Pytania pomocnicze - EKA.07

Kategoria A oznacza materiały archiwalne przechowywane trwale, czyli bezterminowo. Są to dokumenty o szczególnej wartości historycznej, dowodowej lub informacyjnej.

Sprawozdanie finansowe podsumowuje sytuację majątkową, finansową i wynik jednostki. Ma wysoką wartość informacyjną i dowodową, dlatego w tym pytaniu jest dokumentem grupy A.

Kategoria A obejmuje dokumenty przechowywane wieczyście. Kategoria B dotyczy dokumentów przechowywanych przez określony czas, np. kilka lub kilkanaście lat.

Nie. Chociaż księgi rachunkowe są ważną dokumentacją księgową, w tym pytaniu dokumentem archiwalnym grupy A jest sprawozdanie finansowe.

Należy szukać dokumentu, który podsumowuje działalność jednostki i ma znaczenie dla oceny jej sytuacji finansowej. Najczęściej będzie to sprawozdanie finansowe.

Konto Wyroby gotowe jest kontem aktywów. Przyjęcie produktów do magazynu zwiększa stan zapasów, dlatego zapis następuje po stronie Wn.

Oznacza rozliczenie kosztów poniesionych na wytworzenie produktów. Koszty te zostają przeniesione na wartość zapasów wyrobów gotowych.

Nie. Przychód powstaje dopiero przy sprzedaży wyrobów, a nie w momencie ich przyjęcia z produkcji do magazynu.

Nie. Wartość wyrobów gotowych staje się zapasem, czyli składnikiem aktywów. Koszt zostanie rozpoznany dopiero przy sprzedaży wyrobów.

Najczęściej stosuje się dokument przyjęcia wyrobów gotowych, np. Pw lub inny dokument wewnętrzny przyjęty w jednostce.

Przyjęcie do magazynu zwiększa zapasy wyrobów gotowych. Sprzedaż powoduje powstanie przychodu oraz ujęcie kosztu własnego sprzedanych wyrobów.

Należy zapamiętać, że magazyn wyrobów gotowych się zwiększa, więc konto Wyroby gotowe jest po Wn. Źródłem tej wartości są rozliczone koszty produkcji, więc Rozliczenie kosztów działalności jest po Ma.

Rozliczenia gotówkowe polegają na przekazaniu pieniędzy w gotówce. Rozliczenia bezgotówkowe odbywają się bez fizycznej gotówki, najczęściej przez rachunki bankowe.

Ponieważ polega na przekazaniu środków za pośrednictwem poczty i może wiązać się z wpłatą lub odbiorem pieniędzy w gotówce. Nie jest typowym przelewem bankowym między rachunkami.

Polecenie przelewu polega na przeksięgowaniu środków z rachunku bankowego płatnika na rachunek odbiorcy. Jest więc formą rozliczenia bezgotówkowego.

Weksel prosty to papier wartościowy, w którym wystawca zobowiązuje się do zapłaty określonej kwoty w ustalonym terminie. Nie jest narzędziem typowej transakcji gotówkowej.

Akredytywa służy do zabezpieczenia płatności, najczęściej w obrocie handlowym. Bank zobowiązuje się zapłacić odbiorcy po spełnieniu określonych warunków.

Należy sprawdzić, czy płatność wiąże się z fizycznym przekazaniem pieniędzy albo wpłatą/odbiorem gotówki. Jeśli tak, jest to rozliczenie gotówkowe.

KW oznacza „Kasa wypłaci”. Dokumentuje wypłatę gotówki z kasy, czyli rozchód środków pieniężnych.

KW potwierdza wypłatę gotówki z kasy, a KP potwierdza przyjęcie gotówki do kasy. KW to rozchód, KP to przychód gotówki.

Ponieważ jednostka przekazuje pracownikowi gotówkę z kasy. Stan gotówki w kasie zmniejsza się.

Taki zwrot dokumentuje dowód KP, ponieważ gotówka wpływa do kasy jednostki.

Jeśli jednostka otrzymuje gotówkę, stan kasy rośnie. Jeśli jednostka wypłaca gotówkę, stan kasy maleje.

Nie. Podjęcie gotówki z banku oznacza wpływ gotówki do kasy jednostki, więc z punktu widzenia kasy jest to przychód gotówki.

Powinien zawierać m.in. numer dokumentu, datę, kwotę, tytuł operacji, dane osoby wpłacającej lub odbierającej gotówkę oraz podpisy upoważnionych osób.

Pokazuje, ile zysku netto przedsiębiorstwo osiąga z kapitału własnego. Im wyższy wskaźnik, tym efektywniej firma wykorzystuje środki właścicieli.

ROE oblicza się jako zysk netto podzielony przez kapitał własny. Wynik można przedstawić jako liczbę dziesiętną lub procent.

Wartość 0,37 oznacza 37% rentowności kapitału własnego. Firma osiąga 37 groszy zysku netto z każdej złotówki kapitału własnego.

Najlepszą rentowność ma przedsiębiorstwo z najwyższą wartością ROE. W podanym przykładzie jest to przedsiębiorstwo D, ponieważ ma ROE 0,37.

Zazwyczaj wyższy ROE jest korzystny, ale należy go analizować razem z innymi wskaźnikami, np. zadłużeniem. Bardzo wysoki ROE może wynikać także z niskiego kapitału własnego lub dużego finansowania długiem.

Kapitał własny należy do właścicieli przedsiębiorstwa, np. udziały, kapitał podstawowy i zyski zatrzymane. Kapitał obcy to zobowiązania wobec innych podmiotów, np. kredyty i pożyczki.

Zasadniczo od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji i przyjęty do używania.

