Pytania pomocnicze - BPO.03

Należy zsumować moce wszystkich odbiorników, a następnie dobrać agregat o mocy większej od tej sumy. W praktyce stosuje się zapas mocy, aby agregat nie pracował na granicy możliwości.

Łączna moc tych najaśnic wynosi 4 kW, więc przekracza możliwości agregatu 3 kW. Taki agregat byłby przeciążony.

Odbiorniki mają łącznie 4 kW, ale agregat powinien mieć zapas mocy. Spośród podanych odpowiedzi 5 kW jest najbliższą wartością większą od wymaganego obciążenia.

Może dojść do spadku napięcia, wyłączenia zabezpieczeń, niestabilnej pracy odbiorników, przegrzania lub uszkodzenia agregatu.

Najczęściej są to najaśnice, pompy, wentylatory oddymiające, elektronarzędzia, ładowarki, urządzenia łączności i sprzęt pomocniczy.

Moc odbiornika określa, ile energii potrzebuje dane urządzenie do pracy. Moc agregatu określa, jaką maksymalną moc może on dostarczyć do podłączonych urządzeń.

Niektóre urządzenia podczas uruchamiania pobierają chwilowo większy prąd niż podczas normalnej pracy. Zbyt słaby agregat może wtedy nie uruchomić odbiornika lub zadziała jego zabezpieczenie.

Wytwornica pianowa służy do wytwarzania piany średniej. Jest stosowana tam, gdzie potrzebne jest szybkie pokrycie większej powierzchni warstwą piany gaśniczej.

Prądownica pianowa służy głównie do podawania piany ciężkiej, natomiast wytwornica pianowa wytwarza pianę średnią. Różnią się konstrukcją oraz stopniem napowietrzenia roztworu środka pianotwórczego.

Liczba spienienia określa, ile razy objętość piany jest większa od objętości roztworu wodno-środka pianotwórczego. Im większa liczba spienienia, tym piana jest lżejsza i bardziej napowietrzona.

Pianę średnią stosuje się m.in. do pokrywania powierzchni cieczy palnych, ograniczania parowania oraz wypełniania przestrzeni pianą. Sprawdza się, gdy potrzebna jest większa objętość piany niż przy pianie ciężkiej.

Piana średnia ma pośredni stopień spienienia między pianą ciężką a lekką. Piana lekka ma znacznie większą objętość i jest zwykle wytwarzana przez agregaty lub generatory piany lekkiej.

Służy do zasysania środka pianotwórczego i mieszania go z wodą w linii tłocznej. Dzięki temu można wytworzyć roztwór pianotwórczy podawany dalej do prądownicy lub wytwornicy pianowej.

Przyjmuje się, że strata ciśnienia roboczego na wlocie zasysacza liniowego wynosi około 30%. To wartość często sprawdzana w pytaniach egzaminacyjnych.

Zasysacz działa na zasadzie zwężki Venturiego. Część energii przepływającej wody jest wykorzystywana do wytworzenia podciśnienia i zassania środka pianotwórczego, co powoduje spadek ciśnienia.

Zasysacz może nie pobierać prawidłowej ilości środka pianotwórczego. W efekcie piana będzie miała niewłaściwe stężenie lub nie powstanie w wymaganej jakości.

Zasysacz powinien być dobrany do wydajności prądownicy lub wytwornicy pianowej. Należy też uwzględnić wymagane stężenie środka pianotwórczego oraz straty ciśnienia w całej linii.

Najczęściej współpracuje on z prądownicą pianową lub wytwornicą pianową. Zasysacz przygotowuje roztwór wodno-pianowy, a urządzenie końcowe napowietrza go i formuje pianę.

Określa zdolność pojazdu do poruszania się po drogach utwardzonych, gruntowych oraz w terenie. Jest to podział związany z mobilnością pojazdu.

Samochód miejski jest przeznaczony głównie do jazdy po drogach utwardzonych. Samochód uterenowiony ma większą zdolność poruszania się poza drogami utwardzonymi, ale nie jest jeszcze pełnym pojazdem terenowym.

