Pytania pomocnicze - BUD.19

Powierzchnia zależy od dwóch wymiarów: długości i szerokości. Jeśli każdy wymiar zwiększa się 500 razy, to powierzchnia zwiększa się 500 × 500 razy.

1 mm na mapie odpowiada 500 mm w terenie, czyli 0,5 m.

1 mm² odpowiada powierzchni 0,5 m × 0,5 m, czyli 0,25 m².

Należy podzielić powierzchnię w metrach kwadratowych przez 10 000, ponieważ 1 ha = 10 000 m².

Najpierw ustala się, że 1 mm² na mapie odpowiada 0,25 m² w terenie. Następnie 480 × 0,25 = 120 m², czyli 0,0120 ha.

Najczęściej mnoży się powierzchnię tylko przez mianownik skali, np. przez 500. To błąd, bo powierzchnia wymaga zastosowania kwadratu skali.

Klasa bonitacyjna określa jakość i przydatność rolniczą gleby. Im niższy numer klasy, tym gleba jest lepsza.

Najlepsze grunty orne oznacza się klasą I. Są to gleby o najwyższej wartości produkcyjnej.

Mają dużo próchnicy, korzystną strukturę i dużą zasobność w składniki pokarmowe. Dzięki temu dają bardzo dobre warunki do upraw.

Klasa I oznacza gleby najlepsze, bardzo żyzne i najbardziej przydatne rolniczo. Klasa VI oznacza gleby najsłabsze, o bardzo małej wartości użytkowej.

Wykorzystuje się je w ewidencji gruntów, klasyfikacji gleboznawczej, wycenie nieruchomości rolnych oraz gospodarce gruntami.

Nie zawsze, bo ostateczna klasa zależy od konkretnych warunków lokalnych. Egzaminacyjnie czarnoziemy należy jednak kojarzyć przede wszystkim z najlepszymi glebami, czyli klasą I.

Stabilizacja służy trwałemu oznaczeniu położenia punktów granicznych, aby można było jednoznacznie rozpoznać lub odtworzyć przebieg granicy nieruchomości.

Drewno jest nietrwałe: gnije, niszczeje i może łatwo zostać przesunięte lub usunięte. Dlatego paliki drewniane traktuje się raczej jako oznaczenia tymczasowe.

Stosuje się materiały odporne na zniszczenie, np. beton, kamień lub rurki drenarskie. Mają one zapewnić trwałość i stabilność znaku.

Punkt graniczny to geometrycznie określone miejsce załamania lub przebiegu granicy. Znak graniczny to fizyczny element w terenie, który ten punkt oznacza.

Nie. Oznaczenie tymczasowe może pomagać podczas prac terenowych, ale nie zastępuje trwałej stabilizacji punktu granicznego odpowiednim znakiem.

Granice nieruchomości mają znaczenie dla własności i korzystania z gruntu. Nietrwałe lub przesunięte znaki mogłyby prowadzić do sporów granicznych i błędów pomiarowych.

Zgłoszenie pracy geodezyjnej następuje przed rozpoczęciem właściwych czynności terenowych i kameralnych. Nie jest to czynność wykonywana podczas ustalania granicy na gruncie.

Geodeta sprawdza obecność stron, ustala ich tożsamość, przyjmuje ewentualne pełnomocnictwa oraz przeprowadza czynności terenowe związane z ustaleniem przebiegu granicy.

Pozwala potwierdzić, że w czynnościach uczestniczą osoby uprawnione, np. właściciele, użytkownicy wieczyści albo ich pełnomocnicy. Ma to znaczenie dowodowe dla sporządzanej dokumentacji.

Tak. Geodeta może przyjąć pełnomocnictwo i odnotować udział pełnomocnika w dokumentacji z czynności granicznych.

To sprawdzenie w terenie istniejących znaków, śladów granicznych, ogrodzeń, użytkowania gruntu oraz innych elementów mogących pomóc w ustaleniu przebiegu granicy.

Zgłoszenie pracy jest czynnością formalną wykonywaną wobec organu prowadzącego zasób geodezyjny. Czynności graniczne w terenie dotyczą bezpośredniego udziału stron i ustalenia przebiegu granicy na gruncie.

Ponieważ stanowi podstawowy obiekt powierzchniowy, dla którego określa się granice, położenie, numer i powierzchnię. Obręby i jednostki ewidencyjne są jednostkami większymi.

Działka ewidencyjna jest jednostką obszarową, czyli fragmentem powierzchni gruntu. Jednostka rejestrowa jest zbiorem działek należących lub przypisanych do określonego podmiotu w ramach obrębu.

Obręb ewidencyjny to część jednostki ewidencyjnej, np. gminy lub miasta. W obrębie znajdują się działki ewidencyjne.

Kontur klasyfikacyjny służy do oznaczania obszaru gruntu o określonej klasie gleboznawczej i użytku. Nie jest podstawową jednostką podziału obszarowego kraju w EGiB.

Nie. Pojęcie parceli katastralnej ma charakter historyczny lub występuje w dawnych systemach katastralnych. W obecnej EGiB podstawową jednostką jest działka ewidencyjna.

Działkę identyfikuje przede wszystkim numer działki oraz identyfikator zawierający oznaczenie jednostki ewidencyjnej, obrębu i numeru działki.

