Pytania pomocnicze - BPO.01

To mikroorganizmy i struktury biologiczne, które mogą powodować choroby, alergie lub zatrucia. Należą do nich m.in. bakterie, wirusy, grzyby, pasożyty i riketsje.

Fungi oznacza grzyby. Grzyby mogą wywoływać np. grzybice skóry, alergie lub choroby układu oddechowego.

Riketsje to drobnoustroje podobne do bakterii, które mogą wywoływać choroby zakaźne. Ponieważ są organizmami biologicznymi, zalicza się je do czynników biologicznych.

Wirusy mogą przenosić się między ludźmi lub przez materiał biologiczny i powodować zakażenia. Ryzyko występuje m.in. w ochronie zdrowia, laboratoriach i pracy z odpadami.

Dioptrie są jednostką stosowaną w optyce do określania mocy soczewek. Nie są organizmem ani mikroorganizmem, więc nie zaliczają się do zagrożeń biologicznych.

Ryzyko jest typowe dla ochrony zdrowia, laboratoriów, rolnictwa, gospodarki odpadami, weterynarii i zakładów przetwórstwa żywności. W tych miejscach pracownik może mieć kontakt z mikroorganizmami lub materiałem zakaźnym.

Powoduje osłabienie mięśni, pogorszenie krążenia, spadek wydolności oraz niekorzystne zmiany w układzie kostnym i stawowym.

Długotrwałe siedzenie sprzyja bólom kręgosłupa, napięciu mięśni, osłabieniu mięśni posturalnych oraz ograniczeniu ruchomości stawów.

Nie. Lepsze dotlenienie mózgu wiąże się raczej z umiarkowaną aktywnością fizyczną, która poprawia krążenie krwi.

Należy robić krótkie przerwy ruchowe, zmieniać pozycję ciała, wykonywać proste ćwiczenia rozciągające i zadbać o ergonomię stanowiska.

Ruch i obciążenie mechaniczne kości pobudzają ich przebudowę oraz pomagają utrzymać prawidłową gęstość mineralną.

Lepsze dotlenienie mózgu, wzmocnienie układu kostnego i większa wydajność organizmu są skutkami aktywności fizycznej, a nie bezruchu.

To uśredniony poziom hałasu, na jaki pracownik jest narażony podczas standardowej 8-godzinnej zmiany roboczej. Służy do oceny, czy narażenie przekracza dopuszczalne normy.

Dopuszczalny poziom ekspozycji na hałas odniesiony do 8 godzin wynosi 85 dB. Jest to wartość NDN dla hałasu w środowisku pracy.

Długotrwałe narażenie na hałas może prowadzić do trwałego uszkodzenia słuchu, zmęczenia, stresu i obniżenia koncentracji. Dlatego podlega pomiarom i ocenie ryzyka zawodowego.

Nie. W pytaniu chodzi o poziom ekspozycji odniesiony do 8 godzin, czyli wartość uśrednioną dla całej zmiany roboczej.

Należy ograniczyć hałas u źródła, stosować rozwiązania techniczne, zmienić organizację pracy oraz zapewnić pracownikom odpowiednie ochronniki słuchu.

Stosuje się przede wszystkim ochronniki słuchu, takie jak nauszniki przeciwhałasowe lub wkładki przeciwhałasowe. Powinny być dobrane do poziomu i charakteru hałasu.

Są to rozwiązania konstrukcyjne, materiałowe lub urządzenia, które eliminują zagrożenie albo ograniczają kontakt pracownika z zagrożeniem. Przykładem są osłony maszyn, wentylacja, blokady i urządzenia ochrony zbiorowej.

Odzież i obuwie robocze nie zmieniają źródła zagrożenia ani konstrukcji stanowiska pracy. Służą głównie ochronie własnej odzieży pracownika, higienie lub zapewnieniu jednolitego wyposażenia.

