Pytania pomocnicze - BUD.02

Końce krokwi zachodzą na siebie na pewnej długości, tworząc zakład. Nie jest to styk czołowy ani połączenie z deską kalenicową.

W nakładce prostej elementy zachodzą na siebie. W połączeniu na dotyk końce krokwi stykają się czołowo i nie tworzą zakładu.

Łączy górne końce krokwi i pomaga utrzymać prawidłowy kształt dachu. Przenosi też część sił działających na więźbę dachową.

Gdy końce krokwi są dosunięte do deski kalenicowej, a nie bezpośrednio połączone zakładem. Deska kalenicowa wyznacza linię kalenicy i ułatwia montaż krokwi.

Jedna z części ma wycięcie przypominające widły, w które wprowadzany jest koniec drugiego elementu. To odróżnia je od zwykłej nakładki prostej.

Najczęściej stosuje się gwoździe, śruby, kołki lub inne łączniki ciesielskie. Ich dobór zależy od projektu i wymaganej nośności połączenia.

Różne połączenia mają inną budowę i zastosowanie. Poprawne rozpoznanie rysunku pozwala dobrać właściwą nazwę złącza oraz uniknąć pomyłek między podobnymi rozwiązaniami.

Kleszcze to podwójne elementy drewniane obejmujące z obu stron inne części więźby, np. krokwie, słupy lub płatwie. Służą do usztywnienia i połączenia konstrukcji.

Ponieważ obejmują łączony element z dwóch stron. Tylko taki układ pozwala im prawidłowo usztywniać i spinać konstrukcję.

Kleszcze wzmacniają i usztywniają więźbę dachową oraz pomagają przenosić siły działające na konstrukcję. Ograniczają także odkształcenia elementów dachu.

Jętka jest pojedynczym poziomym elementem łączącym parę krokwi. Kleszcze są dwoma elementami obejmującymi konstrukcję z obu stron.

Płatew to pozioma belka podpierająca krokwie. Kleszcze nie podpierają krokwi w taki sam sposób, lecz spinają i usztywniają elementy więźby.

Nie. Słupki są pionowymi podporami i ich liczba zależy od rodzaju więźby oraz układu konstrukcyjnego dachu.

Należy skojarzyć nazwę „kleszcze” z narzędziem obejmującym coś z dwóch stron. W więźbie dachowej kleszcze również obejmują element konstrukcji z obu stron.

Charakterystyczne są pionowe pale wbite poniżej dna wykopu oraz szczelne deskowanie ułożone przy ścianie wykopu. Brak ukośnych zastrzałów wskazuje, że nie jest to deskowanie z zastrzałami.

Pale przenoszą parcie gruntu i utrzymują deskowanie w odpowiednim położeniu. Dzięki nim ściana wykopu nie osuwa się do środka.

Szczelne deskowanie ogranicza przesypywanie się gruntu do wykopu. Jest szczególnie ważne w gruntach sypkich lub mało spoistych.

W deskowaniu z palami głównym elementem podpierającym są pionowe pale. W deskowaniu z zastrzałami ściany wykopu podpierają ukośne elementy opierające się o dno lub skarpę.

Stosuje się je, gdy istnieje ryzyko osunięcia się gruntu, szczególnie przy wykopach o pionowych ścianach. Zabezpieczenie chroni pracowników i umożliwia bezpieczne prowadzenie robót.

Największym zagrożeniem jest osunięcie się gruntu i zasypanie pracowników. Może też dojść do uszkodzenia fundamentów, instalacji lub sąsiednich konstrukcji.

Rygiel jest poziomym elementem umieszczonym między pionowymi słupami. Nie znajduje się na samym dole jak podwalina ani na samej górze jak oczep.

Podwalina jest dolną belką ściany, opartą na fundamencie lub podłożu. Rygiel znajduje się wyżej, między słupami, jako element pośredni.

Oczep to górna belka spinająca ścianę od góry. Rygiel jest poziomym elementem pośrednim, montowanym między słupami.

Rygiel łączy słupy, usztywnia ścianę i dzieli jej pola konstrukcyjne. Może też stanowić oparcie dla wypełnienia lub elementów otworów.

Zastrzał jest elementem ukośnym i służy głównie do usztywnienia konstrukcji. Rygiel jest elementem poziomym.

Typowe elementy to podwalina, słupy, rygle, zastrzały i oczep. Każdy z nich ma określone położenie oraz funkcję konstrukcyjną.

Po pionowych podporach przypominających drabiny, czyli elementach z poprzeczkami. To one stanowią podstawę konstrukcji rusztowania.

W rusztowaniu drabinowym podpory mają postać drabiniaków. W rusztowaniu stojakowym podstawą są pojedyncze stojaki połączone ryglami i stężeniami.

Pomost roboczy umożliwia pracownikowi bezpieczne stanie, przemieszczanie się i wykonywanie robót na wysokości. Musi być stabilny, odpowiednio podparty i zabezpieczony.

Stężenia ukośne usztywniają konstrukcję i zapobiegają jej odkształcaniu oraz chwianiu się. Są ważne dla stateczności rusztowania.

Rusztowanie na wysuwnicach opiera się na belkach wysuniętych z budynku. Rusztowanie drabinowe ma własne pionowe podpory w formie drabiniaków.

