Pytania pomocnicze - EKA.07

Ponieważ są przeznaczone do długotrwałego użytkowania w jednostce po zakończeniu budowy lub montażu. Nie służą do szybkiej sprzedaży ani zużycia w krótkim okresie.

Środki trwałe w budowie nie są jeszcze kompletne i zdatne do używania. Gotowe środki trwałe zostały przyjęte do użytkowania i mogą podlegać amortyzacji.

Co do zasady nie. Amortyzację rozpoczyna się dopiero po zakończeniu budowy lub montażu i przyjęciu środka trwałego do używania.

Są to koszty bezpośrednio związane z budową lub przygotowaniem środka trwałego, np. materiały, usługi budowlane, montaż, transport, dokumentacja projektowa i nadzór.

Wykazuje się je w aktywach trwałych, w grupie rzeczowych aktywów trwałych.

Aktywa obrotowe są przeznaczone do zużycia, sprzedaży lub rozliczenia w krótkim okresie. Środki trwałe w budowie mają po zakończeniu prac służyć jednostce długoterminowo.

Ponieważ jednostka otrzymuje środki pieniężne, czyli rosną aktywa, a jednocześnie zwiększa się kapitał własny, czyli pasywa. Obie strony bilansu rosną o tę samą kwotę.

Operacja zwiększająca sumę bilansową powoduje wzrost aktywów i pasywów. Przesunięcie w aktywach, np. pobranie gotówki z banku do kasy, zmienia tylko strukturę aktywów, bez zmiany sumy bilansowej.

Zmniejszają się aktywa, ponieważ ubywa środków pieniężnych na rachunku bankowym, oraz zmniejszają się pasywa, ponieważ maleje zobowiązanie z tytułu kredytu. Suma bilansowa spada.

Nie w prostym ujęciu bilansowym odpowiedzi egzaminacyjnej. Sprzedaż z odroczoną płatnością powoduje przede wszystkim powstanie należności i wpływa na wynik finansowy, ale nie jest klasycznym przykładem jednoczesnego prostego wzrostu aktywów i pasywów jak wniesienie wkładu kapitałowego.

Ponieważ następuje tylko zamiana jednego składnika aktywów na inny. Zmniejszają się środki na rachunku bankowym, a zwiększa się gotówka w kasie.

Należy sprawdzić, czy jednostka otrzymuje nowy składnik majątku oraz czy równocześnie powstaje lub rośnie źródło jego finansowania, np. kapitał albo zobowiązanie.

RKO rozpoczyna się, gdy poszkodowany nie reaguje i nie oddycha prawidłowo. W takiej sytuacji należy także jak najszybciej wezwać pomoc pod numerem 112.

Prawidłowy stosunek wynosi 30:2, czyli 30 uciśnięć klatki piersiowej i 2 oddechy ratownicze.

Uciśnięcia pomagają utrzymać krążenie krwi i dostarczanie tlenu do mózgu. Zmniejsza to ryzyko nieodwracalnych uszkodzeń do czasu przyjazdu ratowników.

Zalecane tempo to około 100–120 uciśnięć na minutę. Uciśnięcia powinny być rytmiczne i możliwie bez długich przerw.

Można prowadzić RKO ograniczoną do samych uciśnięć klatki piersiowej. Najważniejsze jest szybkie rozpoczęcie uciskania i wezwanie pomocy.

Należy zadzwonić pod numer 112. Trzeba podać miejsce zdarzenia, stan poszkodowanego i wykonywać polecenia dyspozytora.

W warunkach biurowych przyjmuje się maksymalny poziom hałasu do 55 dB. Jest to wartość często wymagana w pytaniach egzaminacyjnych z zakresu BHP.

Hałas utrudnia koncentrację, zwiększa zmęczenie i może prowadzić do większej liczby błędów. Jest szczególnie uciążliwy przy pracy wymagającej dokładności, np. w rachunkowości.

