Pytania pomocnicze - BUD.11

Ponieważ ich powierzchnia jest pokryta warstwą winylu, która ogranicza wchłanianie wody i zabrudzeń. Dzięki temu można je czyścić wilgotną szmatką lub gąbką.

Tapety papierowe są bardziej nasiąkliwe i mniej odporne na zabrudzenia. Tapety winylowe mają zabezpieczającą powłokę z tworzywa, dlatego lepiej znoszą mycie i użytkowanie.

Sprawdzają się w pomieszczeniach narażonych na zabrudzenia, takich jak korytarze, przedpokoje, kuchnie czy pomieszczenia użytkowe. Są praktyczne tam, gdzie ściany wymagają częstszego czyszczenia.

Nie zawsze. Stopień odporności na mycie lub szorowanie należy sprawdzić w oznaczeniach producenta na etykiecie tapety.

Do takich miejsc nie zaleca się zwykłych tapet papierowych ani delikatnych tapet tekstylnych. Są one mniej odporne na wilgoć i trudniejsze do czyszczenia.

Informują o tym oznaczenia graficzne na opakowaniu tapety. Symbole wskazują, czy tapeta jest odporna na wodę, mycie, szorowanie lub intensywne czyszczenie.

Należy zsumować długości wszystkich ścian tworzących obrys pomieszczenia. Dla prostokąta o wymiarach 4,00 m × 3,50 m obwód wynosi 2 × (4,00 + 3,50) = 15,00 m.

Powierzchnię ścian brutto oblicza się ze wzoru: obwód pomieszczenia × wysokość. W tym zadaniu: 15,00 m × 2,70 m = 40,50 m².

Otwory okienne i drzwiowe nie są powierzchnią przeznaczoną do malowania. Dlatego ich pola odejmuje się od powierzchni ścian brutto.

Najpierw należy zamienić centymetry na metry: 120 cm = 1,20 m. Pole okna wynosi 1,20 m × 1,20 m = 1,44 m².

Po zamianie jednostek: 90 cm = 0,90 m, 200 cm = 2,00 m. Pole otworu drzwiowego wynosi 0,90 m × 2,00 m = 1,80 m².

Powierzchnia ścian brutto wynosi 40,50 m². Po odjęciu okna 1,44 m² i drzwi 1,80 m² otrzymujemy 40,50 - 1,44 - 1,80 = 37,26 m².

Trzeba sprawdzić jednostki i to, czy wymiary podane są w centymetrach, czy metrach. W zadaniach budowlanych wymiary typu 400, 350, 120 często oznaczają centymetry, czyli odpowiednio 4,00 m, 3,50 m, 1,20 m.

Poziome paski optycznie wydłużają lub poszerzają pomieszczenie, ale jednocześnie sprawiają, że wydaje się ono niższe.

Pionowe paski prowadzą wzrok ku górze, dlatego pomieszczenie wydaje się wyższe i bardziej smukłe.

Wzór tapety może optycznie zmienić proporcje pomieszczenia, np. je podwyższyć, obniżyć, wydłużyć albo poszerzyć.

Najlepiej zastosować tapetę w pionowe paski, ponieważ taki wzór kieruje wzrok ku górze.

Może być korzystna w pomieszczeniu, które ma wydawać się dłuższe lub szersze, pod warunkiem że optyczne obniżenie wnętrza nie będzie wadą.

Ma trwałą, stabilną strukturę odporną na wilgoć z farb wodnych. Po przyklejeniu tworzy mocną powierzchnię, którą można wielokrotnie pokrywać farbami emulsyjnymi, także lateksowymi.

Tapeta z włókna szklanego jest znacznie bardziej odporna mechanicznie i przeznaczona do malowania. Tapeta papierowa jest mniej trwała i zwykle pełni głównie funkcję dekoracyjną.

Podłoże powinno być suche, czyste, odpylone, równe i stabilne. Zwykle wymaga też zagruntowania, aby ograniczyć chłonność i poprawić przyczepność kleju.

Stosuje się kleje przeznaczone specjalnie do tapet z włókna szklanego lub ciężkich okładzin ściennych. Najczęściej klej nakłada się bezpośrednio na ścianę, a nie na bryt tapety.

Sprawdza się w miejscach narażonych na intensywne użytkowanie, np. na korytarzach, klatkach schodowych, w biurach i szkołach. Po pomalowaniu farbą odporną na szorowanie jest łatwa do utrzymania w czystości.

Tak, jedną z jej zalet jest możliwość wielokrotnego malowania. Pozwala to odnawiać powierzchnię bez konieczności zrywania tapety.

Piktogramy informują o właściwościach tapety oraz sposobie jej montażu. Mogą dotyczyć m.in. odporności na wodę, mycie, szorowanie, sposobu klejenia i dopasowania wzoru.

Tapetę odporną na mycie czyści się delikatnie wilgotną szmatką. Tapeta odporna na szorowanie wytrzymuje mocniejsze czyszczenie, np. gąbką lub miękką szczotką.

Wodoodporność do momentu ułożenia dotyczy zachowania tapety podczas montażu i kontaktu z klejem. Odporność na szorowanie dotyczy późniejszego użytkowania i czyszczenia tapety.

Sprawdzają się w miejscach narażonych na zabrudzenia, np. korytarzach, pokojach dziecięcych, kuchniach i lokalach użytkowych. Ułatwiają utrzymanie ścian w czystości.

