Pytania pomocnicze - BPO.01

Kara pieniężna może być nałożona m.in. za nieprzestrzeganie przepisów BHP lub przeciwpożarowych, opuszczenie pracy bez usprawiedliwienia oraz stawienie się do pracy w stanie nietrzeźwości albo spożywanie alkoholu w czasie pracy.

Kodeks pracy przewiduje karę upomnienia, karę nagany oraz karę pieniężną. Kara pieniężna jest stosowana tylko w określonych przypadkach wskazanych w przepisach.

Kara pieniężna za jedno przekroczenie nie może być wyższa niż jednodniowe wynagrodzenie pracownika.

Nie. Przeniesienie na inne stanowisko nie jest karą porządkową wymienioną w Kodeksie pracy.

Nie zawsze. Odebranie lub zmniejszenie premii może wynikać z regulaminu wynagradzania, ale nie jest kodeksową karą porządkową w rozumieniu przepisów o odpowiedzialności porządkowej.

Pracodawca powinien wysłuchać pracownika przed ukaraniem oraz zawiadomić go o karze na piśmie. Pracownik ma prawo wnieść sprzeciw od nałożonej kary.

Kara nie może być nałożona po upływie 2 tygodni od uzyskania informacji o naruszeniu i po upływie 3 miesięcy od samego naruszenia.

Instrukcja stanowiskowa powinna opisywać zasady bezpiecznego wykonywania pracy, czynności przed rozpoczęciem pracy, czynności po jej zakończeniu oraz postępowanie w sytuacjach awaryjnych.

Ponieważ instrukcja stanowiskowa dotyczy głównie bezpiecznej obsługi stanowiska pracy i organizacji pracy. Pierwsza pomoc jest zwykle opisywana w odrębnych instrukcjach lub procedurach.

Dokumentacja BHP potwierdza i porządkuje działania związane z bezpieczeństwem, np. ocenę ryzyka, rejestry i instrukcje. Materiały szkoleniowe służą głównie przekazywaniu wiedzy pracownikom.

Mogą to być np. sprawdzenie stanu technicznego maszyny, przygotowanie stanowiska, założenie środków ochrony indywidualnej i upewnienie się, że nie występują widoczne zagrożenia.

Najczęściej są to: wyłączenie urządzeń, uporządkowanie stanowiska, zabezpieczenie narzędzi, usunięcie odpadów oraz zgłoszenie zauważonych usterek.

Są to zasady działania w razie awarii, pożaru, wycieku substancji niebezpiecznej, wypadku lub innego nagłego zagrożenia. Ich celem jest ograniczenie skutków zdarzenia i ochrona ludzi.

Rękawica może zostać pochwycona przez wirujące elementy maszyny. Może to doprowadzić do wciągnięcia dłoni i ciężkiego urazu.

Nie wolno czyścić elementów roboczych, wykonywać pomiarów, usuwać wiórów ręką ani otwierać lub zdejmować osłon. Takie czynności wykonuje się po zatrzymaniu maszyny.

Pomiary należy wykonywać po zatrzymaniu obrabiarki, gdy narzędzie i obrabiany element nie są w ruchu. Wyjątki mogą dotyczyć tylko specjalnych systemów pomiarowych przewidzianych przez producenta.

Osłony chronią operatora przed kontaktem z ruchomymi częściami, odpryskami, wiórami i rozbryzgiem cieczy chłodzącej. Nie wolno ich usuwać ani obchodzić podczas pracy maszyny.

Podczas czyszczenia operator zbliża ręce lub narzędzia do strefy niebezpiecznej. Może dojść do pochwycenia, przecięcia, uderzenia wiórami lub kontaktu z ruchomym narzędziem.

Powinien zatrzymać maszynę i poczekać, aż wszystkie elementy przestaną się poruszać. Wióry należy usuwać odpowiednimi narzędziami, np. szczotką lub haczykiem, a nie dłonią.

Instrukcja stanowiskowa określa bezpieczny sposób obsługi maszyny, wymagane środki ochrony oraz czynności zabronione. Operator ma obowiązek stosować się do jej zapisów.

To wyposażenie noszone lub trzymane przez pracownika w celu ochrony przed zagrożeniami, np. hełm, rękawice, okulary, maska lub ochronniki słuchu.

