Pytania pomocnicze - ELE.02

Służą do jednoznacznego przedstawienia elementów instalacji, sposobu prowadzenia przewodów oraz miejsca montażu osprzętu. Dzięki nim wykonawca może poprawnie odczytać projekt.

Oznacza to ułożenie przewodów w warstwie tynku, a nie na jego powierzchni. Jest to jeden ze sposobów wykonania instalacji podtynkowej.

Instalacja natynkowa jest prowadzona na powierzchni ściany, zwykle w rurkach lub listwach. Instalacja podtynkowa jest ukryta w ścianie lub pod warstwą tynku.

Ułatwia to jednoznaczne odczytanie dokumentacji przez projektanta, montera i osobę sprawdzającą instalację. Zmniejsza też ryzyko błędów wykonawczych.

Może wykonać instalację inną metodą niż przewidziana w projekcie, np. natynkowo zamiast w tynku. Może to wpłynąć na estetykę, bezpieczeństwo i zgodność z dokumentacją.

Na planach instalacji elektrycznych, schematach montażowych i dokumentacji projektowej budynku. Oznaczenia te pomagają określić przebieg tras przewodów.

Schemat montażowy pokazuje rzeczywiste połączenia przewodów z zaciskami aparatów i odbiorników. Widać na nim, gdzie należy podłączyć przewody L, N i PE oraz jak połączyć elementy instalacji.

Na rysunku C pokazano konkretne połączenia przewodów między łącznikiem Q1, oprawami E1 i E2 oraz przewodami zasilającymi N, PE i L1. Taki rysunek służy bezpośrednio do wykonania połączeń.

Schemat ideowy pokazuje zasadę działania obwodu, natomiast schemat montażowy pokazuje sposób fizycznego podłączenia przewodów. Schemat montażowy jest bardziej praktyczny podczas wykonywania instalacji.

Plan instalacji pokazuje rozmieszczenie elementów w pomieszczeniu i trasy przewodów. Schemat montażowy pokazuje szczegółowe połączenia elektryczne między zaciskami urządzeń.

Oznaczenia identyfikują elementy instalacji. Q1 zwykle oznacza aparat łączeniowy, np. łącznik, a E1 i E2 oznaczają odbiorniki, np. oprawy oświetleniowe.

Oznaczenia L, N i PE pozwalają poprawnie rozpoznać przewód fazowy, neutralny i ochronny. Jest to ważne dla działania układu i bezpieczeństwa przeciwporażeniowego.

Spoiwo lutownicze musi połączyć metalowe żyły przewodów. Izolacja uniemożliwia przewodzenie prądu i nie może znajdować się w miejscu lutowania.

Do tego służy ściągacz izolacji. Pozwala usunąć izolację bez uszkodzenia żyły przewodzącej.

Uszkodzona żyła ma mniejszy przekrój i może się nagrzewać. Może też łatwiej pęknąć w miejscu naprawy.

Szczypce tnące są przeznaczone głównie do przecinania przewodów. Przy zdejmowaniu izolacji łatwo nimi naciąć lub przeciąć żyłę.

Miejsce połączenia trzeba dokładnie zaizolować, np. koszulką termokurczliwą. Zapobiega to zwarciu i porażeniu prądem.

Przewód LY to przewód miedziany w izolacji polwinitowej, zwykle o budowie wielodrutowej. Przed lutowaniem jego końce należy odizolować.

Watomierz służy do pomiaru mocy czynnej pobieranej przez odbiornik. Wynik pomiaru podawany jest w watach.

Tor prądowy watomierza włącza się szeregowo z odbiornikiem. Dzięki temu przepływa przez niego ten sam prąd, który płynie przez odbiornik.

Tor napięciowy włącza się równolegle do odbiornika, czyli między przewód fazowy i neutralny. Mierzy on napięcie występujące na odbiorniku.

Oznaczenia te wskazują początki cewek pomiarowych i pomagają zachować prawidłową biegunowość. Nieprawidłowe podłączenie może dać błędny kierunek wychylenia lub błędny wynik.

Schemat ideowy pokazuje zasadę działania i połączenia funkcjonalne. Schemat montażowy pokazuje, do których zacisków rzeczywistego przyrządu należy podłączyć przewody.

Należy sprawdzić, czy obwód prądowy jest włączony szeregowo z odbiornikiem, a obwód napięciowy równolegle do odbiornika. Trzeba też zwrócić uwagę na połączenia przewodów L i N oraz oznaczenia zacisków.

Należy sprawdzić, w których pomiarach powtarzają się obniżone wartości. Jeśli najniższe wyniki występują w parach z jedną fazą, np. L3–PEN, L1–L3 i L2–L3, podejrzewa się uszkodzenie izolacji tej fazy.

Wartość zmierzona jest mniejsza od wymaganej, więc instalacja nie spełnia warunku minimalnej rezystancji izolacji. Nawet niewielkie przekroczenie progu w dół oznacza wynik negatywny.

Przy zwarciu międzyfazowym rezystancja między fazami byłaby bardzo mała, bliska zeru. W tabeli wartości są obniżone, ale nadal rzędu megaomów, co bardziej wskazuje na pogorszenie izolacji.

