Pytania pomocnicze - BUD.19

Fundamenty wyznaczają rzeczywiste usytuowanie konstrukcji budynku w terenie. Kondygnacje wyższe mogą mieć inny obrys, dlatego nie są podstawą lokalizacyjnego tyczenia całego obiektu.

To przygotowanie danych projektowych do wyniesienia w teren, np. współrzędnych punktów, osi konstrukcyjnych i elementów do tyczenia. Na jego podstawie geodeta wykonuje tyczenie obiektu.

Najczęściej wyznacza się osie konstrukcyjne, punkty przecięcia osi, narożniki obrysu fundamentów oraz linie odniesienia na ławach ciesielskich.

Parter może mieć elementy architektoniczne niewynikające bezpośrednio z układu fundamentów. Dla usytuowania budynku kluczowe są fundamenty i osie konstrukcyjne.

Osie konstrukcyjne określają podstawowy układ geometryczny budynku. Na ich podstawie można wyznaczyć położenie fundamentów, ścian i innych elementów konstrukcyjnych.

Może dojść do błędnego usytuowania fundamentów, kolizji z granicami działki lub niezgodności z projektem. Taki błąd może wymagać kosztownych poprawek.

Ujemna wartość najczęściej oznacza obniżenie punktu, czyli osiadanie względem położenia początkowego lub przyjętego poziomu odniesienia.

Największe osiadanie odpowiada najbardziej ujemnej wartości przemieszczenia. W podanej tabeli jest to -2,3 mm w lipcu 2015 r.

Pomiar zerowy stanowi punkt odniesienia dla kolejnych pomiarów. Dzięki niemu można określić, o ile zmieniło się położenie punktu w czasie.

Od stycznia do lipca powinna opadać od 0,0 mm do -2,3 mm, a następnie od sierpnia do grudnia wznosić się w kierunku zera, do -0,4 mm.

Należy sprawdzić kolejność dat, znaki wartości, położenie minimum oraz zgodność charakteru zmian z tabelą. Nie wystarczy ogólny podobny kształt wykresu.

Nie. W sensie osiadania większe przemieszczenie w dół ma wartość -2,3 mm, ponieważ jest dalej od zera niż -0,4 mm.

Zapis oznacza kilometr 10,8, czyli 10 km i 800 m, powiększony o 75,00 m. Razem daje to 10 875 m od początku trasy.

Należy zamienić oba kilometraże na metry, a następnie od większej wartości odjąć mniejszą. Wynik jest długością odcinka w metrach.

Kilometraż 14,3 oznacza 14 km i 300 m, czyli 14 300 m.

Pierwszy punkt ma kilometraż 10 875 m, a drugi 14 300 m. Różnica wynosi 14 300 m − 10 875 m = 3 425 m.

Częstym błędem jest potraktowanie zapisu 10,8 + 75,00 jako zwykłego dodawania kilometrów albo pominięcie części metrowej. Trzeba zawsze sprowadzić cały zapis do metrów.

Dla samej długości nie ma znaczenia, ponieważ długość jest wartością dodatnią. Oblicza się ją jako wartość bezwzględną różnicy kilometraży.

Oznacza, że na 1 jednostkę różnicy wysokości przypadają 2 jednostki odległości poziomej. Jest to stosunek pionu do poziomu.

Tangens kąta nachylenia to stosunek przyrostu wysokości do odległości poziomej. Dla skarpy 1:2 wynosi on 1/2, czyli 0,5.

Nie. Skala rysunku określa pomniejszenie lub powiększenie obiektu na rysunku, a 1:2 przy skarpie oznacza jej pochylenie.

Należy pomnożyć wysokość przez drugi człon stosunku: 4 m × 2 = 8 m. Poziomy zasięg skarpy wynosi 8 m.

Na przekrojach poprzecznych nasypów, wykopów, dróg, linii kolejowych oraz innych budowli ziemnych.

Skarpa nasypu jest boczną powierzchnią gruntu usypanego ponad teren, a skarpa wykopu ogranicza zagłębienie wykonane poniżej powierzchni terenu.

Długość łuku oblicza się ze wzoru L = π · R · α / 200, gdzie α jest w gradach. Wynika to z tego, że pełny okrąg ma 400g.

L = π · 100 · 100 / 200 = 50π ≈ 157,08 m. Tyle wynosi odległość po łuku od początku do końca łuku.

Oznacza położenie 157,08 m od początku trasy: 0 km + 100 m + 57,08 m. Jest to zapis stosowany w kilometrażu/pikietażu trasy.

Ponieważ długość łuku wynosi 157,08 m, a kilometraż początku osi trasy to 0,0. Koniec łuku ma więc kilometraż 0 km + 157,08 m, czyli 0,1 + 57,08.

Im większy kąt zwrotu przy tym samym promieniu, tym dłuższy łuk. Długość łuku jest proporcjonalna do kąta α.

Pełny kąt ma 400g i 360°, więc 1g = 0,9°. Kąt 100g odpowiada 90°.

Nie wolno podstawiać kąta w gradach do wzoru przeznaczonego dla stopni bez przeliczenia. Dla gradów stosuje się mianownik 200, a dla stopni wzór L = π · R · α / 180.