Do typowych źródeł należą rozmowy, telefony, drukarki, kserokopiarki, niszczarki, wentylacja oraz hałas dochodzący z korytarza lub ulicy.

Nie jest to poziom zwykle szkodliwy dla słuchu, ale może być uciążliwy i obniżać komfort pracy. W biurze istotna jest głównie koncentracja i efektywność pracowników.

Można stosować ciche urządzenia, wydzielać strefy rozmów, używać paneli akustycznych, zamykać drzwi do głośnych pomieszczeń i właściwie organizować stanowiska pracy.

Różnice inwentaryzacyjne to rozbieżności między stanem rzeczywistym ustalonym podczas inwentaryzacji a stanem wynikającym z ewidencji księgowej lub magazynowej.

Niedobór występuje, gdy stan rzeczywisty jest niższy od ewidencyjnego. Nadwyżka występuje, gdy stan rzeczywisty jest wyższy od ewidencyjnego.

Liczbę sztuk różnicy mnoży się przez cenę jednostkową danego składnika majątku. Na przykład 80 sztuk po 12 zł daje wartość 960 zł.

Kompensata polega na rozliczeniu niedoboru jednego składnika majątku nadwyżką innego składnika, jeżeli komisja inwentaryzacyjna uzna to za uzasadnione.

Nadwyżka ma wartość 1 500 zł, a niedobór 960 zł. Kompensata może pokryć niedobór tylko do jego wartości, dlatego wynosi 960 zł.

Pozostała część nadwyżki podlega dalszemu rozliczeniu zgodnie z decyzją komisji inwentaryzacyjnej i zasadami rachunkowości jednostki.

Nie. Kompensata wymaga uzasadnienia, np. podobieństwa składników, tego samego okresu inwentaryzacji i odpowiedzialności tej samej osoby materialnie odpowiedzialnej.

Suma bilansowa zmniejsza się, gdy jednocześnie maleje składnik aktywów i składnik pasywów. Przykładem jest spłata kredytu z rachunku bankowego.

Ponieważ środki pieniężne na rachunku bankowym są aktywem jednostki. Ich wypływ z konta bankowego oznacza zmniejszenie aktywów.

Kredyt bankowy jest zobowiązaniem, czyli składnikiem pasywów. Spłata części kredytu powoduje zmniejszenie tego zobowiązania.

Na koncie aktywnym zwiększenia zapisuje się po stronie Wn/Dt, a zmniejszenia po stronie Ma/Ct. Rachunek bankowy zmniejsza się więc przy zapisie po stronie Ct.

Na koncie pasywnym zwiększenia ujmuje się po stronie Ma/Ct, a zmniejszenia po stronie Wn/Dt. Spłata kredytu jest więc zapisem po stronie Dt konta Kredyty bankowe.

Suma bilansowa nie zmienia się, gdy operacja powoduje przesunięcie tylko w aktywach albo tylko w pasywach. Przykładem jest wypłata gotówki z banku do kasy.

Operacje bilansowe mogą zwiększać aktywa i pasywa, zmniejszać aktywa i pasywa, zmieniać strukturę aktywów albo zmieniać strukturę pasywów. Tylko dwa pierwsze typy zmieniają sumę bilansową.

Ponieważ wykazuje zobowiązanie jednostki wobec banku. Kredyt jest obcym źródłem finansowania majątku, a więc należy do pasywów.

Zapis po stronie Wn konta pasywnego oznacza zmniejszenie stanu danego pasywa. W przypadku konta Kredyty bankowe będzie to zmniejszenie zadłużenia wobec banku.

Wpływ kredytu zwiększa środki na rachunku bankowym i jednocześnie zwiększa zobowiązanie wobec banku. Księgowanie: Wn Rachunek bankowy, Ma Kredyty bankowe.

Spłata kapitału zmniejsza zobowiązanie z tytułu kredytu i zmniejsza środki pieniężne na rachunku. Księgowanie: Wn Kredyty bankowe, Ma Rachunek bankowy.