Powinno mieć stabilne podparcie, pełny pomost, poręcze ochronne, bortnice oraz odpowiednie stężenia. W razie potrzeby rusztowanie należy także zakotwić do budynku.

Demontaż rusztowania rozpoczyna się od zdjęcia poręczy, czyli elementów zabezpieczających znajdujących się najwyżej i najbardziej na zewnątrz konstrukcji.

Pomost zapewnia pracownikom bezpieczne oparcie podczas zdejmowania poręczy i innych elementów. Zbyt wczesne usunięcie pomostu zwiększa ryzyko upadku.

Rusztowanie demontuje się odwrotnie do kolejności montażu, zwykle od najwyższej kondygnacji ku dołowi. Najpierw zdejmuje się elementy zabezpieczające i wyposażenie, a dopiero później elementy nośne.

Poręcze chronią pracowników przed upadkiem z wysokości. Są częścią zabezpieczenia bocznego pomostu roboczego.

Należy sprawdzić stan techniczny rusztowania, uporządkować pomosty, wyznaczyć strefę niebezpieczną i upewnić się, że demontaż prowadzą osoby uprawnione lub przeszkolone.

Nieprawidłowa kolejność może doprowadzić do utraty stateczności konstrukcji albo do upadku pracownika. Dlatego elementy usuwa się stopniowo i zgodnie z instrukcją.

Objętość oblicza się ze wzoru V = A × l, czyli pole przekroju poprzecznego razy długość krokwi. Wszystkie wymiary należy wcześniej sprowadzić do metrów.

Prosty wiązar krokwiowy składa się z dwóch krokwi połączonych w kalenicy. Dlatego objętość wiązara jest sumą objętości obu krokwi.

8 cm to 0,08 m, a 20 cm to 0,20 m. Pole przekroju wynosi więc 0,08 × 0,20 = 0,016 m².

Oznacza, że końce krokwi stykają się ze sobą w kalenicy bez zakładu. Przy obliczaniu objętości nie dolicza się dodatkowej długości drewna na połączenie.

Pole przekroju wynosi 0,016 m², a długość krokwi 4 m. Objętość jednej krokwi to 0,016 × 4 = 0,064 m³.

Najczęstszy błąd to pozostawienie wymiarów przekroju w centymetrach zamiast zamiany ich na metry. Może to dać wynik w złych jednostkach i błędną odpowiedź.

Minuty należy podzielić przez 60. Na przykład 30 minut to 30/60 = 0,5 godziny.

Koszt robocizny oblicza się, mnożąc czas pracy wyrażony w godzinach przez stawkę za jedną roboczogodzinę.

Ponieważ 30 minut to połowa godziny, czyli 0,5 godziny. Razem daje to 6 + 0,5 = 6,5 godziny.

Roboczogodzina to jednostka pracy odpowiadająca jednej godzinie pracy jednej osoby. Służy do obliczania kosztów robocizny.

Należy upewnić się, że czas pracy został poprawnie przeliczony na godziny dziesiętne, a następnie pomnożony przez właściwą stawkę. W tym przykładzie 6,5 × 10,00 zł = 65,00 zł.

Po długim, poziomym kształcie przypominającym koryto oraz ustawieniu bezpośrednio przy gruncie. Charakterystyczne są boczne tarcze, rozpórki i zastrzały stabilizujące deskowanie.

Ława fundamentowa przenosi obciążenia ze ścian nośnych lub słupów na grunt. Zapewnia stabilne posadowienie budynku.

Stosuje się rozpórki utrzymujące szerokość deskowania oraz zastrzały i kołki zapobiegające przesuwaniu się ścianek bocznych podczas betonowania.

Deskowanie ławy fundamentowej wykonuje się przy gruncie i ma formę niskiego, długiego koryta. Deskowanie belki znajduje się zwykle wyżej i wymaga podparcia od spodu, np. stemplami.

Świeża mieszanka betonowa wywiera nacisk na ścianki deskowania. Brak usztywnienia może spowodować rozepchnięcie formy i zmianę wymiarów ławy.

Deskowanie schodów ma przebieg pochyły i jest związane z kształtem stopni lub płyty schodowej. Deskowanie ławy fundamentowej jest proste, poziome i ustawione przy podłożu.

Należy obliczyć obwód słupa i podzielić go przez szerokość jednej deski. Przy słupie 50 × 50 cm obwód wynosi 200 cm, a deska ma szerokość 10 cm, więc potrzeba 20 desek na pełne obłożenie obwodu.

Deski mają długość 200 cm, czyli dokładnie tyle, ile wynosi wysokość słupa. Jedna deska pokrywa więc całą wysokość deskowania.

Decyduje szerokość deski, ponieważ deski ustawione pionowo obok siebie zakrywają kolejne odcinki obwodu słupa.

Obwód kwadratu oblicza się ze wzoru 4 × bok. Dla boku 50 cm obwód wynosi 4 × 50 cm = 200 cm.

Na jedną ścianę potrzeba 5 desek, ponieważ 50 cm ÷ 10 cm = 5.

Słup kwadratowy ma 4 ściany. Na każdą ścianę potrzeba 5 desek, więc razem 4 × 5 = 20 desek.

W zadaniu egzaminacyjnym zwykle liczy się ilość netto, jeśli nie podano zapasu ani strat. Dlatego wynik to dokładnie 20 desek.