Służą m.in. do prowadzenia ewidencji gruntów, sporządzania map, ustalania podatków, podziałów nieruchomości oraz obsługi ksiąg wieczystych.

Niwelacja geometryczna zapewnia bardzo dużą dokładność wyznaczania różnic wysokości. Jest właściwa do kontroli osiadań i zmian wysokości reperów na fundamentach oraz konstrukcji.

Reper to trwale oznaczony punkt wysokościowy o znanej rzędnej. Służy jako punkt odniesienia przy pomiarach niwelacyjnych.

Kontroluje się głównie osiadanie fundamentu oraz ewentualne nierównomierne przemieszczenia pionowe konstrukcji. Wyniki porównuje się z wcześniejszymi pomiarami.

Pomiary satelitarne GNSS mają zwykle mniejszą dokładność wysokościową niż niwelacja geometryczna. Dodatkowo w pobliżu wysokich budynków mogą występować zakłócenia sygnału.

Polega na wyznaczaniu różnic wysokości na podstawie odczytów z łat niwelacyjnych wykonywanych niwelatorem. Oś celowa instrumentu powinna być pozioma.

Niwelacja barometryczna opiera się na pomiarze ciśnienia atmosferycznego, które zmienia się w czasie. Jej dokładność jest zbyt mała do kontroli wysokości reperów budowlanych.

Wykonuje się je okresowo podczas budowy i eksploatacji obiektu, zwłaszcza przy budynkach wysokich lub narażonych na osiadanie. Pozwala to wykryć zmiany wysokości w czasie.

To ograniczone prawo rzeczowe, które obciąża jedną nieruchomość na rzecz właściciela innej nieruchomości. Ma zwiększać użyteczność nieruchomości władnącej.

Nieruchomość władnąca to ta, która korzysta ze służebności. Jej właściciel ma określone uprawnienie względem nieruchomości obciążonej.

Nieruchomość obciążona to ta, na której ustanowiono służebność. Jej właściciel musi znosić określone korzystanie z nieruchomości przez właściciela nieruchomości władnącej.

W księdze wieczystej nieruchomości władnącej służebność gruntowa jest wpisywana w dziale I-Sp.

W księdze wieczystej nieruchomości obciążonej służebność gruntowa jest wpisywana w dziale III.

Ponieważ dział I-Sp obejmuje prawa związane z własnością nieruchomości. Służebność jest wtedy prawem przysługującym właścicielowi nieruchomości władnącej.

Typowym przykładem jest służebność drogi koniecznej, czyli prawo przechodu lub przejazdu przez cudzą działkę w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej.

Wywłaszczenie polega na pozbawieniu albo ograniczeniu prawa własności, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego do nieruchomości. Może nastąpić tylko na cel publiczny i za odszkodowaniem.

Ponieważ nie można skutecznie zawrzeć umowy z właścicielem, gdy nie wiadomo, kto jest uprawniony do nieruchomości. W takim przypadku stosuje się szczególny tryb postępowania.

Co do zasady nie. Wywłaszczenie jest środkiem ostatecznym, stosowanym wtedy, gdy nabycie nieruchomości w drodze umowy nie jest możliwe.

Wywłaszczenie jest dopuszczalne wyłącznie na realizację celu publicznego, np. budowę drogi publicznej, linii kolejowej lub obiektów infrastruktury technicznej.

Postępowanie wywłaszczeniowe prowadzi starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

Wywłaszczenie dotyczy pozbawienia praw przysługujących innym podmiotom. Jeżeli nieruchomość należy już do Skarbu Państwa, nie ma potrzeby jej wywłaszczać na rzecz państwa.

Nieuregulowany stan prawny dotyczy problemu z ustaleniem właściciela lub praw do nieruchomości. Brak przeznaczenia na cel publiczny oznacza natomiast, że wywłaszczenie w ogóle nie powinno być prowadzone.

W dziale III wpisuje się prawa, roszczenia i ograniczenia dotyczące nieruchomości, np. służebności, roszczenia z umów czy ograniczenia w rozporządzaniu nieruchomością. Nie wpisuje się tam hipotek.

Służebność przesyłu jest ograniczonym prawem rzeczowym obciążającym nieruchomość. Dział IV jest przeznaczony dla hipotek, czyli praw zabezpieczających wierzytelności.

Służebność gruntowa ustanawiana jest na rzecz właściciela innej nieruchomości. Służebność przesyłu ustanawia się na rzecz przedsiębiorcy przesyłowego korzystającego z urządzeń przesyłowych.

Mogą to być m.in. linie energetyczne, gazociągi, wodociągi, kanalizacja, kable telekomunikacyjne, słupy i inne urządzenia służące do przesyłania mediów.

Uprawnionym jest przedsiębiorca przesyłowy, czyli podmiot eksploatujący lub planujący budowę urządzeń przesyłowych.

Użytkowanie daje prawo używania rzeczy i pobierania z niej pożytków. Służebność przesyłu ogranicza się do korzystania z nieruchomości w zakresie potrzebnym do urządzeń przesyłowych.

Hipoteka służy zabezpieczeniu wierzytelności, np. kredytu, i wpisuje się ją w dziale IV księgi wieczystej. Nie dotyczy przebiegu urządzeń przesyłowych przez nieruchomość.