Pytania pomocnicze - BUD.19

Najczęściej stosuje się wzór fΔh = [Δhp] − [Δht], czyli od sumy praktycznej odejmuje się sumę teoretyczną.

Suma praktyczna wynosi 1,250 m i jest większa od sumy teoretycznej 1,230 m. Różnica 1,250 − 1,230 daje wynik dodatni.

Należy pomnożyć wartość w metrach przez 1000. Na przykład 0,020 m = 20 mm.

Suma praktyczna pochodzi z rzeczywistego pomiaru terenowego. Suma teoretyczna wynika z danych znanych, projektowych lub obliczonych.

Odchyłka informuje, o ile wynik pomiaru różni się od wartości teoretycznej lub kontrolnej. Służy do oceny dokładności pomiaru.

Odchyłka wynosi 1,250 − 1,230 = 0,020 m, czyli +20 mm.

Ponieważ trwałe elementy można łatwo odnaleźć po latach i wykorzystać do odtworzenia przebiegu kabla. Zmniejsza to ryzyko błędnej lokalizacji przewodu.

Drzewa są elementami nietrwałymi: mogą zostać wycięte, przewrócone lub zmienić swój wygląd. Nie gwarantują stabilnego odniesienia geodezyjnego.

Teren użytkowy oznacza rodzaj lub obszar użytkowania gruntu, a nie konkretny, jednoznaczny punkt w terenie. Nie pozwala więc dokładnie odtworzyć położenia kabla.

Powinien być trwały, jednoznaczny, łatwy do identyfikacji i możliwy do pomiaru. Przykładami są latarnie, mosty, narożniki budynków i trwałe ogrodzenia.

Trasa może być pokazana na szkicu polowym, szkicu inwentaryzacyjnym, mapie zasadniczej oraz w danych dotyczących sieci uzbrojenia terenu.

Mapa zasadnicza przedstawia m.in. sieci uzbrojenia terenu, w tym przewody telekomunikacyjne. Aktualny przebieg kabla powinien być na niej prawidłowo wykazany.

Utrwalenie konturów pozwala odtworzyć położenie budynku po rozpoczęciu robót ziemnych. Dzięki temu nie trzeba ponownie wykonywać pełnego tyczenia.

Są to tymczasowe konstrukcje, zwykle drewniane, ustawiane poza obrysem wykopu. Służą do przeniesienia i utrwalenia osi lub konturów budynku.

Punkty w miejscu narożników mogłyby zostać zniszczone podczas wykonywania wykopów. Dlatego przenosi się je na stabilniejsze ławy budowlane ustawione poza wykopem.

Ława budowlana jest tymczasową konstrukcją pomocniczą do tyczenia. Ława fundamentowa jest trwałym elementem konstrukcyjnym budynku.

Między gwoździami lub oznaczeniami na przeciwległych ławach rozciąga się sznury. Ich przecięcia lub przebieg wskazują osie i kontury budynku.

Sąsiednie budynki nie są standardowym elementem służącym do utrwalania tyczenia. Mogą być niedostępne, niestabilne względem potrzeb budowy lub położone w niewłaściwym miejscu.

To przyjęta płaszczyzna odniesienia, względem której kontroluje się położenie elementu budowlanego. Może być wyznaczona przez instrument geodezyjny, znaki kontrolne lub punkty odniesienia.

Służy do sprawdzania, czy deskowania, ściany lub inne elementy konstrukcyjne znajdują się w projektowanej płaszczyźnie. Pozwala wykryć przesunięcia przed wykonaniem robót betonowych.

W metodzie biegunowej wyznacza się punkt przez pomiar kąta i odległości ze stanowiska. Przy tyczeniu od stałej płaszczyzny kontroluje się odchylenie elementu od ustalonej płaszczyzny odniesienia.

Po betonowaniu korekta położenia ściany lub słupa jest bardzo trudna albo niemożliwa. Kontrola pozwala uniknąć błędów geometrycznych konstrukcji.

Najczęściej kontroluje się deskowania ścian, lica ścian, krawędzie elementów konstrukcyjnych, słupy oraz płaszczyzny pionowe budynku.

Rzutowanie polega na przenoszeniu punktów, osi lub kierunków, np. z niższej kondygnacji na wyższą. Tyczenie od stałej płaszczyzny polega na kontroli położenia elementu względem jednej przyjętej płaszczyzny odniesienia.

Najczęstsze błędy to niedokładne ustawienie instrumentu, pomylenie odsunięć projektowych, niestabilne punkty odniesienia oraz przemieszczenie deskowania podczas robót.

Dziennik budowy służy do urzędowego rejestrowania przebiegu robót budowlanych, ważnych zdarzeń oraz czynności wykonywanych na budowie.

Geodeta może potwierdzić m.in. wytyczenie obiektu, przekazanie osi konstrukcyjnych, wykonanie pomiarów kontrolnych lub zakończenie etapu obsługi geodezyjnej.

Szkic tyczenia dokumentuje dane techniczne tyczenia, ale nie jest urzędowym dokumentem potwierdzającym realizację kolejnych etapów prac na budowie.

Projekt zagospodarowania terenu pokazuje planowane rozmieszczenie obiektów na działce, natomiast dziennik budowy rejestruje faktyczny przebieg realizacji robót.

Wpis geodety stanowi formalne potwierdzenie wykonania określonej czynności geodezyjnej i może być podstawą do kontynuowania dalszych robót.

Tak, dziennik budowy prowadzi się dla konkretnej inwestycji lub obiektu, dlatego wpisy odnoszą się do prac wykonywanych przy danym zadaniu budowlanym.

Charakterystyczne jest jedno stanowisko instrumentu i kilka kierunków celowania do różnych punktów. Kąty nie są mierzone pojedynczo, lecz wyznaczane z różnic odczytanych kierunków.

