Pytania pomocnicze - BUD.19

Polega na porównywaniu położenia punktów kontrolowanych względem ustalonej prostej odniesienia. Zmiana odchylenia punktu od tej prostej oznacza jego przemieszczenie.

Aliniometrem wyznacza się przemieszczenia punktów kontrolowanych względem stałej prostej. Są to najczęściej przemieszczenia poziome.

Do pomiaru kątów używa się instrumentów kątowych, np. teodolitu lub tachimetru. Aliniometr służy do kontroli odchylenia punktu od linii odniesienia.

To punkty zastabilizowane na badanym obiekcie, których położenie obserwuje się w kolejnych cyklach pomiarowych. Na podstawie zmian ich położenia ocenia się deformacje obiektu.

Punkty odniesienia wyznaczają stabilną prostą, względem której mierzy się położenie punktów kontrolowanych. Powinny znajdować się poza strefą deformacji obiektu.

Przemieszczenia poziome dotyczą zmiany położenia punktu w planie, np. w bok od osi lub prostej odniesienia. Różnice wysokości wyznacza się metodami niwelacyjnymi.

Inklinometr służy do wyznaczania przemieszczeń poziomych masywu ziemnego, zwykle na różnych głębokościach. Stosuje się go np. przy monitoringu skarp, osuwisk, nasypów i zapór ziemnych.

Szczelinomierz służy do pomiaru szerokości szczelin lub zmian rozwarcia rys. Nie pozwala na określenie przemieszczeń poziomych wewnątrz masywu ziemnego.

Inklinometr bada odchylenia w profilu pionowym i pozwala wyznaczyć poziome przemieszczenia gruntu. Pochyłomierz służy głównie do pomiaru nachylenia elementu lub powierzchni.

Pomiary inklinometryczne stosuje się przy skarpach, osuwiskach, zaporach ziemnych, nasypach, wykopach głębokich i ścianach oporowych. Ich celem jest wykrycie i kontrola przemieszczeń gruntu.

W gruncie instaluje się rurę inklinometryczną, a następnie opuszcza się do niej sondę pomiarową. Odczyty wykonuje się na kolejnych głębokościach i porównuje z pomiarem początkowym.

Pomiar zerowy to pierwszy pomiar odniesienia, z którym porównuje się kolejne serie obserwacji. Dzięki temu można określić wielkość i kierunek późniejszych przemieszczeń.

Punkty odniesienia to punkty przyjmowane jako stałe, względem których określa się przemieszczenia punktów badanego obiektu. Powinny znajdować się poza strefą deformacji.

Punkty odniesienia zachowują stałość położenia i stanowią bazę pomiaru. Punkty kontrolowane są umieszczone na obiekcie lub w jego pobliżu i służą do wyznaczania rzeczywistych przemieszczeń.

Jeżeli punkt odniesienia sam się przemieści, wyniki pomiarów będą zafałszowane. Stałość punktów odniesienia jest warunkiem poprawnej interpretacji przemieszczeń obiektu.

Powinny być zakładane poza obszarem oddziaływania deformacji, na stabilnym podłożu i w miejscach umożliwiających obserwacje do punktów kontrolowanych.

Sieć trygonometryczna umożliwia wyznaczanie zmian położenia punktów na podstawie obserwacji kątowych i długościowych. Pozwala określić kierunek oraz wartość przemieszczenia poziomego.

Pomiar zerowy to pierwszy pomiar, który stanowi stan wyjściowy do porównywania kolejnych serii obserwacji. Na jego podstawie oblicza się późniejsze przemieszczenia.

Może to prowadzić do przypisania obiektowi przemieszczeń, których w rzeczywistości nie było, albo do zaniżenia rzeczywistych deformacji. Dlatego punkty odniesienia muszą być kontrolowane.

Widać stanowiska instrumentu oraz celowe prowadzone do punktów kontrolowanych. Różnice wysokości wyznacza się z pomierzonych kątów pionowych i odległości.

