Pytania pomocnicze - BUD.11

Rozpoznaje się je po skrzydle otwieranym po łuku oraz po zaznaczonym miejscu obrotu przy ościeżnicy. Łuk pokazuje kierunek otwierania drzwi.

Drzwi rozwierane obracają się na zawiasach i potrzebują miejsca na otwarcie skrzydła. Drzwi przesuwne poruszają się wzdłuż ściany lub chowają w kasecie.

Drzwi rozwierane zwykle otwierają się w jedną stronę. Drzwi wahadłowe mogą wychylać się w obie strony i często samoczynnie wracają do położenia zamkniętego.

Należy zwrócić uwagę na skrzydło, krawędzie, ościeżnicę, miejsca przy zawiasach i okolice klamki. Powierzchnia powinna być czysta, sucha, odtłuszczona i zmatowiona.

Ponieważ podczas otwierania skrzydło zatacza łuk. Meble, ściany lub inne przeszkody nie mogą blokować tego ruchu.

Starą łuszczącą się powłokę należy usunąć, powierzchnię przeszlifować, odpylić i odtłuścić. Ubytki trzeba zaszpachlować, a następnie zastosować odpowiedni podkład lub warstwę gruntującą.

Wymiar 390 cm oznacza wysokość całkowitą do najwyższego punktu, czyli do kalenicy. Pytanie dotyczy wysokości ściany konstrukcyjnej przeznaczonej do malowania, a nie całej wysokości przekroju.

Wymiar 260 cm odnosi się do wysokości pionowej ściany konstrukcyjnej. Jest to powierzchnia ściany, którą można traktować jako przeznaczoną do malowania.

Należy sprawdzić, między jakimi punktami poprowadzono linię wymiarową. Wysokość ściany kończy się na górnej krawędzi ściany lub styku ze skosem, a wysokość całkowita może sięgać do kalenicy.

Wysokość ściany jest potrzebna do obliczenia powierzchni malowania. Powierzchnię ściany oblicza się najczęściej jako długość ściany pomnożoną przez jej wysokość, z ewentualnym odjęciem otworów.

Najczęstszy błąd to wybór niewłaściwego wymiaru, np. wysokości całkowitej zamiast wysokości ściany. Trzeba zawsze sprawdzić, do którego elementu odnosi się dana linia wymiarowa.

Nie w tym zadaniu. Wymiar 80 cm odnosi się do innego, niższego fragmentu konstrukcji i nie opisuje pełnej wysokości ściany przeznaczonej do malowania.

Należy podzielić całkowitą powierzchnię do pomalowania przez wydajność jednego pojemnika. Jeśli wynik nie jest liczbą całkowitą, liczbę pojemników zaokrągla się w górę.

Całkowity koszt oblicza się, mnożąc liczbę potrzebnych pojemników przez cenę jednego pojemnika.

Jeden pojemnik wystarcza na 40 m², a ściana ma 120 m². Obliczenie: 120 m² ÷ 40 m² = 3 pojemniki.

Cenę pojemnika należy podzielić przez powierzchnię, jaką można nim pomalować. W tym przypadku 70 zł ÷ 40 m² = 1,75 zł/m².

Pokrycie jednokrotne oznacza nałożenie jednej warstwy farby na daną powierzchnię. Przy dwóch warstwach zapotrzebowanie na farbę byłoby dwa razy większe.

Powierzchnię należałoby liczyć podwójnie: 120 m² × 2 = 240 m². Potrzeba byłoby 6 pojemników, czyli koszt wyniósłby 6 × 70 zł = 420 zł.

Koszt robocizny oblicza się, mnożąc powierzchnię robót przez stawkę jednostkową. Wzór: koszt = powierzchnia × cena za 1 m².

Należy obliczyć koszt każdej czynności osobno i dodać wyniki albo najpierw zsumować stawki jednostkowe, a potem pomnożyć przez powierzchnię.

Należy pomnożyć 45 m² × 5 zł/m² = 225 zł.

Należy pomnożyć 45 m² × 7 zł/m² = 315 zł.

Koszt gruntowania wynosi 225 zł, a koszt lakierowania 315 zł. Suma kosztów to 225 zł + 315 zł = 540 zł.

Można dodać stawki: 5 zł/m² + 7 zł/m² = 12 zł/m², a następnie pomnożyć przez powierzchnię: 12 zł/m² × 45 m² = 540 zł.

Farba olejna tworzy szczelną, trwałą i odporną powłokę ochronną. Dobrze zabezpiecza drewno przed wilgocią, zabrudzeniami i uszkodzeniami mechanicznymi.

Farby klejowe mają małą odporność na wilgoć i ścieranie. Stosuje się je głównie wewnątrz pomieszczeń, na suche podłoża mineralne.

Farba kazeinowa jest farbą wodną na spoiwie białkowym i nie tworzy tak odpornej powłoki jak farba olejna. Jest mniej odporna na działanie czynników atmosferycznych.

Powinna być odporna na wilgoć, zmiany temperatury, promieniowanie UV i ścieranie. Ważna jest także dobra przyczepność do drewna oraz elastyczność powłoki.

Powierzchnię należy oczyścić, odtłuścić, usunąć łuszczące się stare powłoki i przeszlifować. W razie potrzeby stosuje się impregnat lub podkład odpowiedni do drewna.

Farba olejna tworzy twardszą i bardziej odporną powłokę, dlatego nadaje się m.in. do stolarki i elementów narażonych na zużycie. Farby emulsyjne stosuje się głównie do ścian i sufitów.

Bejca służy do zmiany lub korekty barwy drewna przy zachowaniu widocznego usłojenia. Stosuje się ją głównie w celach dekoracyjnych.

