Pytania pomocnicze - BUD.11

Farba klejowa jest słabo odporna na wilgoć i może rozmiękać pod wpływem kleju do tapet. Pozostawienie jej na ścianie grozi odspajaniem tapety razem z warstwą farby.

Podłoże powinno być równe, suche, czyste, nośne, odpylone i bez luźnych lub rozpuszczalnych powłok. Dopiero takie podłoże zapewnia dobrą przyczepność kleju.

Najczęściej farbę klejową zwilża się wodą, odczekuje do jej zmiękczenia, a następnie zeskrobuje szpachelką. Po usunięciu powłoki podłoże należy oczyścić i pozostawić do wyschnięcia.

Nie. Gruntowanie nie przywróci nośności słabej, rozpuszczalnej powłoce klejowej. Najpierw trzeba ją usunąć, a dopiero potem ewentualnie gruntować właściwe podłoże.

Szpachlowanie wykonuje się wtedy, gdy po usunięciu farby widoczne są ubytki, rysy lub nierówności. Nie zastępuje ono usunięcia starej, słabej powłoki.

Można wykonać próbę zwilżenia i przyczepności. Jeśli powłoka mięknie, brudzi, łuszczy się lub odspaja, należy ją usunąć przed dalszymi pracami.

Tworzywa sztuczne są zwykle gładkie i mało chłonne, dlatego klej ma słabą przyczepność. Zmatowienie tworzy mikrorysy, które poprawiają połączenie kleju z podłożem.

Najczęściej używa się papieru ściernego, gąbki ściernej albo włókniny ściernej. Narzędzie dobiera się tak, aby zszorstkować powierzchnię, ale jej nie uszkodzić.

Nie. Zwilżenie nie zwiększa przyczepności na gładkim tworzywie, a może nawet utrudnić prawidłowe wiązanie kleju.

Pył po szlifowaniu działa jak warstwa oddzielająca. Jeśli nie zostanie usunięty, klej połączy się z pyłem, a nie z właściwym podłożem.

Matowienie mechanicznie zwiększa szorstkość powierzchni. Gruntowanie wzmacnia lub wyrównuje chłonność podłoża, ale nie zastępuje zszorstkowania bardzo gładkiego tworzywa.

Tłuszcz, kurz i środki antyadhezyjne obniżają przyczepność kleju. Odtłuszczenie usuwa zabrudzenia, które mogłyby powodować odspajanie tapety.

Powierzchnię prostokątnej ściany oblicza się ze wzoru: szerokość × wysokość. Dla ściany 7 m × 3 m powierzchnia wynosi 21 m².

Należy podzielić podaną ilość materiału przez powierzchnię, na którą ta ilość wystarcza. Jeśli 10 g wystarcza na 10 m², to zużycie wynosi 1 g/m².

Ponieważ im większa powierzchnia ściany, tym więcej kleju potrzeba. Zużycie materiału rośnie proporcjonalnie do powierzchni.

Należy pomnożyć powierzchnię przez zużycie jednostkowe: 21 m² × 1 g/m² = 21 g.

Nie, jeśli treść zadania tego nie wymaga. Na egzaminie liczy się dokładnie według danych podanych w pytaniu.

Należy zsumować długości wszystkich ścian przeznaczonych do tapetowania, a następnie pomnożyć tę długość przez wysokość pomieszczenia. Wzór: powierzchnia ścian = łączna długość ścian × wysokość.

Wymiary na rysunku są podane w centymetrach, a odpowiedzi w metrach kwadratowych. Dlatego np. 700 cm = 7 m, 400 cm = 4 m, 200 cm = 2 m.

Tylko wtedy, gdy polecenie tego wymaga. W tym zadaniu podano, aby nie uwzględniać otworów drzwiowych, więc ich powierzchni nie odejmuje się od wyniku.

Skoro wysokość pomieszczenia wynosi 2,5 m, to łączna długość ścian powinna wynosić 65 m² ÷ 2,5 m = 26 m. Po zsumowaniu długości ścian z rzutu otrzymuje się właśnie 26 m.

Powierzchnię podłogi oblicza się jako pole rzutu pomieszczenia. Powierzchnię ścian oblicza się jako sumę długości ścian pomnożoną przez wysokość pomieszczenia.

Każde załamanie zwiększa lub zmienia łączną długość ścian do wykończenia. Trzeba zsumować wszystkie odcinki ścian widoczne na rzucie, które mają być tapetowane.

Należy dodać długości wszystkich ścian tworzących obrys pomieszczenia. Przy wnękach i załamaniach uwzględnia się również ich boki.

Wysokość pomieszczenia wyznacza długość jednego pasa tapety. Od niej zależy, ile pełnych pasów można odciąć z jednej rolki.

Można uzyskać 4 pełne pasy, ponieważ 10 m ÷ 2,5 m = 4.

Jedna rolka pokryje 2 m długości ścian, ponieważ 4 × 0,5 m = 2 m.

Tapetę kupuje się w całych rolkach. Nawet niewielki brak materiału oznacza konieczność zakupu kolejnej rolki.

