Pytania pomocnicze - BUD.25

Przedmiar sporządza się przed rozpoczęciem robót i obejmuje ilości planowane. Obmiar wykonuje się po realizacji prac i obejmuje ilości rzeczywiście wykonane.

Kosztorys końcowy służy do rozliczenia faktycznie wykonanych prac. Dlatego musi opierać się na rzeczywistych ilościach robót, a nie na wartościach planowanych.

Książka obmiarów służy do zapisywania i potwierdzania ilości wykonanych robót. Jest dokumentem pomocnym przy rozliczeniach i sporządzaniu kosztorysu końcowego.

Przedmiar stosuje się przed rozpoczęciem prac, głównie do przygotowania kosztorysu inwestorskiego, ofertowego lub dokumentacji przetargowej.

Pomocne są obmiar robót, książka obmiarów, protokoły odbioru, dokumentacja powykonawcza oraz ceny i warunki określone w umowie.

Nie. Harmonogram pokazuje kolejność i terminy robót, ale nie określa rzeczywistych ilości wykonanych prac potrzebnych do rozliczenia końcowego.

Zależy to od rodzaju robót. Stosuje się m.in. m², m³, mb, kg, tony, sztuki lub komplety.

Oznacza wytrzymałość zaprawy na ściskanie po stwardnieniu. Im większa wartość MPa, tym większa wytrzymałość mechaniczna zaprawy.

Oznacza to, że dana zaprawa może mieć markę od 12 MPa do 20 MPa włącznie. Wartość 17 MPa mieści się w tym zakresie.

Ponieważ dla wykonywania posadzek podano zakres 12 ÷ 20 MPa. Marka 17 MPa znajduje się w tym przedziale.

Tynki zwykłe wymagają zaprawy o marce 4 ÷ 7 MPa. Wartość 17 MPa jest znacznie wyższa i nie mieści się w tym zakresie.

Nie, ponieważ murowanie fundamentów w tabeli odpowiada zakresowi 4 ÷ 12 MPa. Marka 17 MPa przekracza ten zakres.

Trzeba porównać podaną markę zaprawy z przedziałami MPa w tabeli. Poprawna odpowiedź to zastosowanie, którego zakres obejmuje daną wartość.

Bariera ochronna powinna mieć wysokość 110 cm. Jest to wymiar wymagany w przepisach BHP dla zabezpieczenia takich miejsc.

Barierę należy ustawić w odległości 1,0 m od krawędzi dołu. Zmniejsza to ryzyko wpadnięcia do dołu lub osunięcia się przy jego krawędzi.

Wapno gaszone ma właściwości żrące i może powodować podrażnienia lub oparzenia chemiczne. Dodatkowo sam dół stanowi zagrożenie upadkiem.

Należy stosować przede wszystkim rękawice ochronne, okulary lub gogle oraz odzież roboczą chroniącą skórę. Przy zapyleniu potrzebna może być także ochrona dróg oddechowych.

Nie. Wymagana odległość wynosi 1,0 m od krawędzi dołu, dlatego 0,5 m jest wartością niewystarczającą.

Należy stosować znaki ostrzegające przed niebezpieczeństwem, substancją żrącą oraz zakazem wstępu osobom nieupoważnionym. Oznakowanie powinno być widoczne i czytelne.

Woda przewodzi prąd elektryczny, dlatego jej użycie grozi porażeniem osoby gaszącej. Dotyczy to także hydronetek i innych środków wodnych.

Piana gaśnicza zawiera wodę, więc może przewodzić prąd. Przy urządzeniu pod napięciem stwarza to zagrożenie porażenia.

Najpierw należy odłączyć zasilanie, np. wyłącznikiem, bezpiecznikiem lub głównym wyłącznikiem prądu. Zmniejsza to ryzyko porażenia.

Należy sprawdzić, czy gaśnica jest dopuszczona do gaszenia urządzeń elektrycznych pod napięciem oraz przy jakim maksymalnym napięciu i z jakiej odległości.

Nie. Koc gaśniczy służy głównie do odcinania dopływu tlenu przy małych pożarach, ale w pytaniach egzaminacyjnych dla urządzeń pod napięciem właściwa jest gaśnica proszkowa.

Proszek gaśniczy ogranicza dostęp tlenu i przerywa reakcję spalania. Dzięki temu ogień zostaje stłumiony.

To praca wykonywana na powierzchni położonej co najmniej 1 m nad poziomem podłogi lub terenu, jeżeli istnieje możliwość upadku.

Pierwszeństwo mają środki ochrony zbiorowej, np. balustrady, pomosty, siatki ochronne i prawidłowo wykonane rusztowania.

Szelki stosuje się wtedy, gdy nie można skutecznie zabezpieczyć stanowiska pracy środkami ochrony zbiorowej albo gdy wymaga tego organizacja pracy.

Nie. Środki ochrony dobiera się do konkretnych zagrożeń. Sama praca na wysokości nie oznacza automatycznie obowiązku użycia np. maski przeciwpyłowej czy ochronników słuchu.

