Pytania pomocnicze - BUD.25

Demontaż konstrukcji rozpoczyna się od usunięcia krokwi. Elementy podporowe, takie jak płatwie i słupy, pozostawia się na późniejszy etap.

Słupy podpierają płatwie, a te przenoszą obciążenia z krokwi. Ich przedwczesne usunięcie mogłoby spowodować utratę stateczności konstrukcji.

Krokwie są nachylonymi elementami nośnymi dachu, na których opiera się pokrycie dachowe przez łaty lub deskowanie. Przenoszą obciążenia na płatwie, murłaty lub inne podpory.

Płatwie są poziomymi belkami podpierającymi krokwie. Przenoszą obciążenia z krokwi na słupy i dalsze elementy konstrukcji.

Kleszcze obejmują i usztywniają elementy więźby, najczęściej łącząc pary krokwi ze słupami. Poprawiają stateczność całej konstrukcji.

Rozbiórkę prowadzi się etapami, zwykle w kolejności odwrotnej do montażu. Najpierw usuwa się elementy mniej istotne dla stateczności, a podpory i usztywnienia pozostawia możliwie długo.

Największym zagrożeniem jest nagłe zawalenie się części konstrukcji lub utrata stateczności dachu. Dodatkowo występuje ryzyko upadku z wysokości i uderzenia spadającymi elementami.

Wypadkową oblicza się ze wzoru P = q × l, gdzie q to intensywność obciążenia, a l to długość obciążonego odcinka. Dla 4 kN/m na 6 m otrzymuje się 24 kN.

Działa w środku odcinka, na którym rozłożono obciążenie. Przy odcinku 6 m jej punkt przyłożenia znajduje się 3 m od początku obciążenia.

Obciążenie jest rozmieszczone symetrycznie względem środka belki. Wypadkowa działa w środku rozpiętości, więc obie podpory przejmują po połowie obciążenia.

Stosuje się sumę sił pionowych równą zero oraz sumę momentów względem wybranego punktu równą zero. Te równania pozwalają wyznaczyć niewiadome reakcje.

Obciążenie działa pionowo w dół, więc podpory równoważą je reakcjami skierowanymi ku górze. W tym schemacie obie reakcje mają dodatni zwrot przy przyjętej konwencji.

Należy zsumować reakcje i porównać je z całkowitym obciążeniem. Tutaj RA + RB = 12 kN + 12 kN = 24 kN, czyli tyle samo co wypadkowa obciążenia.

Oznacza to, że siła osiowa w tym pręcie przy danym obciążeniu wynosi 0. Pręt nie jest wtedy ani rozciągany, ani ściskany.

Gdy do nieobciążonego węzła dochodzą tylko dwa pręty i nie leżą one na jednej prostej. Wtedy z równowagi węzła wynika, że siły w obu prętach są równe zero.

Jeżeli w nieobciążonym węźle dwa pręty są współliniowe, to trzeci pręt, który nie leży na tej samej prostej, jest prętem zerowym.

Węzeł 1 nie jest obciążony i nie ma w nim reakcji podpory. Dochodzą do niego tylko dwa niewspółliniowe pręty: 1-A i 1-2, więc oba są prętami zerowymi.

Nie należy tak wnioskować automatycznie. Pręt może być nieobciążony tylko dla danego schematu obciążeń, ale może pracować przy innym obciążeniu lub stabilizować konstrukcję.

Siły w kratownicy przenoszą się przez węzły, więc pręt może być obciążony pośrednio. O tym, czy jest zerowy, decyduje równowaga węzłów i układ pozostałych prętów.

Najczęściej stosuje się metodę węzłów, zaczynając od węzłów nieobciążonych i położonych na brzegu kratownicy. Pozwala to szybko wykryć pręty o sile równej zero.

Przedmiarowanie to ustalanie rodzaju i ilości robót na podstawie dokumentacji projektowej. Wynikiem jest przedmiar robót, wykorzystywany m.in. do sporządzenia kosztorysu.

Przedmiar wykonuje się przed realizacją robót, na podstawie projektu. Obmiar wykonuje się po wykonaniu robót lub w trakcie ich realizacji, na podstawie rzeczywiście wykonanych prac.

Przedmiar sporządza się głównie na podstawie dokumentacji projektowej, czyli rysunków, opisów technicznych, specyfikacji technicznych i zestawień materiałowych.

Przedmiar określa ilości robót w odpowiednich jednostkach miary. Jest podstawą do obliczenia wartości robót w kosztorysie inwestorskim, ofertowym lub ślepym.

Pomiar oznacza samo mierzenie wielkości, np. długości lub powierzchni. Przedmiarowanie jest szerszym procesem, w którym na podstawie projektu ustala się ilości robót kosztorysowych.

Inwentaryzacja polega na ustaleniu rzeczywistego stanu istniejącego obiektu lub robót. Nie jest to ustalanie ilości robót na podstawie dokumentacji projektowej.

Normowanie dotyczy ustalania norm nakładów, np. robocizny, materiałów i sprzętu. Nie oznacza bezpośrednio ustalania ilości robót z projektu.

Zapisuje się w niej ilość wykonanych robót budowlanych, zwykle z podaniem jednostki obmiarowej i sposobu obliczenia.

Dziennik budowy dokumentuje przebieg budowy, zdarzenia i decyzje. Książka obmiarów dokumentuje ilości wykonanych robót.

Nie. Zmiany zakresu robót wymagają odpowiednich dokumentów, np. aneksu, polecenia zmiany lub zatwierdzonej dokumentacji.

Dane wykorzystuje się do sprawdzenia ilości wykonanych prac oraz do rozliczeń kosztorysowych.

Najczęściej są to m², m³, mb, szt., kg lub t, zależnie od rodzaju robót.