Odzież robocza zastępuje lub chroni prywatną odzież pracownika. Odzież ochronna zabezpiecza przed konkretnym zagrożeniem, np. chemikaliami, ogniem, zimnem lub przecięciem.

Chronią jednocześnie wiele osób i nie zależą tak bardzo od decyzji pojedynczego pracownika. Dlatego w hierarchii ograniczania ryzyka stosuje się je przed środkami ochrony indywidualnej.

Typowe przykłady to osłony maszyn, balustrady, barierki, ekrany akustyczne, wentylacja miejscowa, dygestoria i obudowy dźwiękochłonne.

Oznacza, że maszyna spełnia wymagania bezpieczeństwa określone w przepisach i normach technicznych. Takie rozwiązanie jest technicznym sposobem ograniczania ryzyka.

Metoda techniczna zwykle dotyczy maszyny, urządzenia, konstrukcji, materiału, instalacji lub zabezpieczenia stanowiska. Nie dotyczy głównie szkoleń, regulaminów, organizacji pracy ani zwykłej odzieży roboczej.

Występują trzy poziomy: ryzyko małe, średnie i duże. Nie ma poziomu „bardzo duże”.

Ponieważ pytanie dotyczy poziomu, którego nie ma w skali trzystopniowej. „Bardzo duże” występuje w skalach bardziej rozbudowanych, np. pięciostopniowej.

Skala trzystopniowa ma poziomy: małe, średnie, duże. Skala pięciostopniowa jest dokładniejsza i może obejmować np. bardzo małe oraz bardzo duże ryzyko.

Ryzyko małe zwykle uznaje się za akceptowalne. Wymaga utrzymywania istniejących zabezpieczeń i okresowej kontroli.

Ryzyko średnie oznacza, że zagrożenie wymaga zaplanowania działań ograniczających. Praca może być wykonywana, ale pod kontrolą.

Ryzyko duże oznacza potrzebę pilnego ograniczenia zagrożenia. W niektórych przypadkach praca nie powinna być kontynuowana bez dodatkowych zabezpieczeń.

Skale ryzyka pomagają uporządkować wyniki oceny zagrożeń i zdecydować, jakie działania profilaktyczne należy podjąć. Ułatwiają też dokumentowanie oceny ryzyka.

Pięciostopniowa skala porządkuje ryzyko od poziomu bardzo małego do bardzo dużego. Im wyższy poziom, tym większe prawdopodobieństwo lub ciężkość skutków zagrożenia.

Zwykle za akceptowalne uznaje się poziomy 1 i 2, a poziom 3 może wymagać działań kontrolnych lub ograniczających. Poziomy 4 i 5 nie powinny być pozostawione bez reakcji.

Poziom 4 oznacza ryzyko duże, które może prowadzić do poważnych skutków dla zdrowia lub życia pracownika. Praca nie powinna być kontynuowana bez podjęcia działań zmniejszających ryzyko.

Należy zaplanować i wdrożyć środki ograniczające ryzyko, np. eliminację zagrożenia, zabezpieczenia techniczne, zmiany organizacyjne lub środki ochrony indywidualnej. Po wdrożeniu działań ryzyko trzeba ocenić ponownie.

Ryzyko akceptowalne mieści się na poziomie dopuszczalnym przy zachowaniu kontroli i procedur BHP. Ryzyko nieakceptowalne wymaga natychmiastowych działań ograniczających lub wstrzymania pracy.

Najczęściej bierze się pod uwagę prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia, ciężkość możliwych skutków oraz ekspozycję pracownika na zagrożenie. Ocena powinna odnosić się do konkretnego stanowiska i wykonywanych czynności.

Wtedy, gdy w jego wyniku nastąpił zgon poszkodowanego w okresie do 6 miesięcy od dnia wypadku.

Nie. Zgon może nastąpić później, pod warunkiem że nastąpi do 6 miesięcy od daty wypadku i pozostaje z nim w związku.