Obowiązek zapewnienia środków ochrony indywidualnej spoczywa na pracodawcy. Muszą być one dobrane do rodzaju zagrożeń występujących na stanowisku pracy.

Nie. Pracownik tylko używa sprzętu podczas pracy, natomiast właścicielem pozostaje pracodawca.

Za zapewnienie sprawnych i bezpiecznych środków ochrony odpowiada pracodawca. Pracownik powinien jednak dbać o powierzony sprzęt i zgłaszać jego uszkodzenia.

Co do zasady środki ochrony indywidualnej powinien zapewnić pracodawca. Muszą one spełniać wymagania bezpieczeństwa i być właściwie dobrane do zagrożeń.

Należy go wymienić, gdy jest uszkodzony, zużyty, utracił właściwości ochronne albo minął jego dopuszczalny okres użytkowania.

Odzież robocza chroni głównie odzież własną pracownika lub zapewnia wymagania sanitarne. Środki ochrony indywidualnej chronią przed konkretnymi zagrożeniami dla zdrowia lub życia.

Okres użytkowania odzieży i obuwia roboczego ustala pracodawca. Robi to najczęściej w tabeli norm przydziału odzieży i obuwia roboczego.

To wewnętrzny dokument pracodawcy określający, komu przysługuje odzież i obuwie robocze, jaki asortyment jest wydawany oraz na jaki okres użytkowania.

Nie. Państwowa Inspekcja Pracy może kontrolować, czy pracodawca prawidłowo wywiązuje się z obowiązków BHP, ale nie ustala okresów eksploatacji odzieży roboczej.

Gdy odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu albo gdy wymagają tego względy technologiczne, sanitarne lub BHP.

Nie. Jeżeli na danym stanowisku wymagana jest odzież lub obuwie robocze, pracodawca nie powinien dopuścić pracownika do pracy bez tego wyposażenia.

Koszty zapewnienia odzieży i obuwia roboczego ponosi pracodawca. Nie mogą one obciążać pracownika.

Tak. Okres użytkowania zależy od rodzaju pracy, stopnia zużycia, zabrudzenia oraz warunków występujących na konkretnym stanowisku.

To wyposażenie noszone lub trzymane przez pracownika, które chroni go przed zagrożeniami występującymi podczas pracy. Przykładami są hełmy ochronne, okulary, rękawice, maski i obuwie ochronne.

Hełm dla kierowcy i pasażera motocykla jest wyposażeniem związanym z ruchem drogowym. Nie jest klasyfikowany jako środek ochrony indywidualnej stosowany na stanowisku pracy w rozumieniu przepisów BHP.

Tak. Chroni głowę pracownika przed urazami, np. uderzeniem, spadającymi elementami lub kontaktem z przeszkodami, dlatego jest środkiem ochrony indywidualnej.

Tak, jeśli są przeznaczone do ochrony pracownika przed konkretnym zagrożeniem, np. lekkimi uderzeniami, zabrudzeniem, temperaturą lub czynnikami środowiska pracy.

Gdy zagrożeń nie można usunąć lub wystarczająco ograniczyć za pomocą środków technicznych, organizacyjnych albo ochrony zbiorowej. Środki muszą być dobrane do rodzaju zagrożenia i warunków pracy.

Odzież robocza chroni głównie prywatne ubranie pracownika przed zabrudzeniem lub zniszczeniem. Odzież ochronna chroni zdrowie lub życie pracownika przed zagrożeniami, np. chemicznymi, mechanicznymi albo termicznymi.

Ergonomia korekcyjna zajmuje się poprawianiem już istniejących stanowisk pracy, maszyn, narzędzi lub organizacji pracy, jeśli są niewłaściwe albo uciążliwe dla pracownika.

Ergonomia korekcyjna poprawia rozwiązania już istniejące. Ergonomia koncepcyjna uwzględnia zasady ergonomii już na etapie projektowania nowych stanowisk, maszyn lub procesów.

Może to być zmiana wysokości blatu, poprawa oświetlenia, wymiana niewygodnego krzesła, ograniczenie hałasu albo zmiana rozmieszczenia narzędzi na stanowisku pracy.

Pozwala ograniczyć przeciążenia organizmu, zmęczenie, choroby zawodowe i ryzyko wypadków wynikające ze źle zaprojektowanego stanowiska pracy.