Nie odlicza się ich wtedy, gdy treść zadania tak stanowi albo gdy przyjęta metoda obmiaru wymaga liczenia pełnych powierzchni ścian.

Ponieważ tapeta musi być cięta na pasy o pełnej wysokości ściany. Powierzchnia rolki może teoretycznie wystarczać, ale odpady po cięciu mogą uniemożliwić wykonanie pełnych pasów.

Powierzchnię ściany oblicza się ze wzoru: długość × wysokość. Dla ściany 4 m × 3 m powierzchnia wynosi 12 m².

Należy pomnożyć powierzchnię przez cenę jednostkową. W tym przypadku: 12 m² × 20 zł/m² = 240 zł.

Ściana ma powierzchnię 12 m², a tapetowanie 1 m² kosztuje 20 zł. Całkowity koszt wynosi więc 12 × 20 = 240 zł.

Wymiary ściany podaje się w metrach, powierzchnię w metrach kwadratowych, a cenę jednostkową w zł/m². Wynik końcowy podaje się w złotych.

Najczęściej od powierzchni całej ściany odejmuje się powierzchnię otworów, jeśli tak wynika z zasad obmiaru lub treści zadania. W tym pytaniu nie ma otworów, więc liczy się całą powierzchnię ściany.

Bryt tapety to pojedynczy pas tapety odcięty z rolki, przeznaczony do przyklejenia na ścianie od góry do dołu.

Oznacza, że wzór tapety nie wymaga dopasowywania między kolejnymi pasami. Długość brytu można przyjąć równą wysokości ściany, jeśli nie podano zapasu.

1 m to 100 cm, więc 2,5 m = 2,5 × 100 cm = 250 cm.

Ponieważ ściana ma wysokość 2,5 m, a tapeta jest docinana bez raportu. Nie trzeba doliczać długości na dopasowanie wzoru.

Gdy tapeta ma raport i trzeba dopasować wzór albo gdy w zadaniu podano dodatkowy zapas na przycięcie przy suficie i podłodze.

W praktyce często dodaje się niewielki zapas roboczy, ale w zadaniach egzaminacyjnych należy stosować dane z treści. Jeśli zapasu nie podano, nie dolicza się go.

Oznacza to, że na 1 część kleju należy dodać 10 części wody. Jeśli kleju jest 100 g, wody potrzeba 1000 g.

Tapety strukturalne są zwykle grubsze i cięższe niż zwykłe tapety papierowe, dlatego wymagają mocniejszego kleju. W tabeli odpowiada temu proporcja 1:10.

Należy pomnożyć masę kleju przez drugą liczbę proporcji: 100 g × 10 = 1000 g wody.

Klej do tapet ciężkich jest bardziej stężony, ponieważ zawiera mniej wody w stosunku do kleju. Dla tapet ciężkich proporcja wynosi 1:10, a dla lekkich 1:15.

Tak. Dla wody przyjmuje się w praktyce, że 1000 g odpowiada około 1 litrowi.

Najpierw trzeba ustalić właściwą kolumnę tabeli, a dopiero potem pomnożyć ilość kleju przez ilość części wody. Nie należy dodawać masy kleju do masy wody, jeśli pytanie dotyczy tylko ilości wody.

Nożyczki pozwalają łatwo zmieniać kierunek cięcia i dokładnie prowadzić linię po łuku. Dają większą kontrolę niż ostrze prowadzone bez przykładnicy.

Ostrze stosuje się głównie do cięcia po linii prostej, szczególnie przy liniale, listwie lub przykładnicy. Sprawdza się też przy odcinaniu nadmiaru tapety przy krawędziach.

Przykładnica służy do prowadzenia prostego cięcia lub odmierzania równej krawędzi. Nie jest narzędziem do cięcia krzywoliniowego.

Tapetę należy rozłożyć płasko, odmierzyć potrzebny fragment i zaznaczyć linię cięcia. Materiał nie powinien być pofałdowany ani przesuwać się podczas cięcia.

Ostre narzędzie zapewnia równe cięcie i ogranicza ryzyko poszarpania krawędzi. Tępe nożyczki lub ostrze mogą uszkodzić tapetę.

Należy obliczyć obwód pomieszczenia ze wzoru 2 × (długość + szerokość). Dla wymiarów 4 m × 3 m długość paska wynosi 14 m.

Pasek dekoracyjny kupuje się na metry bieżące, a nie na metry kwadratowe. Potrzebna jest więc długość wokół ścian, czyli obwód pomieszczenia.

Koszt oblicza się, mnożąc potrzebną długość materiału przez cenę 1 metra. W tym przypadku: 14 m × 5 zł = 70 zł.

Metr bieżący oznacza długość materiału, bez przeliczania na powierzchnię. Dla pasków, listew i taśm liczy się głównie ich długość.

Odjęcia wykonuje się wtedy, gdy w treści zadania podano miejsca, gdzie materiał nie będzie montowany, np. szerokie otwory drzwiowe lub przerwy technologiczne.

Najczęstszy błąd to pomnożenie 4 × 3 i obliczenie powierzchni zamiast obwodu. Daje to 12 m², ale pasek dekoracyjny wymaga obliczenia długości, czyli 14 m.