Pytania pomocnicze - BPO.03

Obejmuje m.in. rozpoznanie substancji niebezpiecznej, pomiary, ograniczanie wycieków, przepompowywanie, neutralizację, sorpcję i dekontaminację.

Transport materiałów promieniotwórczych wymaga specjalnych zezwoleń, procedur i opakowań transportowych. Jest to zadanie wyspecjalizowanych i uprawnionych podmiotów, a nie standardowy zakres działań ratowniczych na miejscu zdarzenia.

Neutralizacja polega na zastosowaniu odpowiednich środków lub procedur, które zmniejszają zagrożenie powodowane przez substancję, np. obniżają jej reaktywność, toksyczność lub żrące właściwości.

Pomiary pozwalają określić rodzaj i stężenie zagrożenia, wyznaczyć strefy niebezpieczne oraz dobrać środki ochrony indywidualnej i taktykę działań.

Jest to przeniesienie substancji z uszkodzonego zbiornika lub instalacji do bezpiecznego pojemnika zastępczego przy użyciu odpowiedniego, odpornego chemicznie sprzętu.

Ratownictwo chemiczno-ekologiczne dotyczy głównie substancji chemicznych i zagrożeń dla środowiska. Zagrożenia radiacyjne wymagają dodatkowych procedur, sprzętu dozymetrycznego i często współpracy ze specjalistycznymi służbami.

Strefa zagrożenia ogranicza dostęp osób postronnych, chroni ratowników i pozwala uporządkować działania. Jej granice ustala się m.in. na podstawie pomiarów i charakteru substancji.

Oznacza działania prowadzone na powierzchni obszarów wodnych, także zalodzonych. Nie obejmuje działań pod wodą.

Wymagają specjalistycznego wyszkolenia, procedur i sprzętu nurkowego. Są domeną specjalistycznych grup ratownictwa wodno-nurkowego.

Wykonują je wszystkie jednostki KSRG, a nie tylko jednostki ratowniczo-gaśnicze PSP.

JRG PSP są częścią systemu, ale KSRG obejmuje szerszą grupę jednostek, w tym wybrane jednostki OSP. Dlatego poprawna odpowiedź wskazuje wszystkie jednostki KSRG.

Tak, jeśli są prowadzone na powierzchni obszaru wodnego zalodzonego. Nadal nie oznacza to działań pod lodem ani nurkowych.

Błędna odpowiedź zwykle zawiera działania w toni lub na dnie albo ogranicza wykonawców wyłącznie do JRG PSP.

Do typowych czynności należą zabezpieczenie miejsca, dotarcie do poszkodowanego na powierzchni, ewakuacja z wody lub lodu oraz udzielenie kwalifikowanej pierwszej pomocy.

Polega na przeniesieniu zagrożonych przedmiotów, dokumentów, urządzeń lub materiałów ze strefy niebezpiecznej do miejsca bezpiecznego.

Stosuje się go, gdy trzeba szybko przemieścić większą liczbę przedmiotów. Ratownicy ustawiają się w ciągu i przekazują mienie kolejno z rąk do rąk.

Polega na tym, że jeden przedmiot przenosi grupa ratowników. Jest używany przy rzeczach ciężkich, dużych lub trudnych do samodzielnego przeniesienia.

Gdy przedmiot jest lekki, poręczny albo wymaga szczególnej ostrożności. Jedna osoba przenosi go samodzielnie do miejsca bezpiecznego.

Należy zapamiętać trzy systemy: potokowy, brygadowy i indywidualny.

Trzeba ocenić zagrożenie, wyznaczyć drogę ewakuacji, określić priorytety oraz dobrać odpowiedni system przenoszenia mienia.

Najpierw ewakuuje się mienie szczególnie cenne, niebezpieczne, ważne dla funkcjonowania obiektu lub takie, które może zwiększyć zagrożenie.

Osoba niewidoma lub słabowidząca musi mieć czas na przygotowanie się do zmiany kierunku, schodów, progu lub przeszkody. Zmniejsza to ryzyko potknięcia, paniki i utraty równowagi.

Powinien mówić spokojnie, głośno i konkretnie. Komunikaty muszą opisywać kierunek ruchu, przeszkody oraz czynności, które zaraz nastąpią.