Nie. Nazwa może być myląca, ale ergonomia korekcyjna nie oznacza produkcji urządzeń korekcyjnych, tylko korygowanie niewłaściwych rozwiązań w środowisku pracy.

Stosuje się ją wtedy, gdy stanowisko pracy już funkcjonuje, ale powoduje problemy, np. bóle pleców, wymuszoną pozycję ciała, nadmierny hałas lub niewygodną obsługę urządzeń.

Polega na wykonywaniu ruchu, podczas którego mięśnie naprzemiennie kurczą się i rozciągają. Przykładem jest chodzenie, przenoszenie przedmiotów lub praca narzędziem ręcznym.

W pracy dynamicznej mięśnie wykonują ruch i zmieniają długość. W pracy statycznej mięśnie są napięte, ale ruch jest niewielki lub go nie ma.

Stałe napięcie mięśni utrudnia przepływ krwi, co przyspiesza zmęczenie i może powodować ból. Dlatego długotrwałe utrzymywanie jednej pozycji jest niekorzystne ergonomicznie.

Przykładami są chodzenie, podnoszenie i przenoszenie ładunków, kopanie, zamiatanie, pchanie wózka oraz obsługa narzędzi wymagających ruchu kończyn.

Należy stosować przerwy, właściwą technikę podnoszenia, ograniczać masę ładunków i korzystać z urządzeń pomocniczych. Ważne jest też dostosowanie tempa pracy do możliwości pracownika.

Wpływają na nią intensywność ruchu, czas trwania pracy, masa przenoszonych przedmiotów, pozycja ciała oraz warunki środowiska, np. temperatura.

Wydatek energetyczny to ilość energii zużywanej przez organizm pracownika podczas wykonywania czynności zawodowych. Służy do oceny ciężkości pracy fizycznej.

Ponieważ wartości wydatku energetycznego odczytuje się z gotowych tabel, zamiast mierzyć bezpośrednio parametry fizjologiczne pracownika.

Trzeba znać rodzaj wykonywanych czynności, pozycję ciała, zaangażowanie mięśni oraz czas trwania poszczególnych czynności.

Metoda Lehmanna jest metodą szacunkową opartą na tabelach. Badanie zużycia tlenu jest metodą pomiarową, wymagającą specjalistycznej aparatury.

Wykorzystuje się je m.in. do oceny ciężkości pracy fizycznej, organizacji stanowiska pracy oraz ustalania uprawnień do posiłków i napojów profilaktycznych.

Ten sam rodzaj pracy może dawać różny całkowity wydatek energetyczny zależnie od tego, jak długo jest wykonywany w ciągu zmiany.

Wysiłek statyczny polega na utrzymywaniu napięcia mięśni bez wyraźnego ruchu, np. trzymaniu narzędzia, utrzymywaniu wymuszonej pozycji lub długotrwałym staniu.

Napięte mięśnie uciskają naczynia krwionośne, co ogranicza dopływ tlenu i usuwanie produktów przemiany materii. Z tego powodu zmęczenie rozwija się szybciej niż przy wielu pracach dynamicznych.

Stałe napięcie mięśni zmniejsza przepływ krwi przez ucisk mechaniczny na naczynia krwionośne. Skutkiem jest gorsze odżywienie i dotlenienie mięśni.

Wysiłek statyczny wiąże się z utrzymywaniem napięcia bez ruchu, a dynamiczny z naprzemiennym skurczem i rozkurczem mięśni. Przy wysiłku dynamicznym krążenie krwi w mięśniach jest zwykle lepsze.

Przy wysiłku statycznym ograniczony przepływ krwi utrudnia dostarczanie tlenu i usuwanie metabolitów. Typowe są więc zastój, niedotlenienie i szybkie zmęczenie, a nie efektywna szybka przemiana materii.

Przykładami są długotrwała praca w pozycji stojącej, pochylonej, z uniesionymi rękami, przy monitorze bez zmiany pozycji lub przy trzymaniu ciężkiego narzędzia.

Należy stosować przerwy, zmianę pozycji ciała, rotację zadań, ergonomiczne wyposażenie stanowiska oraz unikać długotrwałego utrzymywania jednej wymuszonej pozycji.