Zapewnia to porównywalność danych z przedmiarem, kosztorysem i specyfikacją techniczną oraz ogranicza spory przy rozliczeniu.

Dziennik budowy to urzędowy dokument, w którym zapisuje się przebieg robót budowlanych, ważne zdarzenia, decyzje i polecenia dotyczące budowy.

Kierownik budowy odpowiada za organizację i prowadzenie robót, dlatego dokumentuje ich przebieg oraz istotne zdarzenia na budowie.

Inspektor nadzoru inwestorskiego może wpisywać uwagi, polecenia i informacje związane z kontrolą jakości robót oraz zgodnością prac z projektem i przepisami.

Projektant dokonuje wpisów np. wtedy, gdy wyjaśnia rozwiązania projektowe, zgłasza uwagi lub uczestniczy w nadzorze autorskim.

Nie. Dostawca materiałów nie jest osobą uprawnioną do prowadzenia zapisów w dzienniku budowy tylko z powodu dostarczenia materiałów.

Trzeba wybrać odpowiedź, w której wszystkie wymienione osoby są uprawnione. Jedna osoba nieuprawniona, np. dostawca materiałów, powoduje że cała odpowiedź jest błędna.

Dziennik budowy dotyczy przebiegu robót podczas budowy. Książka obiektu budowlanego służy do dokumentowania użytkowania, kontroli i utrzymania istniejącego obiektu.

Ponieważ jest pokryciem układanym z wielu małych elementów, które muszą skutecznie odprowadzać wodę. Przy małym spadku wzrasta ryzyko podciekania wody pod dachówki.

Dla dachówki ceramicznej typu karpiówka przyjmuje się około 45°.

Przy kryciu w łuskę dachówki układa się mijankowo w kolejnych rzędach. Przy kryciu w koronkę w jednym rzędzie występują dwie warstwy dachówek, co zwiększa szczelność i ciężar pokrycia.

Może dojść do przecieków, zawilgocenia warstw dachu, zalegania śniegu i szybszej degradacji elementów drewnianych.

Karpiówka jest pokryciem stosunkowo ciężkim, dlatego więźba dachowa musi mieć odpowiednią nośność i sztywność.

Stosuje się ją często w budynkach tradycyjnych, zabytkowych, sakralnych oraz tam, gdzie ważny jest klasyczny wygląd pokrycia dachowego.

Kielnia służy do nabierania, nakładania i rozprowadzania zaprawy murarskiej oraz do wypełniania i wyrównywania spoin.

Młotek murarski stosuje się do przycinania, rozłupywania i dopasowywania cegieł lub innych elementów murowych.

Poziomica jest narzędziem kontrolno-pomiarowym, a nie narzędziem bezpośrednio służącym do murowania lub obróbki elementów murowych.

Narzędzia murarskie służą do wykonywania murów i pracy z zaprawą oraz cegłami, natomiast narzędzia zbrojarskie, np. giętarka, służą do obróbki stali zbrojeniowej.

Piaskarka służy do oczyszczania lub przygotowywania powierzchni strumieniem ścierniwa, a nie do wykonywania muru z elementów murowych.

Do kontroli muru używa się między innymi poziomicy, pionu murarskiego, łaty murarskiej, sznura murarskiego i miarki.

Ponieważ chwytak pracuje pionowo w dół, może wybierać grunt z głębokiego i wąskiego wykopu. Jest skuteczny tam, gdzie zwykła łyżka koparki ma ograniczony dostęp.

Wykop punktowy ma stosunkowo małą powierzchnię w planie, ale może mieć znaczną głębokość. Wykonuje się go np. pod studnie, komory lub elementy fundamentowe.

Koparka chwytakowa wybiera grunt pionowo za pomocą szczęk chwytaka. Koparka podsiębierna pracuje łyżką poniżej poziomu ustawienia maszyny, zwykle przy wykopach liniowych lub szerokoprzestrzennych.

Koparka podsiębierna nadaje się do wykopów poniżej poziomu terenu, np. pod fundamenty, rowy instalacyjne i wykopy szerokoprzestrzenne.

Koparkę przedsiębierną stosuje się głównie do urabiania gruntu powyżej poziomu ustawienia maszyny, np. przy pracy w skarpach lub przy załadunku urobku.

Dobór koparki wpływa na szybkość, bezpieczeństwo i koszt wykonania robót ziemnych. Niewłaściwa maszyna może utrudnić pracę lub zwiększyć ryzyko uszkodzenia wykopu.

Przed wykonaniem wykopu należy wytyczyć jego położenie, sprawdzić uzbrojenie terenu, przygotować dojazd i zaplanować zabezpieczenie ścian wykopu, jeśli jest wymagane.

Szczelność oblicza się ze wzoru S = ρp / ρ, gdzie ρp to gęstość objętościowa, a ρ to gęstość materiału. Wynik można podać jako ułamek lub procent.

Najmniejszą szczelność ma próbka nr 4, ponieważ 0,50 / 1,55 ≈ 0,32. Jest to najmniejsza wartość spośród wszystkich próbek.

Gęstość dotyczy masy samej substancji materiału, bez porów. Gęstość objętościowa uwzględnia całą objętość próbki, łącznie z porami i pustkami.

Szczelność i porowatość są wielkościami przeciwnymi. Im większa szczelność, tym mniejsza porowatość materiału.

Szczelność równa 1 oznacza, że gęstość objętościowa jest równa gęstości materiału. Taki materiał praktycznie nie ma porów.

Mała szczelność oznacza dużą ilość porów, które często są wypełnione powietrzem. Powietrze słabo przewodzi ciepło, dlatego materiały porowate mogą dobrze izolować termicznie.