Odbiór potwierdza, że rusztowanie jest prawidłowo zmontowane, stabilne i bezpieczne dla pracowników wykonujących roboty na wysokości.

Chroni głowę przed uderzeniem i spadającymi przedmiotami. Przy pracy na wysokości często stosuje się hełm z paskiem podbródkowym, aby nie spadł z głowy.

Najważniejszym zagrożeniem jest upadek pracownika z wysokości, dlatego kluczowe są zabezpieczenia krawędzi, stabilne podesty i asekuracja.

Za utrzymanie budynku odpowiada właściciel lub zarządca obiektu. To on musi dbać o bezpieczeństwo użytkowania i zlecać potrzebne kontrole oraz naprawy.

Osoba wykonująca przegląd ocenia stan techniczny budynku i wskazuje usterki w protokole. Nie przejmuje jednak odpowiedzialności za ich usunięcie.

Nie. Organ nadzoru budowlanego może kontrolować i nakładać obowiązki administracyjne, ale za wykonanie napraw odpowiada właściciel lub zarządca obiektu.

Protokół dokumentuje wyniki kontroli, stwierdzone usterki i zalecenia. Jest podstawą do podjęcia działań naprawczych przez właściciela lub zarządcę.

Informacje te wpisuje się do dokumentacji obiektu, a w przypadku obiektów objętych takim obowiązkiem także do książki obiektu budowlanego.

Powinien niezwłocznie podjąć działania zabezpieczające i zorganizować naprawę. W razie potrzeby należy ograniczyć użytkowanie części obiektu do czasu usunięcia zagrożenia.

Sprawdza się m.in. elementy narażone na wpływy atmosferyczne, instalacje ochrony środowiska, instalację gazową oraz przewody kominowe.

Ponieważ ich zły stan może powodować zagrożenie pożarem, zatruciem spalinami lub niesprawną wentylację pomieszczeń.

Kontrola obejmuje przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne.

Kontrola roczna obejmuje m.in. przewody kominowe i instalację gazową, natomiast kontrola pięcioletnia obejmuje szerszą ocenę stanu technicznego budynku, w tym instalację elektryczną i piorunochronną.

Za organizację kontroli odpowiada właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.

Nie. W pytaniach dotyczących corocznej kontroli należy skupić się na stanie technicznym i bezpieczeństwie użytkowania, np. na przewodach kominowych.

Symbol h oznacza wysokość stopnia, a symbol s oznacza szerokość, czyli głębokość stopnia.

Ponieważ podczas wchodzenia po schodach pokonywana jest odległość pionowa, która bardziej wpływa na wysiłek niż ruch poziomy. Wzór odwzorowuje naturalny krok człowieka.

Poprawny wzór to 2h + s = 60–65 cm, gdzie h to wysokość stopnia, a s to jego szerokość.

Należy obliczyć 2 × 18 + 27 = 63 cm. Wynik mieści się w zakresie 60–65 cm, więc proporcje są prawidłowe.

Schody stają się męczące i mniej wygodne, szczególnie przy częstym użytkowaniu lub dla osób starszych.

Na zbyt wąskim stopniu trudno stabilnie postawić stopę, co zmniejsza komfort i bezpieczeństwo użytkowania schodów.

Minimalna odległość wynosi 4 m. Dotyczy to ściany zwróconej w stronę granicy, jeżeli znajdują się w niej okna lub drzwi.

Dla ściany bez okien i drzwi minimalna odległość od granicy działki wynosi 3 m.

Chodzi m.in. o dostęp światła dziennego, ochronę prywatności oraz bezpieczeństwo pożarowe. Okna powodują większe wymagania dotyczące usytuowania budynku.

Nie zawsze. Istnieją wyjątki, np. możliwość budowy 1,5 m od granicy albo bezpośrednio przy granicy, jeśli dopuszczają to odpowiednie przepisy lub dokumenty planistyczne.

Najprościej: ściana z oknami lub drzwiami – 4 m, ściana bez okien i drzwi – 3 m.

Odległości te wynikają z Warunków Technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Ponieważ kierownik budowy wykonuje i organizuje roboty, a inspektor nadzoru je kontroluje. Połączenie tych funkcji oznaczałoby kontrolowanie własnej pracy.

Kierownik budowy odpowiada za organizację i prowadzenie robót budowlanych zgodnie z projektem, pozwoleniem, przepisami oraz zasadami bezpieczeństwa.

Inspektor nadzoru inwestorskiego reprezentuje inwestora na budowie i kontroluje jakość, zgodność oraz prawidłowość wykonywanych robót.

Konflikt polega na tym, że ta sama osoba odpowiadałaby za wykonanie robót i jednocześnie za ich niezależną kontrolę.

Nie. W pytaniu egzaminacyjnym zakaz dotyczy konkretnie połączenia funkcji kierownika budowy i inspektora nadzoru inwestorskiego.

Inspektor nadzoru inwestorskiego reprezentuje inwestora, czyli podmiot zlecający i finansujący realizację inwestycji.