Samochód terenowy ma najwyższą zdolność jazdy w trudnym terenie i odpowiada kategorii 3. Kategoria 2 oznacza pojazd uterenowiony, czyli pośredni między miejskim a terenowym.

Nie. Samochód specjalny to podział według przeznaczenia pojazdu, np. drabina, podnośnik lub pojazd ratownictwa technicznego. Kategoria terenowa dotyczy warunków, w jakich pojazd może się poruszać.

Najprościej: 1 - miejski, 2 - uterenowiony, 3 - terenowy. Im wyższy numer, tym większa zdolność poruszania się w trudnym terenie.

Sprawdza się podczas dojazdu do zdarzeń na terenach wiejskich, leśnych, polnych lub przy pogorszonych warunkach drogowych. Zapewnia większą mobilność niż samochód typowo miejski.

Na wejściu do wytwornicy pianowej wymagane jest ciśnienie nominalne 6 barów. Jest to wartość typowa przyjmowana w pytaniach egzaminacyjnych dotyczących sprzętu pianowego.

Wytwornica pianowa służy do wytwarzania piany gaśniczej, najczęściej piany średniej lub lekkiej. Piana powstaje przez wymieszanie roztworu środka pianotwórczego z powietrzem.

Zbyt niskie ciśnienie może powodować słabe napowietrzenie roztworu i niewłaściwą jakość piany. Zbyt wysokie ciśnienie może pogorszyć pracę urządzenia lub powodować nadmierne straty środka gaśniczego.

Prądownica pianowa podaje pianę najczęściej w bardziej zwartym prądzie i jest używana głównie do piany ciężkiej. Wytwornica pianowa intensywniej napowietrza roztwór, dlatego służy zwykle do uzyskiwania piany średniej lub lekkiej.

Potrzebne są: woda, środek pianotwórczy, urządzenie dozujące lub zasysające środek, linia tłoczna oraz prądownica pianowa albo wytwornica pianowa. Kluczowe jest zachowanie właściwego stężenia środka i ciśnienia roboczego.

Powietrze zwiększa objętość roztworu środka pianotwórczego i tworzy strukturę pęcherzyków piany. Stopień napowietrzenia wpływa na rodzaj piany oraz jej zastosowanie gaśnicze.

Litera S oznacza samochód specjalny. Jest to pojazd przeznaczony do określonych zadań ratowniczych lub technicznych, a nie typowy samochód gaśniczy.

Człon Rw oznacza ratownictwo wodne. W połączeniu z literą S daje oznaczenie samochodu specjalnego ratownictwa wodnego.

Ponieważ skrót zaczyna się od litery S, która oznacza samochód specjalny. Samochody gaśnicze są oznaczane literą G.

Należy zwrócić uwagę na pierwszą literę skrótu. G oznacza samochód gaśniczy, a S samochód specjalny.

Służy do prowadzenia działań ratowniczych na wodzie i w pobliżu akwenów. Może przewozić sprzęt do ratowania osób, łodzie, sprzęt nurkowy lub wyposażenie asekuracyjne.

Najczęstszy błąd to uznanie litery S za element dowolnego skrótu i pominięcie faktu, że oznacza ona samochód specjalny. Drugim błędem jest mylenie Rw z samochodem wężowym.

Klatka schodowa pozwala na sprawne opuszczenie kondygnacji przez wiele osób bez użycia specjalistycznego sprzętu. Jeśli nie jest zadymiona ani zagrożona pożarem, jest najbezpieczniejszą i najszybszą drogą ewakuacji.

Drabiny pożarnicze stosuje się wtedy, gdy podstawowe drogi ewakuacyjne są odcięte, zadymione, objęte pożarem lub niedostępne. Są środkiem alternatywnym, a nie pierwszym wyborem.

Winda może zatrzymać się z powodu awarii zasilania lub działania instalacji przeciwpożarowych. Szyb windy może też wypełnić się dymem, co stwarza zagrożenie dla osób ewakuowanych.

