Pytania pomocnicze - DRM.08

Klasa jakości określa przydatność tarcicy na podstawie cech i wad drewna, takich jak sęki, pęknięcia, sinizna czy krzywizna. Im wyższa jakość, tym większe wymagania dotyczące wyglądu i właściwości materiału.

Tarcicę iglastą ogólnego przeznaczenia w klasie jakości II oznacza się kolorem zielonym.

Kolory ułatwiają szybką identyfikację klasy jakości podczas sortowania, magazynowania, odbioru technicznego i sprzedaży tarcicy.

Nie. Kolor oznaczenia odnosi się do klasy jakości lub systemu klasyfikacji, a nie bezpośrednio do gatunku drewna, takiego jak sosna, świerk czy jodła.

Ponieważ zasady klasyfikacji i oznaczania mogą zależeć od rodzaju tarcicy oraz jej przeznaczenia. Nie należy przenosić automatycznie oznaczeń z innych grup materiałów.

Można je pomylić z oznaczeniami wymiarów, wilgotności, sortowania wytrzymałościowego lub gatunku drewna. W tym pytaniu chodzi wyłącznie o kolor przypisany klasie jakości II.

Produkcja lignostonu polega na impregnacji drewna naturalnego żywicą, a następnie jego kompresji pod dużym ciśnieniem i w podwyższonej temperaturze.

Najczęściej stosuje się żywice fenolowo-formaldehydowe lub melaminowo-formaldehydowe, które poprawiają trwałość i właściwości mechaniczne drewna.

Lignofol jest materiałem warstwowym wytwarzanym z fornirów nasyconych żywicą i sprasowanych. W pytaniu opisano kompresję drewna naturalnego, co wskazuje na lignoston.

Sklejka powstaje przez klejenie krzyżowo ułożonych warstw forniru. Lignoston powstaje przez zagęszczanie drewna litego impregnowanego żywicą.

Lignoston ma większą gęstość, twardość i wytrzymałość mechaniczną. Jest też bardziej odporny na ścieranie i odkształcenia.

Charakterystyczne są: ciśnienie do około 30 MPa, temperatura 70-160°C, impregnacja żywicą oraz użycie drewna naturalnego.

Skrawanie obwodowe polega na zdejmowaniu cienkiej warstwy drewna z obracającego się klocka. W wyniku tego otrzymuje się taśmę forniru łuszczonego.

Ponieważ sklejka jest wykonywana z warstw forniru, a fornir łuszczony uzyskuje się właśnie na skrawarce obwodowej.

Sklejka powstaje z arkuszy forniru sklejonych warstwowo, natomiast płyta wiórowa z wiórów drzewnych połączonych klejem i sprasowanych.

Sklejka jest zbudowana z fornirów, czyli cienkich warstw drewna. Płyta pilśniowa powstaje z rozwłóknionej masy drzewnej.

Na skrawarce obwodowej otrzymuje się fornir łuszczony. Jest on podstawowym materiałem do wytwarzania wielu rodzajów sklejki.

Układ krzyżowy zwiększa wytrzymałość płyty i ogranicza jej odkształcenia. Dzięki temu sklejka jest stabilniejsza wymiarowo.

Intarsja polega głównie na tworzeniu wzorów z fornirów różnych gatunków drewna. Inkrustacja polega na osadzaniu w podłożu elementów dekoracyjnych, często z metalu, masy perłowej, kości lub kamienia.

Fornir to cienki arkusz drewna, z którego wykonuje się dekoracyjne wzory. W intarsji wykorzystuje się forniry o różnej barwie i rysunku słojów.

Intarsja pozwala tworzyć wzory geometryczne, ornamentalne i figuralne. Efekt zależy od doboru gatunków drewna, kierunku słojów i precyzji ułożenia fornirów.

Fladrowanie polega na malarskim imitowaniu rysunku drewna. Nie wykorzystuje się w nim szlachetnych fornirów układanych w dekoracyjne wzory.

Intarsję stosuje się głównie na meblach dekoracyjnych, blatach, frontach szafek, komodach, szkatułkach i elementach wyposażenia wnętrz.

Ważne są barwa, rysunek słojów, grubość, jakość powierzchni i brak wad. Dobór fornirów decyduje o kontraście i czytelności wzoru.

Oznacza to, że wzór znajduje się na powierzchni wyrobu i jest tworzony przez przyklejenie cienkich fornirów do podłoża. Nie zmienia zasadniczej konstrukcji elementu.

Na osi pionowej należy znaleźć wymaganą wilgotność, np. 20%, poprowadzić linię poziomą do krzywej suszenia, a następnie z punktu przecięcia odczytać czas na osi poziomej.

Krzywa suszenia przecina poziom wilgotności 20% między 75 a 130 godziną. Z odczytu graficznego punkt ten przypada w przybliżeniu na 88 godzin.

Krzywa suszenia pokazuje zmianę wilgotności drewna w czasie. Pozwala określić, jak szybko drewno traci wodę podczas procesu suszenia.

Stały odcinek może oznaczać etap nagrzewania lub wyrównywania warunków, zanim rozpocznie się właściwe intensywne odparowywanie wody z drewna.