Ponieważ wyznacza granicę czasową, w której śmierć poszkodowanego pozwala zakwalifikować zdarzenie jako wypadek śmiertelny.

Sam fakt śmierci pracownika po wypadku nie wystarcza. Zgon musi być skutkiem obrażeń lub następstw zdarzenia wypadkowego.

Powinien zabezpieczyć miejsce zdarzenia, ustalić okoliczności i przyczyny wypadku, sporządzić dokumentację powypadkową oraz podjąć działania zapobiegawcze.

Wypadek śmiertelny kończy się zgonem poszkodowanego w terminie do 6 miesięcy. Wypadek ciężki powoduje poważne skutki zdrowotne, np. utratę wzroku, słuchu, kończyny lub trwałe uszkodzenie organizmu.

To wypadek, w którym w wyniku tego samego zdarzenia poszkodowane zostały co najmniej dwie osoby.

Nie. Do uznania zdarzenia za wypadek zbiorowy konieczne jest poszkodowanie minimum dwóch osób.

Ponieważ poszkodowanie kilku osób musi wynikać z jednego incydentu, np. wybuchu, zawalenia konstrukcji lub awarii maszyny.

Nie. Jeśli wynikają z różnych zdarzeń, traktuje się je oddzielnie, a nie jako jeden wypadek zbiorowy.

Powinien udzielić pomocy poszkodowanym, zabezpieczyć miejsce zdarzenia, ustalić okoliczności i przyczyny wypadku oraz sporządzić dokumentację powypadkową.

Wypadek zbiorowy dotyczy liczby poszkodowanych, a wypadek śmiertelny skutku zdarzenia. Jedno zdarzenie może być jednocześnie zbiorowe i śmiertelne.

Pracodawca zatwierdza protokół powypadkowy w terminie 5 dni od daty jego sporządzenia.

Protokół sporządza zespół powypadkowy powołany przez pracodawcę. Najczęściej tworzą go pracownik służby BHP i społeczny inspektor pracy.

Zasadniczo protokół powinien być sporządzony nie później niż w ciągu 14 dni od dnia uzyskania zawiadomienia o wypadku.

Tak. Przed zatwierdzeniem protokołu poszkodowany powinien zostać zapoznany z jego treścią i ma prawo zgłosić uwagi oraz zastrzeżenia.

Służy do ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku oraz do stwierdzenia, czy zdarzenie jest wypadkiem przy pracy. Jest też podstawą do dalszych działań formalnych i profilaktycznych.

Protokół powinien zawierać m.in. opis zdarzenia, przyczyny wypadku, dane poszkodowanego, wnioski profilaktyczne oraz kwalifikację zdarzenia jako wypadku przy pracy albo odmowę takiego uznania.

Termin liczy się od dnia uzyskania przez pracodawcę informacji, czyli zawiadomienia o wypadku. Nie liczy się go od dnia zakończenia leczenia poszkodowanego.

Protokół sporządza zespół powypadkowy. Najczęściej w jego skład wchodzą pracownik służby BHP oraz społeczny inspektor pracy.

Zespół powinien ustalić okoliczności zdarzenia, jego przyczyny, przebieg oraz to, czy zdarzenie spełnia kryteria wypadku przy pracy.

Protokół należy sporządzić niezwłocznie po ustaniu przeszkód. Przyczyny opóźnienia powinny zostać wskazane w treści protokołu.

Tak. Poszkodowany ma prawo zapoznać się z treścią protokołu przed jego zatwierdzeniem i może zgłosić uwagi lub zastrzeżenia.

Pracodawca zatwierdza protokół powypadkowy w terminie 5 dni od dnia jego sporządzenia.

Stanowi podstawę do uznania zdarzenia za wypadek przy pracy. Może mieć znaczenie przy ubieganiu się o świadczenia, np. zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego lub jednorazowe odszkodowanie.