Nie. Bezpieczniejsze jest umożliwienie osobie chwycenia ratownika za ramię lub przedramię, jeśli sytuacja na to pozwala. Prowadzenie powinno być spokojne i poprzedzane komunikatami słownymi.

Należy informować o schodach, progach, zakrętach, drzwiach, przeszkodach, nierównościach oraz zmianie tempa lub kierunku marszu. Ważne są krótkie i jednoznaczne komunikaty.

Nie. Oświetlenie może pomagać osobom słabowidzącym lub ratownikom, ale nie jest podstawową zasadą ewakuacji. Najważniejsza jest jasna komunikacja i bezpieczne prowadzenie.

Kontakt dotykowy można zastosować, gdy osoba wyrazi na to zgodę lub gdy wymaga tego sytuacja ratownicza. Powinien on wspierać komunikację, a nie zastępować polecenia słowne.

Należy unikać ogólnych zwrotów typu „tam”, „tutaj”, „uważaj” bez podania konkretu. Lepsze są komunikaty opisowe, np. „za metr próg” albo „skręt w prawo za dwa kroki”.

Wyłączenie zasilania zapobiega przypadkowemu uruchomieniu kabiny. Chroni to osoby uwięzione i ratowników przed zmiażdżeniem, upadkiem lub zakleszczeniem.

Najważniejsze zagrożenia to nagły ruch kabiny, upadek do szybu, zakleszczenie między kabiną a kondygnacją oraz panika osób uwięzionych.

Nie zawsze. Jeżeli rozpoznano osoby uwięzione w windzie, najpierw trzeba zabezpieczyć urządzenie przez wyłączenie energii elektrycznej, a następnie prowadzić działania zgodnie z zagrożeniem.

Rozpoznanie pozwala ustalić położenie kabiny, liczbę osób, ich stan oraz możliwe zagrożenia techniczne. Od tego zależy bezpieczna kolejność działań.

Samodzielne próby wyjścia mogą skończyć się upadkiem do szybu lub zakleszczeniem. Osoby powinny czekać na polecenia ratowników.

Wyłączenie energii elektrycznej bezpośrednio zabezpiecza windę przed ruchem i porażeniem. Wyłączenie gazu jest ważne w innych zagrożeniach, ale nie rozwiązuje problemu unieruchomionej windy.

Należy zabezpieczyć dostęp do szybu i przystąpić do kontrolowanego uwalniania osób. Działania powinny być prowadzone tak, aby nie dopuścić do upadku ani zakleszczenia.

Organizuje i nadzoruje medyczną część działań ratowniczych. Dba o właściwe udzielanie pomocy poszkodowanym i współpracę między ratownikami.

Dyspozytor medyczny pracuje poza miejscem zdarzenia i odpowiada za przyjmowanie zgłoszeń oraz dysponowanie zespołów. Koordynator musi działać bezpośrednio na miejscu akcji.

Koordynatora wskazuje kierujący działaniem ratowniczym, czyli KDR. Musi to być osoba obecna na miejscu zdarzenia i posiadająca odpowiednie kwalifikacje.

Powinna posiadać kwalifikacje niezbędne do udzielania świadczeń zdrowotnych. Chodzi o osobę zdolną merytorycznie do koordynowania pomocy medycznej.

KDR kieruje całością działań ratowniczych, natomiast koordynator odpowiada za ich medyczny aspekt. Koordynator działa w ramach organizacji akcji ustalonej przez KDR.

Tak. Koordynator powinien wchodzić w skład sił i środków obecnych na miejscu zdarzenia, ponieważ jego zadania wymagają bezpośredniej oceny sytuacji.

Służy do szybkiego zebrania najważniejszych informacji o stanie poszkodowanego, jego chorobach, lekach, alergiach i okolicznościach zdarzenia.

Litera S oznacza objawy, czyli dolegliwości zgłaszane przez poszkodowanego, np. ból, duszność, zawroty głowy lub nudności.

Informacja o alergiach może mieć znaczenie przy udzielaniu pomocy i przekazaniu poszkodowanego zespołowi medycznemu, zwłaszcza gdy alergia dotyczy leków lub jadu owadów.