W metodzie kątowej mierzy się bezpośrednio konkretny kąt między dwoma kierunkami. W metodzie kierunkowej mierzy się odczyty kierunków, a kąty oblicza się jako ich różnice.

Pozwala sprawnie obserwować wiele punktów z jednego stanowiska i uzyskać spójny zestaw kierunków. Jest korzystna przy dokładnych pomiarach sieci geodezyjnych.

Kąt poziomy otrzymuje się przez odjęcie odczytu kierunku początkowego od odczytu kierunku do punktu celowania. W razie potrzeby wynik sprowadza się do właściwego zakresu kątowego.

Służy to kontroli zamknięcia horyzontu i wykryciu ewentualnych błędów obserwacji. Różnica między pierwszym i końcowym odczytem pozwala ocenić dokładność serii.

Metoda repetycyjna polega na wielokrotnym odkładaniu tego samego kąta na kole poziomym. Wynik końcowy uzyskuje się przez podzielenie sumarycznego odczytu przez liczbę powtórzeń.

Długość stycznej łuku kołowego oblicza się ze wzoru T = R · tg(α/2), gdzie R to promień łuku, a α to kąt zwrotu stycznych.

Styczne do łuku tworzą trójkąt prostokątny z promieniem poprowadzonym do punktu styczności. Z geometrii tego układu wynika, że do obliczenia stycznej używa się kąta α/2.

Najpierw dzieli się kąt zwrotu przez 2: α/2 = 35g. Następnie podstawia się do wzoru: T = 200,00 · tg 35g = 200,00 · 0,61280 = 122,56 m.

Miara gradowa dzieli kąt pełny na 400g. Kąt prosty ma 100g, dlatego w obliczeniach geodezyjnych należy uważać, czy kąt podano w gradach, czy w stopniach.

Kąt zwrotu stycznych to kąt między kierunkiem stycznej wchodzącej i wychodzącej z łuku. Określa zmianę kierunku trasy w punkcie załamania.

Długość stycznej ma taką samą jednostkę jak promień łuku, najczęściej metry. Tangens kąta jest wielkością bezwymiarową.

Najczęstszy błąd to podstawienie do wzoru całego kąta α zamiast połowy kąta α/2. Drugim błędem jest pomylenie gradów ze stopniami.

Charakterystyczne są prostopadłe rzuty punktów na linię pomiarową oraz dwie wartości: odcięta wzdłuż linii i rzędna prostopadła do niej.

W metodzie ortogonalnej punkt wyznacza się przez odłożenie odciętej i prostopadłej rzędnej. W metodzie biegunowej stosuje się kąt kierunkowy oraz odległość od stanowiska instrumentu.

Potrzebna jest linia pomiarowa lub baza tyczenia oraz obliczone odcięte i rzędne punktów, które mają zostać wyznaczone w terenie.

Pozwala przenosić punkty osi z linii odniesienia za pomocą prostych odległości, co jest czytelne na szkicu i wygodne przy obiektach liniowych, takich jak fundamenty mostu.

Punkt wyznacza się jako przecięcie dwóch kierunków wycelowanych z dwóch znanych stanowisk. Kluczowe są tu kierunki lub kąty, a nie odległości prostopadłe.

W metodzie wcięć liniowych punkt określają dwie odległości od znanych punktów. W metodzie przecięć kierunków punkt powstaje z przecięcia dwóch wyznaczonych kierunków.

Odcięta to odległość mierzona wzdłuż linii pomiarowej, a rzędna to odległość prostopadła od tej linii do tyczonego punktu.

Polega na wyznaczeniu wysokości punktu na wyższej kondygnacji na podstawie punktu o znanej wysokości znajdującego się niżej, np. reperu roboczego.

Ponieważ punkt dolny i punkt górny znajdują się na różnych poziomach, często rozdzielonych stropem. Jeden niwelator ustawiony na jednym poziomie nie zapewnia pełnego ciągu obserwacji.

Najczęściej stosuje się niwelację geometryczną, uzupełnioną o element pośredni, np. taśmę stalową, łatę lub zawieszoną miarę.

To punkt o znanej wysokości, założony na potrzeby obsługi geodezyjnej budowy. Służy jako punkt odniesienia do wyznaczania wysokości elementów konstrukcyjnych.

To najmniejsza liczba ustawień instrumentu potrzebna do wykonania danego pomiaru poprawnie technicznie. W tym przypadku minimum wynosi dwa stanowiska.

Należy wybrać odpowiedź: 2. Jest to minimalna liczba stanowisk niwelatora potrzebna przy takim pomiarze.

Sieci telekomunikacyjne oznacza się kolorem pomarańczowym.

Kolory ułatwiają szybkie rozpoznanie rodzaju sieci, np. wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej czy telekomunikacyjnej. Zmniejsza to ryzyko pomyłek przy projektowaniu i pracach terenowych.

Do uzbrojenia terenu należą m.in. sieci wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, elektroenergetyczne, telekomunikacyjne i ciepłownicze.

Mapa zasadnicza to podstawowe opracowanie kartograficzne zawierające informacje o obiektach topograficznych, ewidencyjnych oraz sieciach uzbrojenia terenu.

Przewody istniejące i projektowane różnią się sposobem przedstawienia, np. typem linii lub oznaczeniem graficznym. Szczegółowe zasady wynikają z przepisów dotyczących bazy danych obiektów topograficznych i mapy zasadniczej.

Sieci elektroenergetyczne oznacza się kolorem czerwonym.

Sieci wodociągowe oznacza się kolorem niebieskim.

Sieci kanalizacyjne oznacza się zwykle kolorem brązowym.