Czas suszenia zależy m.in. od gatunku drewna, grubości tarcicy, wilgotności początkowej i końcowej, temperatury, wilgotności powietrza oraz prędkości jego przepływu.

Wykres ma ograniczoną dokładność skali, a punkt przecięcia z krzywą często znajduje się między opisanymi wartościami. Dlatego wynik podaje się jako wartość przybliżoną.

Siła poprzeczna to wewnętrzna siła działająca prostopadle do osi belki. Odpowiada za ścinanie przekroju belki.

Ma postać odcinków poziomych. W miejscu działania siły skupionej pojawia się skok wartości wykresu.

Ponieważ belka jest obciążona siłą skupioną, a nie obciążeniem ciągłym. Między punktami przyłożenia sił wartość siły poprzecznej jest stała.

Wykres sił poprzecznych pokazuje siły tnące i często ma skoki. Wykres momentów zginających pokazuje momenty i przy sile skupionej zwykle zmienia się liniowo.

Są to siły, którymi podpory działają na belkę. Równoważą one zewnętrzne obciążenie F.

Przy obciążeniu równomiernie rozłożonym wykres sił poprzecznych nie jest poziomy, lecz liniowy, czyli ukośny.

Dla belki w równowadze suma sił pionowych musi być równa zeru. Ostatnia reakcja podporowa zamyka wykres do wartości zerowej.

Najpierw wybiera się wykres dla danego gatunku drewna, następnie na osi poziomej znajduje wilgotność początkową, dochodzi do krzywej odpowiadającej grubości tarcicy i z osi pionowej odczytuje czas suszenia.

Im grubsza tarcica, tym dłuższą drogę musi pokonać wilgoć z wnętrza drewna do powierzchni. Dlatego tarcica 60 mm schnie wyraźnie dłużej niż np. tarcica 25 mm.

Wilgotność początkowa to zawartość wody w drewnie przed rozpoczęciem suszenia, wyrażona najczęściej w procentach w stosunku do masy drewna całkowicie suchego.

Różne gatunki drewna mają inną budowę, gęstość i przepuszczalność, dlatego schną w różnym tempie. W tym zadaniu należy korzystać z wykresu dla sosny.

Najczęstsze błędy to wybranie złej krzywej grubości, pomylenie osi wykresu, niedokładne odczytanie wartości pośredniej oraz nieuwzględnienie gatunku drewna.

Proces suszenia w suszarniach komorowych jest kontrolowany technologicznie, dlatego czas podaje się dokładnie w godzinach. Ułatwia to planowanie pracy suszarni i harmonogramu produkcji.

Zwykle tak, ponieważ z drewna trzeba usunąć więcej wody. Dokładny przyrost czasu zależy jednak od gatunku, grubości tarcicy i programu suszenia.

Wiskozymetr służy do oznaczania lepkości kleju, czyli jego oporu przed płynięciem. Pozwala ocenić, czy klej ma odpowiednią konsystencję do zastosowania technologicznego.

Lepkość wpływa na sposób rozprowadzania kleju, jego wnikanie w drewno i jakość spoiny. Nieprawidłowa lepkość może osłabić połączenie klejowe.

Lepkość opisuje płynność kleju, natomiast przyczepność określa zdolność kleju do łączenia się z powierzchnią materiału. Są to różne właściwości.

Wzrost temperatury zwykle zmniejsza lepkość, czyli klej staje się bardziej płynny. Obniżenie temperatury najczęściej powoduje wzrost lepkości.

Zbyt gęsty klej może trudno się rozprowadzać i tworzyć nierówną warstwę. Może to prowadzić do słabszej jakości spoiny klejowej.

Zbyt rzadki klej może nadmiernie wnikać w drewno lub wypływać ze spoiny. W efekcie połączenie może być nietrwałe.

Gęstość oblicza się, dzieląc masę próbki przez jej objętość. Wzór to ρ = m / V.

Ponieważ masa jest podana w gramach, a odpowiedzi w g/cm³. Objętość musi więc być wyrażona w cm³.

9000 mm³ to 9 cm³, ponieważ 1 cm³ = 1000 mm³.

Należy pomnożyć jej długość, szerokość i grubość. Wszystkie wymiary powinny być w tej samej jednostce.

Najczęstszy błąd to brak przeliczenia jednostek objętości, np. użycie mm³ zamiast cm³.

Gęstość drewna zależy m.in. od gatunku drewna, wilgotności, udziału drewna wczesnego i późnego oraz obecności wad lub pustek.

Objętość netto to objętość gotowych elementów po obróbce, bez strat technologicznych i odpadów.

Ponieważ część tarcicy zostanie utracona podczas rozkroju, strugania, docinania oraz usuwania wad drewna.

Wartość procentową należy podzielić przez 100, np. 60% = 0,60, a 75% = 0,75.

Objętość netto należy podzielić przez efektywność wyrażoną jako ułamek dziesiętny.

Do strat należą między innymi rzazy piły, odpady po docinaniu, ubytki po struganiu, frezowaniu oraz odrzuty z powodu wad drewna.

Mnożenie przez 0,60 obliczyłoby 60% z 4 m³. W zadaniu trzeba znaleźć ilość materiału wejściowego, z którego 4 m³ stanowi 60%, dlatego wykonuje się dzielenie.