Nie, odsetki są kosztem finansowym, a nie spłatą kapitału kredytu. Zwykle ujmuje się je na koncie Koszty finansowe.

Spłata raty kapitałowej zmniejsza zobowiązanie z tytułu kredytu. Zapłata odsetek jest kosztem finansowym i nie zmniejsza kwoty głównej kredytu.

Prowizja jest kosztem związanym z uzyskaniem lub obsługą kredytu. Nie oznacza zmniejszenia zadłużenia, więc nie księguje się jej jako spłaty kredytu.

Należy od wartości początkowej odjąć dotychczasowe umorzenie, dodać ewentualne zwiększenia wartości i odjąć odpis amortyzacyjny za dany okres.

Umorzenie pokazuje sumę wcześniejszych odpisów amortyzacyjnych, czyli rozliczone już zużycie środka trwałego. Dlatego pomniejsza jego wartość bilansową netto.

Obliczenie: 400 000 zł - 100 000 zł + 50 000 zł - 8 000 zł = 342 000 zł. Otrzymana wartość odpowiada odpowiedzi D.

Nie. Zwykły remont co do zasady ujmuje się w kosztach. Wartość początkową zwiększa ulepszenie, czyli nakłady powodujące wzrost wartości użytkowej środka trwałego.

Amortyzacja to odpis za konkretny okres, np. rok. Umorzenie to suma wszystkich dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych.

Odpis amortyzacyjny oznacza zużycie środka trwałego w danym roku. Zmniejsza więc jego wartość netto wykazywaną w bilansie.

Jest to wartość, w jakiej środek trwały został przyjęty do ewidencji, np. cena nabycia lub koszt wytworzenia, powiększona o koszty związane z doprowadzeniem go do używania.

Ponieważ zostały nabyte z zamiarem dalszego obrotu, czyli są aktywami finansowymi przeznaczonymi do sprzedaży. Na dzień bilansowy należy uwzględnić ich aktualną wartość rynkową.

Cena zakupu to kwota zapłacona przy nabyciu składnika aktywów. Wartość godziwa to jego aktualna wartość rynkowa na dzień wyceny.

Nie. W bilansie nie ujmuje się przewidywanych, niezrealizowanych wzrostów opartych wyłącznie na oczekiwaniach, lecz wartość ustaloną na dzień bilansowy.

Należy przyjąć aktualną wartość rynkową, jeżeli aktywa są wyceniane według wartości godziwej. W tym przypadku jest to 18 000 zł.

Kwota 23 000 zł wynikałaby z oczekiwanego wzrostu ceny o 15%, ale nie jest to rzeczywista wartość rynkowa na dzień bilansowy. Bilans sporządza się na podstawie danych aktualnych, a nie prognoz.

Akcje przeznaczone do dalszego obrotu wykazuje się w bilansie jako inwestycje krótkoterminowe, czyli część aktywów obrotowych.

Dniem bilansowym jest 31.12.2013 r., czyli dzień, na który jednostka ustala wartość aktywów i pasywów do sporządzenia sprawozdania finansowego.

Polega na przechodzeniu od analizy danych szczegółowych do formułowania ogólnych wniosków o sytuacji finansowej jednostki.

Metoda indukcyjna prowadzi od szczegółów do ogółu, a metoda dedukcyjna od ogólnej oceny do analizy szczegółów.

Najprościej: indukcja oznacza budowanie ogólnego wniosku na podstawie wielu szczegółowych obserwacji.

Najpierw analizuje się szczegółowe pozycje kosztów, a następnie ocenia ogólny poziom kosztów działalności przedsiębiorstwa.

Polega na porównywaniu wartości rzeczywistych z planowanymi, poprzednimi lub wzorcowymi oraz ustalaniu przyczyn różnic.

Metoda funkcyjna bada zależności przyczynowo-skutkowe między zjawiskami finansowymi, np. wpływ sprzedaży, kosztów i cen na wynik finansowy.