Należy pomnożyć wartość początkową środka trwałego przez roczną stawkę amortyzacji. Przykładowo: 6 000 zł × 30% = 1 800 zł.

Roczny odpis amortyzacyjny dzieli się przez 12 miesięcy. Dla odpisu rocznego 1 800 zł miesięczny odpis wynosi 150 zł.

Zestaw komputerowy wprowadzono do eksploatacji w maju, więc amortyzacja zaczyna się od czerwca. Od czerwca do grudnia jest 7 miesięcy.

To wartość, od której nalicza się amortyzację. Najczęściej obejmuje cenę nabycia powiększoną o koszty związane z doprowadzeniem środka trwałego do używania.

Kwota 1 800 zł oznacza odpis za pełny rok. W 2015 roku środek trwały był amortyzowany tylko przez 7 miesięcy, więc odpis jest niższy.

Stawka amortyzacji określa, jaka część wartości początkowej środka trwałego zostanie zaliczona w koszty w ciągu pełnego roku.

To dzień, na który jednostka sporządza sprawozdanie finansowe. Najczęściej jest to ostatni dzień roku obrotowego.

Nie. Sprawozdanie może być przygotowane później, ale przedstawia dane na określony dzień bilansowy.

Najczęściej jest to 31 grudnia, czyli ostatni dzień roku kalendarzowego i obrotowego.

Ustala się m.in. stan aktywów, pasywów, salda kont oraz wynik finansowy potrzebny do sporządzenia sprawozdania finansowego.

Otwarcie kont dotyczy rozpoczęcia ewidencji w księgach rachunkowych, a dzień bilansowy odnosi się do sporządzenia sprawozdania finansowego na określony dzień.

Roczne sprawozdanie finansowe sporządza się właśnie na dzień bilansowy, aby pokazać sytuację majątkową i finansową jednostki na koniec okresu.

Niedobór naturalny powstaje z normalnych właściwości towaru, np. parowania lub wysychania. Niedobór zawiniony wynika z błędu, zaniedbania, kradzieży albo niewłaściwego przechowywania.

Ponieważ ubytek mieszczący się w normach jest traktowany jako normalny koszt związany z obrotem towarami. Zwiększa więc koszt sprzedanych towarów, a nie pozostałe koszty operacyjne.

Gdy wynika z naturalnych cech towaru lub materiału i mieści się w ustalonych normach oraz limitach. Przykładem jest parowanie, wysychanie albo kruszenie się zapasów.

Księgowanie na ciężar konta oznacza zapis po stronie Wn danego konta. W tym przypadku niedobór zwiększa koszty ujęte na koncie wartości sprzedanych towarów.

Nie. Sposób księgowania zależy od przyczyny niedoboru. Inaczej rozlicza się niedobory naturalne w normie, a inaczej niedobory zawinione lub przekraczające normy.

Normy pozwalają ocenić, czy ubytek jest gospodarczo uzasadniony. Jeśli niedobór przekracza normę, nadwyżka może zostać potraktowana jako niedobór nienaturalny lub zawiniony.

Polega na sprawdzeniu, czy suma obrotów i sald kont pomocniczych jest zgodna z zapisami na koncie syntetycznym. Konta analityczne wyjaśniają szczegóły salda konta głównego.

Ponieważ obejmuje różne rozrachunki szczegółowe. Jedne mogą oznaczać należności jednostki, a inne jej zobowiązania.

Saldo debetowe najczęściej oznacza należność, czyli kwotę, którą ktoś powinien zapłacić jednostce.

Saldo kredytowe najczęściej oznacza zobowiązanie, czyli kwotę, którą jednostka powinna zapłacić innemu podmiotowi.

Kwota 3 000 zł byłaby saldem netto po kompensacie 4 000 zł i 1 000 zł. Przy różnych rozrachunkach należy wykazać oddzielnie saldo debetowe 4 000 zł i kredytowe 1 000 zł.

Kompensata jest możliwa tylko wtedy, gdy spełnione są warunki prawne i księgowe, np. rozrachunki dotyczą tych samych stron i wymagalnych wierzytelności. Nie wolno automatycznie kompensować różnych kont analitycznych.

Pozwalają ustalić, z kim i z jakiego tytułu jednostka ma należność lub zobowiązanie. Dzięki nim saldo konta syntetycznego jest możliwe do szczegółowego wyjaśnienia.

Ponieważ podatek dochodowy obciąża wynik finansowy jednostki. Konto Podatek dochodowy jest kontem wynikowym, a zwiększenie tego obciążenia ujmuje się po stronie Dt.

Naliczenie podatku powoduje powstanie zobowiązania wobec urzędu skarbowego. Zobowiązania zwiększa się po stronie Ct.

Naliczenie oznacza ujęcie podatku jako zobowiązania i obciążenia wyniku. Zapłata oznacza uregulowanie tego zobowiązania, np. przelewem z rachunku bankowego.

Zapłatę księguje się: Dt Rozrachunki z budżetami, Ct Rachunek bankowy. Zmniejsza to zobowiązanie wobec urzędu skarbowego oraz środki na rachunku bankowym.

Konto Wynik finansowy wykorzystuje się głównie przy zamykaniu kont wynikowych na koniec okresu. Miesięczne naliczenie podatku ujmuje się na koncie Podatek dochodowy.

PK jest wewnętrznym dowodem księgowym potwierdzającym dokonanie zapisu w księgach. Może dokumentować naliczenie podatku, gdy nie wynika ono z faktury ani wyciągu bankowego.

Jeżeli jednostka musi zapłacić podatek, składkę lub inną daninę na rzecz budżetu państwa albo instytucji publicznej, powstaje zobowiązanie publicznoprawne. W księgach często ujmuje się je na koncie Rozrachunki z budżetami.