Pytania pomocnicze - CHM.05

Należy pomnożyć ilość pobranej wody przez jednostkową stawkę opłaty oraz współczynnik różnicujący. Wynik podaje się w złotych.

Ponieważ pobierana jest woda podziemna przeznaczona do zaopatrzenia ludności w wodę do picia. Jest to szczegółowa kategoria w tabeli, właściwsza niż ogólna stawka dla wody podziemnej.

Współczynnik różnicujący modyfikuje podstawową opłatę wynikającą z ilości wody i stawki jednostkowej. Jeśli wynosi 1, nie zmienia wartości opłaty.

Oznacza kwotę należną za pobór jednego metra sześciennego wody. Aby obliczyć opłatę, mnoży się ją przez liczbę pobranych metrów sześciennych.

Stawka 0,110 zł/m³ dotyczy ogólnie wody podziemnej. W zadaniu podano jednak dokładniejsze przeznaczenie: zaopatrzenie ludności w wodę do spożycia, więc należy użyć stawki 0,065 zł/m³.

Objętość powinna być w m³, a stawka w zł/m³. Po pomnożeniu m³ przez zł/m³ jednostka m³ się skraca i pozostaje wynik w zł.

Metan powstaje podczas beztlenowego rozkładu materii organicznej zawartej w odpadach. Proces ten zachodzi szczególnie intensywnie w głębszych, słabo napowietrzonych warstwach składowiska.

Metan jest gazem palnym i w mieszaninie z powietrzem może tworzyć atmosferę wybuchową. Wystarczy źródło zapłonu, aby doszło do pożaru lub wybuchu.

Gaz składowiskowy to mieszanina gazów powstających w wyniku rozkładu odpadów, głównie metanu i dwutlenku węgla. Może zawierać także śladowe ilości siarkowodoru, amoniaku i innych związków.

Na składowisku mogą występować gazy palne, toksyczne lub duszące. Szczególnie niebezpieczne jest nagromadzenie metanu w zagłębieniach, studniach, komorach i innych słabo wentylowanych miejscach.

Stosuje się systemy odgazowania składowiska, monitoring stężeń gazów oraz odpowiednią wentylację. Ważne jest także unikanie otwartego ognia i urządzeń mogących iskrzyć.

Są to gazy niebezpieczne dla zdrowia, ale typowe ryzyko samozapłonu i wybuchu na składowisku wiąże się przede wszystkim z metanem. Metan jest głównym składnikiem palnym gazu składowiskowego.

Higrometr służy do pomiaru wilgotności powietrza, najczęściej wilgotności względnej wyrażanej w procentach.

Psychrometr wykorzystuje dwa termometry: suchy i mokry. Różnica ich wskazań pozwala wyznaczyć wilgotność powietrza.

Higrometr bezpośrednio wskazuje wilgotność, natomiast psychrometr pozwala ją wyznaczyć na podstawie różnicy temperatur termometru suchego i mokrego.

Najczęściej podaje się wilgotność względną powietrza w procentach [%].

Pluwiograf służy do rejestrowania opadów atmosferycznych, a nie zawartości pary wodnej w powietrzu.

Heliograf służy do pomiaru czasu usłonecznienia, czyli liczby godzin, w których świeci Słońce.

Ewaporymetr służy do pomiaru parowania wody, a nie bezpośrednio wilgotności powietrza.

Podczas spalania siarki w tlenie powstaje dwutlenek siarki, SO2. To właśnie jego działanie na igły sosny badano w doświadczeniu.

SO2 działa toksycznie na tkanki roślinne, uszkadza chloroplasty i może powodować chlorozę lub brunatnienie igieł. Zmiana barwy jest objawem uszkodzenia rośliny.

W doświadczeniu spalano siarkę, więc źródłem zanieczyszczenia był SO2, a nie związki węgla. CO2 i CO powstają głównie przy spalaniu substancji zawierających węgiel.

SO2 może hamować fotosyntezę, powodować żółknięcie liści, martwicę tkanek i osłabienie wzrostu. Szczególnie wrażliwe są niektóre rośliny iglaste i porosty.

