Pytania pomocnicze - BUD.03

Należy pomnożyć liczbę przepracowanych godzin przez stawkę za jedną godzinę pracy. Jeśli godziny dotyczą całej brygady, nie mnoży się ich dodatkowo przez liczbę pracowników.

Premię oblicza się, mnożąc wynagrodzenie podstawowe przez procent premii zapisany jako ułamek dziesiętny. Na przykład 20% to 0,20.

Ponieważ treść mówi, że obaj dekarze przepracowali łącznie 100 godzin. Oznacza to sumę godzin obu pracowników razem.

Najpierw: 100 godzin × 20,00 zł = 2 000,00 zł. Następnie premia: 20% z 2 000,00 zł = 400,00 zł. Razem: 2 400,00 zł.

Najczęstszym błędem jest ponowne pomnożenie łącznej liczby godzin przez liczbę dekarzy albo błędne doliczenie premii. W zadaniu 100 godzin to już suma pracy obu osób.

Służy do kształtowania, zaginania, prostowania i podbijania elementów z blachy. Jest wykorzystywane głównie przy wykonywaniu obróbek blacharskich.

Ma masywną metalową część roboczą, która stanowi podporę do obróbki blachy. Często ma uchwyt lub wyprofilowany kształt ułatwiający pracę.

Kowadło służy do formowania blachy przez podbijanie lub doginanie. Łapka dekarska służy głównie do podważania, wyciągania gwoździ i demontażu elementów.

Może być używane przy obróbkach okapu, kosza, komina, attyki, kalenicy oraz przy pasach nadrynnowych i podrynnowych.

Blacha musi być dokładnie dopasowana do kształtu dachu i szczelnie połączona. Specjalistyczne narzędzia pozwalają uzyskać poprawne zagięcia, estetykę i szczelność obróbek.

Należy używać rękawic ochronnych, uważać na ostre krawędzie blachy i stabilnie trzymać narzędzie. Ważne jest też bezpieczne posługiwanie się młotkiem dekarskim.

Kolba lutownicza służy do wykonywania połączeń lutowanych elementów metalowych. Używa się jej m.in. przy naprawach rynien, rur spustowych i obróbek blacharskich.

Najczęściej ma uchwyt oraz masywny metalowy grot, który nagrzewa się i przekazuje ciepło na lutowane miejsce. Nie ma dyszy gorącego powietrza ani ostrza tnącego.

Kolba lutownicza nagrzewa metalowym grotem i służy do lutowania. Opalarka wytwarza strumień gorącego powietrza i służy do podgrzewania, zgrzewania lub usuwania powłok.

Potrzebne są lut, topnik oraz czysta i odpowiednio przygotowana powierzchnia metalu. Topnik ułatwia rozpływanie się lutu i poprawia jakość połączenia.

Zanieczyszczenia, tlenki i tłuszcz utrudniają przyleganie lutu do metalu. Czysta powierzchnia zapewnia trwalsze i szczelniejsze połączenie.

Należy chronić ręce i oczy, uważać na wysoką temperaturę grotu oraz pracować w miejscu dobrze wentylowanym. Rozgrzanej kolby nie wolno odkładać na materiały łatwopalne.

Gwoździarka ma uchwyt ze spustem, głowicę przykładana do materiału oraz magazynek z gwoździami. Często jest podłączona przewodem do kompresora, jeśli jest pneumatyczna.

Stosuje się ją głównie do mocowania elementów drewnianych, takich jak łaty, kontrłaty, deskowanie lub inne części pomocnicze. Przyspiesza prace wykonywane wielokrotnie na dużej powierzchni dachu.

Gwoździarka wbija gwoździe, natomiast wkrętarka wkręca wkręty. To dwa różne narzędzia, mimo że oba mogą służyć do mocowania elementów.

Jej mechanizm jest przystosowany do wbijania gwoździ z magazynka w materiał. Do wyciągania gwoździ używa się narzędzi dźwigniowych, np. łapki, obcęgów lub młotka ciesielskiego.

Należy używać środków ochrony osobistej, nie kierować narzędzia w stronę ludzi i uruchamiać je tylko po przyłożeniu do materiału. Przed czyszczeniem lub usuwaniem zacięcia trzeba odłączyć zasilanie.

Gwoździarki mogą być pneumatyczne, akumulatorowe lub gazowe. W pracach budowlanych często spotyka się wersje pneumatyczne zasilane sprężonym powietrzem z kompresora.

Umożliwia wentylację przestrzeni pod pokryciem dachowym i zabezpiecza ją przed ptakami, liśćmi oraz większymi zanieczyszczeniami.

Przy okapie znajduje się wlot powietrza pod pokrycie dachowe. Grzebień pozwala na przepływ powietrza, a jednocześnie chroni szczelinę wentylacyjną.

Okap to dolna krawędź połaci dachowej, zwykle wysunięta poza ścianę budynku. Chroni elewację i umożliwia odprowadzenie wody do rynny.

Nie. Przy kalenicy stosuje się inne elementy wentylacyjne, np. taśmy kalenicowe lub wywietrzniki. Grzebień z kratką montuje się przy okapie.

Powietrze wpływa pod pokrycie przy okapie, przepływa szczeliną wentylacyjną ku górze i wydostaje się najczęściej w rejonie kalenicy.

Najczęściej stosuje się go przy pokryciach profilowanych, takich jak dachówki i blachodachówki, gdzie trzeba zabezpieczyć przestrzeń pod pokryciem.

Stosuje się deski o szerokości do 15 cm, układane szczelnie, bez luzu pomiędzy nimi.

