstawowym środkiem ochrony w pierwszej pomocy.

Podstawowe przepisy BHP znajdują się w Dziale dziesiątym Kodeksu pracy, zatytułowanym „Bezpieczeństwo i higiena pracy”.

Pracodawca odpowiada za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie. Musi organizować pracę tak, aby chronić życie i zdrowie pracowników.

Pracodawca ma obowiązek m.in. zapewnić bezpieczne warunki pracy, szkolić pracowników, prowadzić ocenę ryzyka zawodowego oraz stosować środki zapobiegające wypadkom i chorobom zawodowym.

Tak. Pracownik musi przestrzegać przepisów i zasad BHP, stosować środki ochrony, dbać o porządek na stanowisku oraz informować o zagrożeniach.

Dział X zawiera podstawę prawną większości zagadnień BHP. Wiele pytań egzaminacyjnych dotyczy obowiązków pracodawcy, pracownika, szkoleń, profilaktyki i organizacji bezpiecznej pracy.

Dział to większa jednostka redakcyjna aktu prawnego, a rozdział jest zwykle jej częścią. Przepisy BHP w Kodeksie pracy znajdują się w Dziale X.

Pracodawca organizuje proces pracy, zapewnia środki techniczne i decyduje o warunkach zatrudnienia. Dlatego prawo nakłada na niego główną odpowiedzialność za stan BHP.

Nie. Specjalista ds. BHP pełni funkcję doradczą i kontrolną, ale nie zwalnia pracodawcy z odpowiedzialności za warunki pracy.

Pracownik musi przestrzegać przepisów i zasad BHP, używać środków ochrony, dbać o porządek oraz zgłaszać zagrożenia i wypadki.

Należą do nich szkolenia BHP, ocena ryzyka zawodowego, badania lekarskie, zapewnienie środków ochrony oraz usuwanie zagrożeń na stanowiskach pracy.

Nie. Służba BHP pomaga w realizacji zadań, ale odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy nadal ponosi pracodawca.

Pracodawca ma zapewnić bezpieczne warunki pracy, a pracownik ma z tych warunków prawidłowo korzystać i przestrzegać zasad BHP.

Stała praca oznacza wykonywanie czynności regularnie w toku zmiany roboczej, a nie sporadycznie. Dla kobiet niebędących w ciąży ani karmiących limit przy przenoszeniu po płaskiej powierzchni wynosi 12 kg.

Praca stała odbywa się często i powtarzalnie, dlatego dopuszczalne ciężary są niższe. Praca dorywcza jest wykonywana sporadycznie, więc przepisy dopuszczają większy ciężar jednorazowy.

Normy mają ograniczać nadmierne obciążenie układu mięśniowo-szkieletowego i ryzyko urazów. Uwzględniają przeciętne możliwości fizyczne oraz ochronę zdrowia pracownic.

Przenoszenie po płaskiej powierzchni jest mniej obciążające niż po schodach, pochylni lub nierównym podłożu. Przy trudniejszych warunkach dopuszczalne ciężary są zwykle niższe.

Pracodawca powinien ograniczać ręczne przenoszenie, stosować sprzęt pomocniczy i organizować pracę tak, aby nie przekraczać norm. Musi też informować pracowników o masie ładunku i zasadach bezpiecznego podnoszenia.

Należy stosować właściwą technikę podnoszenia, unikać skrętów tułowia z ciężarem, korzystać z wózków lub podnośników oraz dzielić ciężkie ładunki na mniejsze części.

Pracownik młodociany to osoba, która ukończyła 15 lat, ale nie ukończyła 18 lat. Może być zatrudniona na szczególnych zasadach, najczęściej w celu przygotowania zawodowego.

Po upływie 6 miesięcy od rozpoczęcia pierwszej pracy młodociany nabywa prawo do 12 dni roboczych urlopu wypoczynkowego.

Po upływie roku pracy młodociany nabywa prawo do urlopu w wymiarze 26 dni roboczych.

Pracodawca powinien udzielać urlopu młodocianemu uczęszczającemu do szkoły przede wszystkim w okresie ferii szkolnych.

W roku kalendarzowym, w którym młodociany kończy 18 lat, przysługuje mu 20 dni roboczych urlopu, jeżeli prawo do urlopu uzyskał przed ukończeniem 18 lat.

Młodociani podlegają szczególnej ochronie ze względu na wiek, rozwój fizyczny i obowiązek nauki. Dlatego przepisy zapewniają im dodatkowy czas na odpoczynek i regenerację.

Co do zasady temperatura w miejscach pracy nie powinna być niższa niż 14°C, jeżeli pozwalają na to uwarunkowania technologiczne.

Temperatura co najmniej 18°C jest wymagana w pomieszczeniach, gdzie wykonywana jest lekka praca fizyczna lub praca biurowa.

Oznacza, że w niektórych procesach technologicznych niższa temperatura może być konieczna, np. w chłodniach. Pracodawca musi jednak ograniczać narażenie pracowników na zimno.

Temperatura wpływa na komfort cieplny, sprawność psychofizyczną i zdrowie pracownika. Zbyt niska może prowadzić do wychłodzenia, spadku koncentracji i większego ryzyka wypadków.

Może zapewnić odzież ochronną, ogrzewane pomieszczenia do odpoczynku, przerwy regeneracyjne oraz odpowiednią organizację pracy.

14°C dotyczy ogólnej minimalnej temperatury w miejscach pracy. 18°C dotyczy pracy biurowej i lekkiej pracy fizycznej.

Symbol E oznacza natężenie oświetlenia, czyli ilość światła padającego na daną powierzchnię. Podaje się je w luksach, czyli lx.

Szlifowanie zalicza się do obróbki precyzyjnej, gdzie pracownik musi dobrze widzieć szczegóły powierzchni i krawędzi. Zbyt słabe oświetlenie zwiększa ryzyko błędów i wypadków.

Należy odszukać wiersz odpowiadający wykonywanej pracy, a następnie odczytać wartość w kolumnie E. Dla szlifowania w tabeli podano 500 lx.

UGR to ujednolicona ocena olśnienia, czyli parametr określający, jak bardzo źródła światła mogą razić pracownika. Im niższa wartość UGR, tym mniejsze olśnienie.

Ra to wskaźnik oddawania barw, który informuje, jak wiernie światło pokazuje kolory przedmiotów. Wyższa wartość Ra oznacza lepsze rozpoznawanie barw.

Wartości 22 i 60 w tabeli nie dotyczą natężenia oświetlenia E. Są to odpowiednio wartości UGR lub Ra, a pytanie dotyczy minimalnej wartości oświetlenia w luksach.

Natężenie oświetlenia podaje się w luksach, oznaczanych jako lx. W pytaniu poprawna wartość to 500 lx.