Najważniejsze źródła to spalanie węgla i olejów zawierających siarkę, energetyka zawodowa, przemysł oraz hutnictwo metali. Emisja SO2 jest typowa dla procesów spalania paliw siarkowych.

Dwutlenek siarki w atmosferze może utleniać się i reagować z wodą, tworząc kwas siarkowy. Przyczynia się to do powstawania kwaśnych deszczy, które uszkadzają rośliny, gleby i wody.

Doświadczenie należy prowadzić pod wyciągiem lub w dobrze wentylowanym miejscu, nie wdychać oparów i stosować środki ochrony indywidualnej. SO2 jest gazem drażniącym i toksycznym.

Punkty rozmieszcza się od źródła dźwięku w stronę najdalszego punktu pomieszczenia. Najpierw należy więc wskazać źródło hałasu, a następnie kierunek oddalania się od niego.

Źródło dźwięku decyduje o kierunku rozchodzenia się hałasu i o tym, gdzie należy rozpocząć rozmieszczanie punktów pomiarowych. Bez jego ustalenia można błędnie zaplanować pomiar.

Pomiar mogą zakłócać odbicia dźwięku od ścian, sufitu i podłogi, przeszkody w pomieszczeniu oraz jednoczesna praca innych urządzeń emitujących hałas.

Sonometr służy do pomiaru poziomu dźwięku, zwykle wyrażanego w decybelach. Umożliwia ocenę natężenia hałasu w wyznaczonych punktach pomiarowych.

Przypadkowe rozmieszczenie punktów może dać wyniki niereprezentatywne i utrudnić ocenę rzeczywistego wpływu hałasu. Punkty muszą odpowiadać celowi pomiaru i warunkom w pomieszczeniu.

Zwykle tak, ale w pomieszczeniach zależy to także od odbić fal dźwiękowych, pogłosu i przeszkód. Dlatego potrzebne są pomiary w kilku punktach.

Porosty pobierają wodę i substancje mineralne głównie bezpośrednio z powietrza, dlatego silnie reagują na obecność zanieczyszczeń. Szczególnie wrażliwe są na dwutlenek siarki.

Trzeba znaleźć w tabeli zaobserwowane gatunki porostów i odczytać przypisany im stan powietrza. W tym pytaniu pustułka pęcherzykowata i tarczownica bruzdkowana oznaczają powietrze średnio zanieczyszczone.

Oznacza to, że jego obecność, brak lub kondycja informuje o stanie środowiska. Porosty wskazują przede wszystkim na jakość powietrza.

O lepszej jakości powietrza zwykle świadczą porosty bardziej wrażliwe, zwłaszcza krzaczkowate. Ich obecność wskazuje na małe lub nieznaczne zanieczyszczenie.

Nie, jest to metoda wskaźnikowa, a nie dokładny pomiar chemiczny. Pozwala ocenić ogólny stan zanieczyszczenia powietrza.

Na występowanie porostów wpływają m.in. wilgotność, nasłonecznienie, rodzaj kory drzewa, wiek drzewa i warunki mikroklimatyczne. Dlatego interpretację należy prowadzić ostrożnie.

Oznacza, jaki procent maksymalnej ilości pary wodnej możliwej do utrzymania w danej temperaturze znajduje się aktualnie w powietrzu.

Ponieważ im wyższa temperatura, tym więcej pary wodnej może pomieścić powietrze. Przy spadku temperatury wilgotność względna rośnie, nawet jeśli ilość pary wodnej się nie zmienia.

Higrometr włosowy służy do pomiaru wilgotności względnej powietrza. Wykorzystuje zmianę długości włosa pod wpływem wilgoci.

Higrometr mierzy wilgotność powietrza, natomiast barometr mierzy ciśnienie atmosferyczne.

Pluwiograf pływakowy służy do rejestrowania ilości i przebiegu opadów atmosferycznych w czasie, a nie do pomiaru wilgotności.