Leki mogą wskazywać na choroby przewlekłe poszkodowanego i wpływać na sposób postępowania, np. leki przeciwkrzepliwe zwiększają ryzyko krwawienia.

Obejmuje wcześniejsze i obecne choroby, urazy, operacje oraz choroby przewlekłe, takie jak cukrzyca, padaczka, astma czy choroby serca.

Czas i rodzaj ostatniego posiłku mogą być ważne przy ocenie stanu poszkodowanego, np. przy cukrzycy, zatruciach lub możliwym późniejszym leczeniu szpitalnym.

Są to informacje o tym, co wydarzyło się przed pogorszeniem stanu poszkodowanego, np. upadek, wypadek, ukąszenie, wysiłek fizyczny lub kontakt z substancją niebezpieczną.

Polega na szybkim podziale rannych według pilności udzielenia pomocy. Celem jest ratowanie jak największej liczby osób przy ograniczonych siłach i środkach.

Oznacza stan bezpośredniego zagrożenia życia. Poszkodowany wymaga natychmiastowej pomocy i szybkiego transportu.

Ponieważ może szybko doprowadzić do wstrząsu i śmierci. Nawet bez widocznego krwawienia zewnętrznego stan takiego poszkodowanego jest krytyczny.

Kolor żółty oznacza poszkodowanego poważnie rannego, ale stabilniejszego niż czerwony. Pomoc może być krótko odroczona.

Kolor zielony otrzymują osoby z lekkimi obrażeniami, zwykle chodzące i niewymagające natychmiastowych działań ratujących życie.

Kolor czarny oznacza osobę zmarłą lub bez oznak życia, której w danych warunkach nie nadaje się priorytetu ratowniczego.

Mogą wystąpić bladość, zimny pot, osłabienie, szybkie tętno, spadek ciśnienia, zaburzenia świadomości oraz objawy wstrząsu.

U dzieci zatrzymanie krążenia często wynika z niedotlenienia. Dlatego pierwsze oddechy ratownicze mogą mieć kluczowe znaczenie dla przywrócenia utlenowania organizmu.

Po 5 oddechach ratowniczych stosuje się sekwencję 15 uciśnięć klatki piersiowej i 2 oddechów ratowniczych.

AED należy zastosować jak najszybciej, gdy tylko jest dostępne. Nie należy jednak opóźniać rozpoczęcia RKO.

Zalecana częstość uciśnięć to 100–120 na minutę. Uciśnięcia powinny być rytmiczne i możliwie jak najmniej przerywane.

Klatkę piersiową uciska się na głębokość około jednej trzeciej jej wymiaru przednio-tylnego. Po każdym uciśnięciu trzeba pozwolić klatce wrócić do pozycji wyjściowej.

Nie. Podczas analizy rytmu i ewentualnej defibrylacji nikt nie może dotykać poszkodowanego, aby nie zakłócić analizy i zapewnić bezpieczeństwo.

Należy natychmiast kontynuować RKO zgodnie z poleceniami AED. Nie czeka się na ocenę efektu defibrylacji, jeśli urządzenie nie zaleca inaczej.

Jej celem jest utrzymanie drożności górnych dróg oddechowych przez odsunięcie języka od tylnej ściany gardła u osoby nieprzytomnej.

U osoby przytomnej może ona wywołać odruch wymiotny, kaszel, skurcz krtani lub pogorszenie drożności dróg oddechowych.

Poszkodowany powinien być nieprzytomny i mieć niedrożność lub ryzyko niedrożności dróg oddechowych. Ważny jest brak odruchów obronnych, zwłaszcza wymiotnego.

Najczęściej mierzy się odległość od kącika ust do kąta żuchwy lub do płatka ucha. Nieprawidłowy rozmiar może być nieskuteczny albo niebezpieczny.

Nie sama odma opłucnowa decyduje o założeniu rurki. Wskazaniem jest nieprzytomność z niedrożnością lub ryzykiem niedrożności dróg oddechowych.

Należy oceniać drożność dróg oddechowych, obecność i jakość oddechu oraz reakcje poszkodowanego. W razie wymiotów lub odzyskania przytomności rurkę trzeba usunąć.