Pozwala mierzyć punkty położone wysoko lub trudno dostępne, np. na konstrukcji nośnej mostu. Nie wymaga ustawiania łat bezpośrednio na każdym punkcie.

Niwelacja geometryczna opiera się na poziomej celowej niwelatora i odczytach z łat. Niwelacja trygonometryczna wykorzystuje kąty pionowe oraz odległości mierzone instrumentem.

Punkty odniesienia stanowią stabilną bazę porównawczą. Do nich odnosi się zmiany położenia punktów kontrolowanych na obiekcie.

To punkty umieszczone na badanej konstrukcji, których położenie jest okresowo mierzone. Na podstawie zmian ich wysokości określa się przemieszczenia pionowe.

Pojedynczy pomiar pokazuje stan w danym momencie, ale nie pozwala ocenić zmian. Dopiero porównanie wyników z kolejnych epok pomiarowych ujawnia przemieszczenia.

Najczęściej mierzy się odległość skośną lub poziomą, kąt pionowy oraz wysokość instrumentu i celu. Z tych danych oblicza się różnicę wysokości.

To zmiana położenia punktu lub części obiektu względem wcześniejszego pomiaru, najczęściej pomiaru zerowego. Może mieć składową poziomą, pionową albo przestrzenną.

Przemieszczenie oznacza zmianę położenia punktu, natomiast odkształcenie oznacza zmianę kształtu lub wymiarów obiektu. Odkształcenie wynika zwykle z nierównomiernych przemieszczeń różnych punktów.

Pozwala ocenić, czy wykryta zmiana jest istotna, czy może wynikać z niedokładności pomiaru. Małe przemieszczenie zbliżone do błędu średniego nie daje pewnego dowodu deformacji.

Pomiar zerowy stanowi stan początkowy obiektu, z którym porównuje się kolejne pomiary kontrolne. Bez niego trudno określić rzeczywistą zmianę położenia punktów.

Punkty odniesienia tworzą stabilną bazę pomiarową, względem której określa się zmiany położenia punktów kontrolowanych. Ich stałość musi być regularnie sprawdzana.

Są to punkty zastabilizowane lub oznaczone na badanym obiekcie, których położenie mierzy się w kolejnych cyklach. Na ich podstawie ocenia się przemieszczenia i odkształcenia.

Błąd tyczenia dotyczy wyznaczania projektowanego położenia obiektu w terenie. Pomiary przemieszczeń dotyczą natomiast kontroli zmian położenia obiektu już istniejącego.

Przemieszczenie pionowe oblicza się jako różnicę wysokości końcowej i początkowej: ΔH = Hk - Hp. Dla całego roku należy porównać pomiar końcowy z pomiarem pierwotnym.

Pytanie dotyczy przemieszczenia w ciągu całego roku 2014, więc trzeba porównać stan z 31.12.2014 r. ze stanem początkowym z 4.01.2014 r. Pomiar H1 pokazuje tylko stan pośredni.

Ujemne przemieszczenie oznacza obniżenie punktu, czyli osiadanie. W zadaniu wysokość punktu nr 3 zmalała z 321,2610 m do 321,2476 m.

Różnicę w metrach mnoży się przez 1000. Na przykład -0,0134 m = -13,4 mm.

Potrzebne są wysokość początkowa H0 = 321,2610 m oraz wysokość końcowa H2 = 321,2476 m. Różnica H2 - H0 wynosi -0,0134 m.

Należy konsekwentnie stosować wzór: wysokość końcowa minus wysokość początkowa. Jeśli wynik jest dodatni, punkt się podniósł; jeśli ujemny, punkt się obniżył.

Obejmuje przede wszystkim wyniki pomiarów, opis i rysunki osnowy, rozmieszczenie punktów kontrolowanych oraz analizę uzyskanych przemieszczeń i odkształceń.

Rysunki tyczenia służą do wyznaczania projektowanego położenia obiektu w terenie. Pomiary przemieszczeń dotyczą natomiast kontroli zmian położenia istniejącego obiektu w czasie.