Nie. Termometr rtęciowy mierzy temperaturę, a wilgotność względną mierzy się higrometrem lub psychrometrem.

Pozwala określić odczyn gleby, wody lub odcieków. pH wpływa na rozpuszczalność i przemieszczanie się wielu zanieczyszczeń, np. metali ciężkich.

Konduktometr mierzy przewodność elektryczną, która zależy od ilości jonów w próbce. Wysoka przewodność może wskazywać na zasolenie lub obecność rozpuszczonych zanieczyszczeń.

Służy do pomiaru temperatury gleby na określonej głębokości. Temperatura wpływa na procesy biologiczne, chemiczne i emisję niektórych zanieczyszczeń lotnych.

Wykrywa i mierzy stężenia gazów, np. metanu, siarkowodoru lub tlenku węgla. Pomaga ocenić zagrożenie toksyczne, wybuchowe i sanitarne.

Mikroskop służy do obserwacji obiektów niewidocznych gołym okiem, np. mikroorganizmów. Nie mierzy bezpośrednio parametrów takich jak pH, przewodność, temperatura gleby czy stężenie gazów.

Luksomierz mierzy natężenie oświetlenia. Nie jest podstawowym przyrządem do oceny skażenia gleby, wody ani obecności gazów.

Należy zapisać miejsce pomiaru, datę, godzinę, warunki pogodowe, głębokość poboru lub pomiaru oraz użyty przyrząd. Ułatwia to interpretację i porównanie wyników.

Woltomierz mierzy napięcie elektryczne w obwodach. Nie służy do oceny parametrów środowiska, takich jak pH, przewodność roztworów, temperatura gruntu czy obecność gazów.

Polietylen jest lekki, odporny chemicznie, nietłukący i nie koroduje. Ogranicza ryzyko zanieczyszczenia próbki składnikami pochodzącymi z pojemnika.

Metal może korodować i uwalniać jony metali do próbki. Mogłoby to zafałszować wyniki analiz chemicznych.

Szkło stosuje się przy niektórych oznaczeniach, zwłaszcza substancji organicznych, gdy wymagają tego procedury badawcze. Nie jest jednak najlepszą ogólną odpowiedzią dla próbek wód gruntowych w tym pytaniu.

Powinien być czysty, szczelny i przeznaczony do danego rodzaju badania. W praktyce stosuje się pojemniki przygotowane zgodnie z procedurą laboratoryjną.

Materiał pojemnika może reagować z próbką, adsorbować część substancji albo uwalniać własne zanieczyszczenia. Dlatego dobiera się go tak, aby skład próbki nie zmienił się przed analizą.

Próbkę należy oznakować, zabezpieczyć przed zanieczyszczeniem i dostarczyć do laboratorium w odpowiednich warunkach. W razie potrzeby stosuje się konserwację próbki zgodnie z metodyką.

Oznacza, że mierzona wartość jest większa niż maksymalna wartość możliwa do poprawnego zmierzenia na aktualnie ustawionym zakresie. Wynik nie powinien być wtedy uznawany za wiarygodny.

Wyższy zakres pozwala zmierzyć większe wartości. Niższy zakres jeszcze bardziej ograniczyłby możliwości pomiaru i nadal powodowałby przekroczenie.

Decybelomierz mierzy poziom dźwięku lub hałasu, najczęściej wyrażany w decybelach dB. Nie służy do pomiaru natężenia oświetlenia.

Może pojawić się komunikat typu OL, OVER, migająca wartość albo wskazanie maksymalnej wartości zakresu. Zawsze oznacza to konieczność zmiany ustawień pomiaru.

Zwykle nie. Jeśli rzeczywista wartość nadal przekracza ustawiony zakres, po ponownym włączeniu problem pozostanie.

Miejsce pomiaru zmienia się tylko wtedy, gdy wynika to z metodyki, planu pomiarowego albo błędnego ustawienia punktu. Nie należy go zmieniać wyłącznie po to, aby uniknąć przekroczenia zakresu.