Trzeba rozpoznać, czy symbol dotyczy montażu, dopasowania wzoru, odporności na wodę, mycie czy szorowanie. Podobne piktogramy mogą oznaczać różne stopnie odporności.

Nie. Nawet tapety odporne na szorowanie należy czyścić zgodnie z zaleceniami producenta, aby nie uszkodzić powierzchni ani nadruku.

Powierzchnię ściany oblicza się ze wzoru: długość × wysokość. Dla ściany 5 m × 3 m powierzchnia wynosi 15 m².

Koszt robocizny oblicza się, mnożąc powierzchnię robót przez stawkę jednostkową. W tym przypadku: 15 m² × 12 zł/m² = 180 zł.

Oznacza koszt wykonania pracy na powierzchni jednego metra kwadratowego. Przy większej powierzchni stawkę mnoży się przez liczbę metrów kwadratowych.

Pytanie dotyczy wyłącznie robocizny, czyli zapłaty za wykonanie pracy. Koszt tapety, kleju i innych materiałów nie jest tu uwzględniany.

Wymiary ściany podaje się w metrach, powierzchnię w metrach kwadratowych, a stawkę w zł/m². Wynik końcowy podaje się w złotych.

Wałek dociskowy służy do dociśnięcia tapety do podłoża, szczególnie na stykach sąsiednich brytów. Pomaga zapobiegać odklejaniu się krawędzi.

Styki tapety to miejsca, w których łączą się krawędzie dwóch sąsiednich pasów tapety. Powinny być równe, dobrze dociśnięte i niewidoczne po zakończeniu pracy.

Szczotka druciana ma ostre, twarde włosie, które może porysować, przetrzeć lub rozerwać tapetę. Nie jest narzędziem przeznaczonym do prac tapeciarskich.

Szpachla stalowa ma twardą krawędź, która przy zbyt dużym nacisku może przeciąć albo uszkodzić powierzchnię tapety. Do styków bezpieczniejszy jest wałek dociskowy.

Styki należy dociskać delikatnie i równomiernie, prowadząc wałek wzdłuż połączenia. Nie należy używać nadmiernej siły, aby nie wycisnąć kleju i nie zdeformować tapety.

Nadmiar kleju należy od razu usunąć czystą, lekko wilgotną gąbką lub ściereczką. Pozostawiony klej może po wyschnięciu utworzyć plamy lub połyskliwe ślady.

Gruntowanie zmniejsza i wyrównuje chłonność podłoża, poprawia przyczepność kleju oraz ogranicza ryzyko odspajania tapety.

Rozcieńczony klej do tapet wnika w podłoże i wzmacnia jego powierzchnię, a jednocześnie jest kompatybilny z klejem używanym później do przyklejania tapety.

Nie jest zalecane jako grunt pod tapety. Może pogarszać przyczepność kleju i nie zapewnia właściwego przygotowania podłoża.

Nie powinna być traktowana jako typowy materiał gruntujący pod tapety. Farba tworzy powłokę malarską, ale nie zawsze wyrównuje chłonność i przyczepność tak jak właściwy grunt lub roztwór kleju.

Podłoże należy oczyścić, odpylić, usunąć luźne fragmenty starych powłok i wyrównać ubytki. Dopiero na stabilną i suchą powierzchnię nakłada się roztwór kleju.

Zbyt chłonne podłoże szybko odbiera wodę z kleju, przez co klej może nie związać prawidłowo. Gruntowanie ogranicza ten problem.

Borta to dekoracyjny pas stosowany jako ozdobne zakończenie tapetowania lub element oddzielający różne powierzchnie ściany.

Bryt to pojedynczy pas tapety przyklejany do ściany. Borta jest węższym pasem dekoracyjnym, używanym głównie do wykończenia lub ozdobienia tapetowanej powierzchni.

Raport tapety to powtarzalność wzoru, czyli odległość, po której motyw na tapecie zaczyna się powtarzać.

Raport pozwala dopasować wzór na sąsiednich brytach. Bez jego uwzględnienia motywy mogą się przesuwać i wyglądać nieestetycznie.

Bortę umieszcza się zwykle przy górnym zakończeniu tapety, na styku tapety i farby albo jako poziomy pas dekoracyjny na ścianie.

Należy skojarzyć: borta = bordiura/dekoracyjny pasek wykończeniowy. Bryt to pas tapety, a raport to powtarzalność wzoru.

Należy osobno obliczyć zużycie dla każdej czynności, a następnie wyniki dodać. W tym przypadku liczy się klej do gruntowania i klej do przyklejania tapet.

Powierzchnię mnoży się przez wydajność kleju: 100 m² × 0,05 kg/m² = 5 kg.

Powierzchnię mnoży się przez zużycie kleju do klejenia: 100 m² × 0,1 kg/m² = 10 kg.

Łączne zużycie to suma kleju do gruntowania i klejenia: 5 kg + 10 kg = 15 kg.

Całkowitą masę kleju dzieli się przez masę jednego opakowania. W tym zadaniu: 15 kg ÷ 0,5 kg = 30 opakowań.

Ponieważ klej jest zużywany w obu etapach robót. Pominięcie jednego z nich dałoby zaniżone zapotrzebowanie materiału.