Pytania pomocnicze - CHM.04

Odbarwienie wody bromowej świadczy zwykle o obecności wiązań podwójnych C=C lub potrójnych. Jest to reakcja charakterystyczna dla związków nienasyconych.

Olej zawiera dużo nienasyconych kwasów tłuszczowych. Ich wiązania podwójne reagują z bromem, powodując zanik barwy wody bromowej.

Są to tłuszcze stałe pochodzenia zwierzęcego, zwykle bogatsze w nasycone kwasy tłuszczowe. Mają mniej wiązań podwójnych niż oleje, więc słabiej reagują z wodą bromową.

Tłuszcz nasycony zawiera głównie reszty kwasów tłuszczowych bez wiązań podwójnych C=C. Tłuszcz nienasycony zawiera takie wiązania, co wpływa na jego reaktywność i zwykle ciekły stan skupienia.

Liczba jodowa określa stopień nienasycenia tłuszczu. Im wyższa liczba jodowa, tym więcej wiązań podwójnych w próbce.

Nie, jest to głównie próba jakościowa, wskazująca obecność wiązań nienasyconych. Do oznaczeń ilościowych stosuje się inne metody, np. oznaczanie liczby jodowej.

Dla każdego dodatku porównuje się wynik oznaczenia z maksymalnym poziomem podanym w tabeli. Próbka jest zgodna tylko wtedy, gdy żaden wynik nie przekracza limitu.

Oznacza liczbę miligramów danej substancji w jednym kilogramie produktu. Jest to typowa jednostka stosowana przy ocenie zawartości dodatków i zanieczyszczeń.

Przekroczenie występuje wtedy, gdy wynik jest większy od wartości dopuszczalnej. Wynik równy limitowi nadal spełnia wymagania.

W próbce C zawartość E 220 wynosi 52,0 mg/kg przy limicie 50 mg/kg, a E 961 wynosi 32,7 mg/kg przy limicie 32 mg/kg. Oba wyniki przekraczają dopuszczalne poziomy.

Nie, w takim zadaniu każdy dodatek porównuje się z jego własnym limitem. Sumowanie miałoby sens tylko wtedy, gdy tabela lub przepis wyraźnie podawałyby limit łączny.

Są to numery dodatków do żywności stosowane w systemie oznaczeń Unii Europejskiej. Ułatwiają jednoznaczną identyfikację substancji niezależnie od jej nazwy chemicznej.

Ponieważ czynnikiem niszczącym drobnoustroje jest wysoka temperatura. Nie stosuje się tu substancji chemicznych ani czynników biologicznych.

Sterylizacja suchym powietrzem wykorzystuje gorące powietrze bez pary wodnej. Autoklaw działa parą wodną pod ciśnieniem, czyli ciepłem wilgotnym.

Najczęściej szkło laboratoryjne, metalowe narzędzia, porcelanę oraz niektóre proszki i oleje odporne na wysoką temperaturę.

Pożywki zawierają wodę i składniki wrażliwe na długotrwałe ogrzewanie. Zwykle sterylizuje się je w autoklawie parą wodną pod ciśnieniem.

Do metod fizycznych należą sterylizacja suchym gorącym powietrzem, sterylizacja parą wodną w autoklawie, filtracja oraz promieniowanie.

Nie. Sterylizacja niszczy wszystkie formy drobnoustrojów, w tym przetrwalniki, a dezynfekcja jedynie zmniejsza liczbę drobnoustrojów do bezpiecznego poziomu.

Anaerostat służy do hodowli drobnoustrojów w atmosferze pozbawionej tlenu lub o bardzo małej jego zawartości. Umożliwia wzrost bakterii beztlenowych.

Termostat zapewnia odpowiednią temperaturę, ale nie usuwa tlenu z otoczenia hodowli. Bakterie beztlenowe wymagają dodatkowo atmosfery beztlenowej.

Anaerostat służy do hodowli bakterii w warunkach beztlenowych. Autoklaw służy do sterylizacji narzędzi, szkła i pożywek parą wodną pod ciśnieniem.

Najczęściej stosuje się szczelne zamknięcie oraz saszetki chemiczne pochłaniające tlen albo mieszaniny gazów beztlenowych. Często używa się też wskaźnika potwierdzającego brak tlenu.

Wskaźnik beztlenowości pozwala sprawdzić, czy w pojemniku rzeczywiście panują warunki bez tlenu. Zmiana barwy może informować o obecności lub braku tlenu.

Pasteryzator służy do ogrzewania materiału w celu zmniejszenia liczby drobnoustrojów, np. w produktach spożywczych. Nie służy do prowadzenia hodowli bakterii beztlenowych.

Brom przyłącza się do wiązania podwójnego C=C, powodując odbarwienie wody bromowej. Jeśli wiązań podwójnych nie ma, barwa nie ulega zmianie.

Oznacza, że tłuszcz nie zawiera wiązań podwójnych C=C, czyli jest tłuszczem nasyconym lub zawiera głównie nasycone reszty kwasowe.

Reszta nasycona ma maksymalną liczbę atomów wodoru, np. C17H35COO–. Mniejsza liczba atomów wodoru, np. C17H33COO–, wskazuje na obecność wiązania podwójnego.

W odpowiedzi D wszystkie reszty kwasowe mają postać C17H35COO–, czyli są nasycone. Taki tłuszcz nie reaguje z wodą bromową przez odbarwienie.