Rysunki osnowy pokazują punkty odniesienia i układ pomiarowy, względem którego określa się przemieszczenia punktów kontrolowanych.

Analiza pozwala ocenić wielkość, kierunek i znaczenie przemieszczeń oraz stwierdzić, czy obiekt zachowuje się bezpiecznie.

Są to punkty zastabilizowane na badanym obiekcie, których położenie mierzy się w kolejnych cyklach pomiarowych, aby określić zmiany ich położenia.

Pomiar zerowy jest pierwszym pomiarem odniesienia. Kolejne pomiary porównuje się z nim, aby obliczyć przemieszczenia lub odkształcenia.

Polega na wyznaczeniu danych liczbowych potrzebnych do późniejszego tyczenia obiektu w terenie, np. współrzędnych punktów, odległości, kątów i rzędnych wysokościowych.

Przygotowanie geodezyjne odbywa się przed pracami terenowymi i polega na obliczeniu danych do tyczenia. Wytyczenie to fizyczne przeniesienie projektu w teren.

Mapa do celów projektowych jest podkładem dla projektanta. Przygotowanie geodezyjne projektu następuje później i dotyczy opracowania danych potrzebnych do realizacji zaprojektowanego obiektu.

Najczęściej są to współrzędne punktów charakterystycznych, osie obiektu, kąty, długości, domiary, rzędne wysokościowe oraz odniesienie do osnowy geodezyjnej.

Plan zagospodarowania działki pokazuje położenie projektowanych obiektów względem granic działki, istniejącej zabudowy i uzbrojenia terenu. Na jego podstawie geodeta ustala dane do tyczenia.

To szerszy zakres prac geodezyjnych wykonywanych podczas inwestycji, obejmujący m.in. opracowanie projektu, tyczenie, pomiary kontrolne i inwentaryzację powykonawczą.

Stosuje się twierdzenie Pitagorasa: d = √(X² + Y²). Dla X = 5 i Y = 5 odległość wynosi √50, czyli około 7,07 m.

W mierze gradowej pełny kąt ma 400g, a kąt prosty 100g. Ponieważ 45° to połowa kąta prostego, odpowiada 50g.

Odległość d to długość odcinka od punktu początkowego, np. punktu osnowy, do wyznaczanego punktu.

Kąt α określa kierunek do punktu względem przyjętej osi odniesienia. W geodezji często jest podawany jako kąt kierunkowy lub azymut w gradach.

Wartość 100g oznacza kąt prosty, czyli kierunek jednej z osi. Punkt X = 5, Y = 5 leży na przekątnej między osiami, więc kąt wynosi 50g.

Osnowa realizacyjna stanowi układ punktów odniesienia na budowie. Na jej podstawie wyznacza się położenie narożników, osi i innych elementów obiektu.

Metodę biegunową stosuje się przy tyczeniu lub pomiarze punktów, gdy znany jest kierunek oraz odległość od stanowiska pomiarowego do punktu.

Należy sprawdzić kierunek osi +ΔX. Jeśli wektor skierowany jest przeciwnie do tej osi, składowa ΔX ma znak ujemny.

Jeżeli wektor jest skierowany zgodnie z osią +ΔY, składowa ΔY jest dodatnia. Gdy jest przeciwnie, ma znak ujemny.

Do współrzędnych pierwotnych dodaje się odpowiednie składowe przemieszczenia: Xw = Xp + ΔX oraz Yw = Yp + ΔY.

Składowa ΔX jest skierowana w dół, czyli przeciwnie do dodatniego kierunku osi +ΔX. Oznacza to ΔX = -0,007 m.

Składowa ΔY jest skierowana w prawo, zgodnie z dodatnim kierunkiem osi +ΔY. Oznacza to ΔY = +0,005 m.

1 mm to 0,001 m. Dlatego 7 mm = 0,007 m, a 5 mm = 0,005 m.

Xw = 278,4500 m - 0,0070 m = 278,4430 m, a Yw = 54,0100 m + 0,0050 m = 54,0150 m.