Papa wymaga ciągłego podparcia. Szczeliny mogłyby powodować uginanie, pękanie lub przecieranie pokrycia.

Węższe deski są mniej podatne na paczenie i odkształcenia. Dzięki temu podłoże pozostaje równe i stabilne.

Powinien być równy, sztywny, suchy, stabilny i pozbawiony szczelin oraz wystających elementów.

Nierówności mogą prowadzić do uszkodzenia papy, powstawania nieszczelności i skrócenia trwałości pokrycia.

Deskowanie pełne tworzy ciągłe podłoże z desek lub płyt, a łacenie polega na montażu łat w odstępach, np. pod dachówki lub blachodachówki.

Okap to dolna krawędź połaci dachowej, zwykle widoczna razem z rynną lub pasem nadrynnowym. To miejsce, z którego woda spływa z dachu do systemu odwodnienia.

Pokrycie układa się od dołu ku górze, aby kolejne warstwy zachodziły na siebie i odprowadzały wodę po powierzchni dachu. Pierwszy rząd przy okapie wyznacza też linię dalszego krycia.

Okap znajduje się przy dolnej krawędzi połaci dachowej, a kalenica na najwyższej linii dachu, gdzie spotykają się dwie połacie. Na rysunkach okap często łączy się z rynną, a kalenica z elementem grzbietowym.

Obróbka przy okapie zabezpiecza krawędź dachu przed wodą i kieruje ją do rynny. Chroni także podłoże oraz warstwy dachu przed zawilgoceniem.

Dachówkę bitumiczną układa się na pełnym, równym i stabilnym podłożu, np. z desek lub płyt OSB. Nierówności mogą powodować nieszczelności i widoczne deformacje pokrycia.

Pas startowy to pierwszy element układany przy okapie, który zapewnia szczelne rozpoczęcie pokrycia. Stanowi podkład pod pierwszy widoczny rząd dachówki bitumicznej.

Należy wybrać górną wartość zakresu. Dla zakresu 14÷16 cm maksymalny rozstaw łat wynosi 16 cm.

Rozstaw łat i zakład dachówek zależą od pochylenia dachu. Jeśli kąt dachu nie mieści się w podanym zakresie, dany sposób krycia nie powinien być stosowany według tej tabeli.

To układanie dachówek karpiówek z przesunięciem rzędów, tak aby tworzyły wzór łuski. Krycie podwójne oznacza, że połać jest osłonięta dwiema warstwami dachówek.

Kąt 40° mieści się w zakresie 31÷50°. Z tabeli wynika, że rozstaw łat wynosi 14÷16 cm, więc maksymalnie można przyjąć 16 cm.

Zakład to część dachówki przykryta przez dachówkę z wyższego rzędu. Odpowiedni zakład zapewnia szczelność pokrycia.

Zbyt duży rozstaw łat może zmniejszyć zakład dachówek i doprowadzić do nieszczelności pokrycia. Może też pogorszyć stabilność ułożenia dachówek.

Świetlik dachowy to element umieszczany w dachu w celu doświetlenia wnętrza światłem dziennym. Stosuje się go szczególnie tam, gdzie okna ścienne nie zapewniają wystarczającego oświetlenia.

Świetlik latarniowy ma formę nadbudówki na dachu, z pionowymi lub prawie pionowymi przeszkleniami i własnym daszkiem. Przypomina małą latarnię ustawioną na połaci dachowej.

Świetlik łukowy ma zaokrąglony, łukowy przekrój. Świetlik latarniowy ma wyraźne ścianki boczne i zadaszenie, przez co wygląda jak osobna konstrukcja nad dachem.

Świetlik trapezowy ma przekrój zbliżony do trapezu, czyli zwykle posiada pochyłe boczne ściany i górną część tworzącą charakterystyczny kształt trapezowy.

Najczęściej stosuje się je w halach przemysłowych, magazynach, warsztatach, obiektach handlowych i budynkach użyteczności publicznej.

Obróbki blacharskie zabezpieczają miejsce połączenia świetlika z pokryciem dachowym przed przeciekaniem. Błędy w tym miejscu mogą prowadzić do zawilgocenia dachu i wnętrza budynku.

Pas okapowy kieruje wodę z połaci dachowej do rynny i chroni krawędź dachu przed zawilgoceniem. Jest szczególnie ważny przy okapie, gdzie woda opuszcza pokrycie.

Kapinos przerywa ciągłość spływu wody po spodniej stronie blachy. Kropla odrywa się od krawędzi i spada do rynny zamiast zawijać się pod obróbkę.

Typowe objawy to ściekanie wody poza rynnę, zawilgocenie deskowania, zacieki przy okapie oraz niszczenie elementów drewnianych. Mogą pojawić się także ślady korozji biologicznej drewna.

Problem nie wynika z odpływu wody wzdłuż rynny, lecz z tego, że woda nie jest prawidłowo kierowana do rynny. Brakuje elementu obróbki, który przechwytuje wodę z połaci.

Naprawa obróbki okapu usuwa przyczynę podciekania i błędnego spływu wody. Wymiana rynny na większą pomaga tylko wtedy, gdy rynna ma za małą przepustowość.

Stała wilgoć sprzyja gniciu drewna, rozwojowi grzybów i osłabieniu konstrukcji lub podłoża pod pokrycie. Może też prowadzić do kosztownych napraw całego okapu.

Obróbka powinna być ułożona ze spadkiem w stronę rynny, mieć prawidłowy zakład i kapinos. Jej położenie musi zapewniać swobodne odprowadzenie wody z połaci do rynny.