Farba zwykle tworzy kryjącą powłokę i zasłania rysunek drewna. Bejca wnika w drewno, barwi je i podkreśla naturalne słoje.

Bejca przede wszystkim barwi drewno. Po bejcowaniu powierzchnię często zabezpiecza się lakierem, olejem lub woskiem.

Drewno powinno być suche, czyste, odpylone i równomiernie wyszlifowane. Należy też usunąć tłuste plamy oraz wycieki żywicy.

Bejca lepiej wnika w strukturę drewna i mocniej podkreśla jego naturalny rysunek. Lakier kolorujący jednocześnie barwi i tworzy powłokę na powierzchni.

Bejcę można nakładać pędzlem, gąbką, tamponem lub metodą natryskową. Dobór narzędzia zależy od rodzaju bejcy i efektu wykończenia.

Ponieważ wapno gaszone ma silnie zasadowy odczyn. Wysokie pH utrudnia rozwój pleśni, grzybów i wielu drobnoustrojów.

Powłoka wapienna działa antyseptycznie dzięki alkaliczności wapna. Powłoka klejowa nie ma takiego naturalnego działania i jest mniej odporna na wilgoć.

Stosowano je w piwnicach, pomieszczeniach gospodarczych, magazynach, oborach i innych miejscach wymagających taniej, paroprzepuszczalnej oraz higienicznej powłoki.

Karbonizacja to reakcja wodorotlenku wapnia z dwutlenkiem węgla z powietrza. W jej wyniku powstaje węglan wapnia, a powłoka twardnieje.

Nie. Farba olejna tworzy szczelną, odporną powłokę, ale nie jest typowo antyseptyczna z powodu wysokiego pH, jak farba wapienna.

Należy zapamiętać: właściwości antyseptyczne posiadają powłoki wykonywane metodą wapienną.

Lamperia to dolna część ściany wykończona odporną powłoką, często malowaną farbą olejną lub inną zmywalną farbą. Stosuje się ją w miejscach narażonych na zabrudzenia i uszkodzenia.

Farba olejna tworzy twardą, gładką i zmywalną powłokę. Dzięki temu dobrze sprawdza się na dolnych partiach ścian narażonych na zabrudzenia.

Pędzel pierścieniowy dobrze rozprowadza gęstsze farby olejne i pozwala uzyskać równą powłokę. Jest typowym narzędziem kojarzonym z takim rodzajem robót malarskich.

Pędzel ławkowiec służy do malowania dużych powierzchni, gruntowania i nanoszenia farb wodnych lub preparatów gruntujących. Nie jest typowym narzędziem do malowania lamperii farbą olejną.

Podłoże należy oczyścić, odpylić, odtłuścić i usunąć słabo trzymające się stare powłoki. W razie potrzeby powierzchnię trzeba zmatowić i zagruntować.

Pędzel płaski ma spłaszczoną skuwkę i jest uniwersalny, szczególnie do krawędzi i wąskich powierzchni. Pędzel pierścieniowy ma okrągły przekrój i jest kojarzony z malowaniem farbami olejnymi, np. lamperii.

Służy do mechanicznego usuwania nadmiaru farby z wałków i pędzli przed ich właściwym myciem. Ułatwia oczyszczenie narzędzi i przedłuża ich trwałość.

Świeżą farbę usuwa się łatwiej niż zaschniętą. Pozostawienie farby powoduje sklejanie włosia, twardnienie runa wałka i pogorszenie jakości kolejnego malowania.

Po usunięciu nadmiaru farby narzędzia myje się wodą, często z dodatkiem łagodnego detergentu. Następnie należy je wypłukać i wysuszyć.

Najpierw usuwa się nadmiar farby mechanicznie, a potem stosuje odpowiedni rozpuszczalnik, np. benzynę ekstrakcyjną lub rozcieńczalnik zalecany przez producenta farby.

Pędzel wymaga dokładnego oczyszczenia włosia aż przy skuwce, gdzie gromadzi się farba. Wałek trzeba wypłukać lub wycisnąć z farby na całej powierzchni runa.

Narzędzia tracą elastyczność, zostawiają smugi, grudki lub nierówną strukturę powłoki. Mogą też całkowicie nie nadawać się do ponownego użycia.

Silnie alkaliczne podłoże może powodować przebarwienia, łuszczenie powłoki i osłabienie przyczepności farby. Neutralizacja zmniejsza zasadowość powierzchni i przygotowuje ją do malowania.

Fluaty to środki chemiczne stosowane do neutralizacji zasadowych podłoży mineralnych, np. świeżych tynków wapiennych lub cementowych. Reagują z alkalicznymi składnikami podłoża, ograniczając ich szkodliwy wpływ na powłokę malarską.

Do podłoży alkalicznych należą przede wszystkim świeże tynki wapienne, cementowo-wapienne, cementowe oraz beton. Ich zasadowość jest szczególnie wysoka krótko po wykonaniu.

Pokosty i lakiery tworzą powłoki lub impregnują powierzchnię, ale nie są środkami neutralizującymi zasadowość podłoża. Nie zastępują fluatowania ani właściwego przygotowania chemicznego powierzchni.

Nie. Podłoże alkaliczne ma już odczyn zasadowy, więc zastosowanie zasad nie obniży jego alkaliczności. Do neutralizacji stosuje się odpowiednie środki kwaśne lub fluaty.

Można użyć papierka wskaźnikowego lub miernika pH po zwilżeniu powierzchni wodą destylowaną. Zbyt wysokie pH oznacza konieczność sezonowania, neutralizacji albo zastosowania odpowiedniego systemu malarskiego.

Mogą pojawić się plamy, wykwity, odbarwienia pigmentów, słaba przyczepność farby i łuszczenie powłoki. Ryzyko jest większe przy farbach wrażliwych na alkalia.