Woda bromowa uległaby odbarwieniu, ponieważ brom przyłączyłby się do wiązań podwójnych obecnych w łańcuchach kwasów tłuszczowych.

Nie każdy, ale wiele tłuszczów roślinnych zawiera kwasy nienasycone, dlatego często odbarwiają wodę bromową. Decydująca jest obecność wiązań C=C, a nie samo pochodzenie tłuszczu.

Ebuliometr służy do pomiaru temperatury wrzenia cieczy. Może być też wykorzystywany w analizach, w których temperatura wrzenia zależy od składu roztworu.

Temperatura wrzenia to temperatura, w której ciecz przechodzi w stan gazowy w całej objętości, a jej prężność pary zrównuje się z ciśnieniem zewnętrznym.

Im niższe ciśnienie zewnętrzne, tym niższa temperatura wrzenia cieczy. Dlatego wyniki pomiarów temperatury wrzenia należy odnosić do określonych warunków ciśnienia.

Temperatura wrzenia dotyczy przejścia cieczy w parę. Temperatura zapłonu to najniższa temperatura, przy której pary substancji mogą zapalić się od bodźca zapłonowego.

Temperatura topnienia dotyczy przejścia substancji ze stanu stałego w ciekły. Ebuliometr jest przeznaczony do badania cieczy i zjawiska wrzenia.

Wyróżnia się fazę adaptacyjną, fazę wzrostu logarytmicznego, fazę stacjonarną oraz fazę wymierania. Na wykresie występują one kolejno wraz z upływem czasu.

W fazie adaptacyjnej bakterie przystosowują się do nowego środowiska. Liczba komórek prawie się nie zwiększa, ale zachodzą intensywne procesy metaboliczne.

W tej fazie bakterie dzielą się bardzo intensywnie i w stałym tempie. Liczba komórek szybko wzrasta, dlatego krzywa ma wyraźnie rosnący przebieg.

Faza równowagi, czyli stacjonarna, oznacza, że liczba powstających nowych komórek jest zbliżona do liczby komórek obumierających. Na wykresie widoczna jest jako odcinek prawie poziomy.

Faza wymierania jest widoczna jako spadek liczby komórek lub kolonii w czasie. Wynika z wyczerpania składników odżywczych, nagromadzenia toksycznych produktów przemiany materii lub niekorzystnych warunków środowiska.

Cyfra IV znajduje się przy opadającym fragmencie krzywej. Oznacza to zmniejszanie się liczby żywych bakterii, czyli fazę wymierania.

Batymetr służy do pobierania próbek wody, zwłaszcza z określonej głębokości zbiornika.

Skład wody może zmieniać się wraz z głębokością, np. pod względem temperatury, tlenu, zasolenia lub zawartości zanieczyszczeń.

Należy zapisać miejsce, datę i godzinę pobrania, głębokość, rodzaj próbki oraz dane osoby pobierającej.

Stosuje się czyste lub jałowe naczynia, nie dotyka się ich wnętrza i unika kontaktu próbki z przypadkowymi zanieczyszczeniami.

Próbki wody pobiera się do naczyń lub czerpaków, np. batymetrem, natomiast próbki gleby pobiera się zwykle laską glebową, świdrem lub szpadlem.

Nie. Do próbek powietrza stosuje się inne urządzenia, np. aspiratory, pompy lub pochłaniacze.

Płytka platynowa przewodzi elektrony i stanowi powierzchnię, na której zachodzi reakcja między jonami H⁺ a wodorem. Jest elektrodą obojętną, czyli sama nie zużywa się w reakcji.

Platyna jest dobrym przewodnikiem i jest chemicznie odporna. Ułatwia też przebieg reakcji elektrodowej wodoru na swojej powierzchni.

Zachodzi równowaga: 2H⁺ + 2e⁻ ⇄ H₂. Może przebiegać jako redukcja jonów wodorowych lub utlenianie wodoru.

Jest to wartość umownie przyjęta jako punkt odniesienia. Potencjały innych elektrod porównuje się właśnie względem standardowej elektrody wodorowej.

Wodór powinien mieć ciśnienie 1 atm, aktywność jonów H⁺ powinna wynosić 1, a temperatura standardowo 25°C. Wtedy elektroda stanowi standardowy układ odniesienia.

Płytka platynowa jest zwykle narysowana jako stały, ciemny element zanurzony w roztworze. Pęcherzyki wodoru są małymi kółkami unoszącymi się przy płytce lub w roztworze.

Służy do uzyskania dużej liczby drobnoustrojów danego szczepu. Zapewnia warunki i składniki odżywcze sprzyjające intensywnemu wzrostowi.

Podłoże namnażające zwiększa liczebność drobnoustrojów, natomiast wybiórcze pozwala rosnąć tylko określonym grupom mikroorganizmów, hamując inne.

Podłoże różnicujące umożliwia odróżnienie drobnoustrojów na podstawie ich cech, np. zdolności rozkładu danego związku lub zmiany barwy podłoża.

Jest to podłoże, które jednocześnie selekcjonuje określone drobnoustroje i pozwala je rozróżnić na podstawie widocznych cech wzrostu.

Należy zwrócić uwagę na sformułowania typu: „uzyskanie wysokiej liczby drobnoustrojów”, „zwiększenie liczebności” lub „namnożenie szczepu”.

Podłoże namnażające ma przede wszystkim zwiększyć liczbę komórek. Podłoże różnicujące służy do wykazania różnic między drobnoustrojami, a nie głównie do ich masowego wzrostu.