Skokochron stosuje się wyjątkowo, gdy inne sposoby ewakuacji są niemożliwe lub zbyt niebezpieczne. Nie jest to podstawowa metoda ewakuacji ludzi z budynku.

Powinien wydawać krótkie, jasne polecenia i wskazywać bezpieczny kierunek wyjścia. Ważne jest ograniczenie paniki oraz pomoc osobom starszym, dzieciom i osobom z niepełnosprawnościami.

Należy rozważyć inną bezpieczną drogę ewakuacji albo zastosować środki ratownicze, takie jak drabiny, podnośnik lub ewakuacja przez okno. Decyzja zależy od rozpoznania sytuacji i poziomu zagrożenia.

Czas pracy oblicza się, dzieląc dostępną ilość powietrza w litrach przez minutowe zużycie powietrza. Wzór: czas = ilość powietrza / zużycie na minutę.

Dla pracy ciężkiej przyjmuje się orientacyjnie około 50 l/min. Dlatego 1500 l powietrza wystarcza na około 30 minut pracy.

Rzeczywiste zużycie zależy od wysiłku, stresu, temperatury, sprawności ratownika i warunków działań. Ratownik może zużywać powietrze szybciej niż wynika z obliczeń.

Ilość powietrza oblicza się, mnożąc pojemność wodną butli przez ciśnienie napełnienia. Przykład: butla 6 l przy 250 bar zawiera około 1500 l powietrza.

Część powietrza musi pozostać na wycofanie się ze strefy zagrożenia oraz jako rezerwa bezpieczeństwa. W praktyce czas bezpiecznej pracy jest krótszy niż wynik prostego obliczenia.

Sygnał informuje, że zapas powietrza jest bliski rezerwy i ratownik powinien rozpocząć wycofywanie ze strefy zagrożenia. Nie jest to moment na kontynuowanie pracy.

Pirometr służy do bezdotykowego pomiaru temperatury powierzchni. Pozwala ocenić nagrzanie elementów, np. drzwi, ścian, butli lub urządzeń.

Umożliwia pomiar temperatury z bezpiecznej odległości. Dzięki temu ratownik nie musi dotykać potencjalnie gorącego lub niebezpiecznego obiektu.

Pirometr nie mierzy siły nacisku, kierunku wiatru ani wilgotności powietrza. Jego podstawową funkcją jest pomiar temperatury.

Na wynik mogą wpływać dym, para wodna, płomienie, błyszczące powierzchnie oraz zbyt duża odległość od mierzonego obiektu.

Pirometr mierzy temperaturę punktowo lub na małym obszarze. Kamera termowizyjna pokazuje obraz rozkładu temperatur na większej powierzchni.

Inhibicja spalania polega na przerwaniu lub spowolnieniu reakcji łańcuchowych zachodzących w płomieniu. Dzięki temu proces spalania zostaje zahamowany.

Proszek gaśniczy zawiera substancje, które zakłócają reakcje chemiczne spalania w strefie płomienia. Nie tylko odcina dostęp tlenu, ale przede wszystkim hamuje reakcję spalania.

Gaszenie przez inhibicję polega na chemicznym hamowaniu spalania, a gaszenie przez chłodzenie na obniżeniu temperatury materiału palnego poniżej temperatury zapłonu. Chłodzenie jest typowe dla wody.

Najczęściej wyróżnia się chłodzenie, izolację materiału palnego od tlenu, rozcieńczanie atmosfery palnej oraz inhibicję reakcji spalania. Różne środki gaśnicze działają różnymi mechanizmami.

Woda działa głównie przez chłodzenie palącego się materiału i odbieranie ciepła. Nie jest środkiem, którego podstawowe działanie polega na chemicznym hamowaniu reakcji płomieniowych.

Piana gaśnicza tworzy warstwę oddzielającą materiał palny od tlenu z powietrza. Działa głównie przez izolację, a częściowo także przez chłodzenie dzięki zawartości wody.