Oznacza, że na 10 jednostek długości wzdłuż toru zasadniczego przypada 1 jednostka odsunięcia poprzecznego toru zwrotnego.

Należy odczytać odsunięcie poprzeczne toru zwrotnego i odpowiadającą mu długość wzdłuż toru zasadniczego, a następnie zapisać ich stosunek w postaci 1:n.

Skos określa pośrednio kąt rozjazdu. Im większa druga liczba w zapisie, np. 1:18, tym mniejszy kąt i łagodniejsze odchylenie toru.

Ponieważ takie samo odsunięcie poprzeczne następuje na znacznie dłuższym odcinku, więc tor odchyla się wolniej.

Skos jest stosunkiem dwóch wymiarów, natomiast długość rozjazdu jest pojedynczą wartością liniową mierzoną w metrach.

Potrzebne są dwa wymiary: odsunięcie poprzeczne toru zwrotnego oraz długość podłużna, na której to odsunięcie powstaje.

Projektowane elementy budynków oznacza się kolorem czerwonym. Pozwala to odróżnić je od treści istniejącej.

Kolory ułatwiają rozróżnienie treści istniejącej, projektowanej i pomocniczej. Dzięki temu szkic jest czytelniejszy podczas prac terenowych.

Służy do przedstawienia danych potrzebnych do wytyczenia projektowanego obiektu w terenie. Jest materiałem roboczym wykorzystywanym przy obsłudze inwestycji.

Mogą to być granice działki, istniejące obiekty, projektowane budynki, osie konstrukcyjne, punkty charakterystyczne, wymiary i dane do tyczenia.

Kolor czerwony jednoznacznie wskazuje treść projektowaną. Zmniejsza to ryzyko pomylenia jej z elementami już istniejącymi w terenie.

Mapa z projektem przedstawia projekt na tle mapowym, natomiast szkic dokumentacyjny jest bardziej roboczym opracowaniem zawierającym dane potrzebne do wykonania tyczenia.

Współrzędne X i Y odnoszą się do rzutu poziomego, a nie do długości przestrzennej. Dlatego długość nachyloną trzeba najpierw zredukować do poziomu.

Stosuje się wzór z twierdzenia Pitagorasa: d = √(s² - Δh²), gdzie s to długość nachylona, a Δh to różnica wysokości.

Rzut poziomy wynosi √(50² - 30²) = √1600 = 40 m.

Zależy to od kierunku odcinka względem osi Y. Jeśli punkt B leży w kierunku rosnących wartości Y, wartość dodaje się; jeśli w kierunku malejących wartości Y, odejmuje się.

Najpierw obliczono rzut poziomy odcinka: 40 m. Następnie dodano go do współrzędnej YA = 5209,22, otrzymując YB = 5249,22.

Dodanie 50 m oznaczałoby użycie długości skośnej jako poziomej. Wynik byłby zawyżony o 10 m.

Kąt 100g odpowiada kątowi prostemu, czyli 90°. Pełny kąt ma 400g.

Promień łuku wynosi 100 m, a kąt 100g tworzy ćwiartkę okręgu. Z rysunku wynika, że punkt K jest przesunięty względem P o promień w kierunku osi X i o promień w kierunku osi Y.

Należy sprawdzić kierunki osi układu współrzędnych. Jeśli punkt leży zgodnie ze zwrotem osi, przyrost jest dodatni; jeśli przeciwnie, jest ujemny.

Promień określa odległość punktów łuku od środka okręgu. W prostych schematach, np. dla ćwiartki okręgu, może bezpośrednio wyznaczać przyrosty współrzędnych.

Punkt początkowy to miejsce wejścia trasy w łuk, a punkt końcowy to miejsce wyjścia z łuku. Są to podstawowe punkty główne łuku kołowego.

Najpierw przelicz kąt gradowy na geometryczny sens zadania, np. 100g = 90°. Następnie z rysunku ustal znaki przyrostów i dodaj lub odejmij promień od danych współrzędnych.

To teoretyczny punkt przecięcia osi toru zasadniczego i osi toru zwrotnego. Służy do opisu geometrii rozjazdu oraz do obliczeń i tyczenia.

Gdy punkt M leży na odcinku między dwoma punktami, a odległości od tych punktów do M są równe. Wtedy jego współrzędne są średnią arytmetyczną współrzędnych końców odcinka.

Należy osobno uśrednić współrzędne X i Y punktów końcowych: XM = (XA + XP)/2 oraz YM = (YA + YP)/2.

Ponieważ leży w połowie odcinka między punktami o współrzędnych Y = 100,00 i Y = 136,00. Średnia tych wartości wynosi 118,00.

Określają długości podstawowych odcinków geometrycznych rozjazdu. W zadaniu odległości a i p pokazują położenie punktu M względem punktów A i P.

Nie. Wzór na środek odcinka można zastosować tylko wtedy, gdy M dzieli odcinek na dwie równe części. W innych przypadkach stosuje się interpolację liniową w odpowiednim stosunku długości.