Pomiar rezystancji izolacji ocenia stan izolacji przewodów, a nie obciążenie prądowe faz. Przeciążenie wykrywa się przez analizę prądów, zabezpieczeń i obciążenia obwodu.

Zawilgocenie powoduje stopniowe obniżenie rezystancji izolacji, często do wartości granicznych. Zwarcie doziemne daje bardzo małą rezystancję między fazą a przewodem ochronnym, PEN lub ziemią.

Należy odłączyć i podzielić instalację na odcinki, znaleźć fragment o zaniżonej rezystancji, usunąć przyczynę, np. wilgoć lub uszkodzony przewód, a następnie powtórzyć pomiar.

Kolejność faz określa, w jakiej kolejności występują napięcia fazowe L1, L2 i L3. Ma to wpływ między innymi na kierunek obrotów silnika trójfazowego.

Nieprawidłowa kolejność faz może spowodować obrót silnika w przeciwnym kierunku. W maszynach może to prowadzić do awarii, uszkodzenia mechanizmu lub zagrożenia dla obsługi.

Zwykle ma trzy przewody pomiarowe do faz L1, L2 i L3 oraz oznaczenia typu phase indicator, CW i CCW. Często wskazuje wynik za pomocą diod kontrolnych.

CW oznacza kierunek zgodny z ruchem wskazówek zegara, a CCW kierunek przeciwny. Informują one o kierunku wirowania pola fazowego.

Nie. Rezystancję uziemienia mierzy się specjalnym miernikiem rezystancji uziemienia, a nie testerem kolejności faz.

Nie. Do sprawdzania ciągłości przewodów używa się miernika ciągłości, multimetru lub miernika instalacji, a nie wskaźnika kolejności faz.

Stosuje się go w instalacjach trójfazowych, np. w rozdzielnicach, gniazdach siłowych oraz przy zasilaniu silników i maszyn elektrycznych.

Konserwacja przywraca lub utrzymuje sprawność istniejącej instalacji bez zmiany jej funkcji. Modernizacja zmienia parametry, układ lub wyposażenie instalacji, np. przez przebudowę rozdzielnicy.

Ponieważ polega na zastąpieniu zużytego elementu nowym, bez zmiany układu instalacji. Jest to typowa czynność eksploatacyjna i odtworzeniowa.

Nie. Montaż dodatkowego gniazda oznacza rozbudowę instalacji, ponieważ powstaje nowy punkt odbioru energii elektrycznej.

Nie. Zmiana rodzaju przewodów wpływa na parametry techniczne instalacji i jest traktowana jako przebudowa lub modernizacja.

Należy odłączyć zasilanie danego obwodu lub oprawy i upewnić się, że praca jest bezpieczna. Trzeba też dobrać źródło światła o odpowiednim napięciu, mocy i trzonku.

Nie całkowicie. Przegląd polega głównie na ocenie stanu instalacji, a konserwacja obejmuje działania utrzymujące lub przywracające sprawność, np. wymianę zużytych elementów.

Wyłącznik różnicowoprądowy reaguje na różnicę między prądem wpływającym i wypływającym z obwodu. Taka różnica zwykle oznacza prąd upływu do ziemi lub przez ciało człowieka.

Przy przeciążeniu prąd nadal płynie prawidłową drogą przez przewody robocze, więc RCD nie musi wykryć różnicy prądów. Od przeciążeń chroni wyłącznik nadprądowy lub bezpiecznik.

RCD chroni przed skutkami prądu upływu i porażenia. Wyłącznik nadprądowy chroni przewody i obwód przed przeciążeniem oraz zwarciem.

Nie, skok napięcia nie jest podstawową przyczyną zadziałania RCD. Do ochrony przed przepięciami stosuje się ograniczniki przepięć.

Najczęściej jest to uszkodzona lub zawilgocona izolacja, przebicie w urządzeniu, błędne połączenie N z PE albo wilgoć w osprzęcie instalacyjnym.

Wartość 30 mA jest stosowana w ochronie przeciwporażeniowej jako poziom, przy którym urządzenie powinno szybko odłączyć zasilanie, ograniczając ryzyko groźnego porażenia.

Zwarcie międzyfazowe powoduje bardzo duży prąd zwarciowy i powinno być wyłączone przez zabezpieczenie nadprądowe. RCD nie jest podstawowym zabezpieczeniem od zwarć.

Przeciążenie to przepływ prądu większego niż dopuszczalny z powodu zbyt dużego obciążenia obwodu. Zwarcie to bezpośrednie połączenie przewodów o różnych potencjałach, powodujące bardzo duży prąd zwarciowy.

Zbyt duży prąd powoduje nagrzewanie przewodów i osprzętu. Może to doprowadzić do uszkodzenia izolacji, awarii urządzeń, a nawet pożaru.

Najczęściej stosuje się wyłącznik instalacyjny nadprądowy albo bezpiecznik topikowy. Zabezpieczenie powinno być dobrane do przekroju przewodów i dopuszczalnego prądu obwodu.

Prąd znamionowy to wartość prądu, przy której element instalacji może pracować w normalnych warunkach bez przekroczenia dopuszczalnych parametrów pracy.

Nie. Przeciążenie dotyczy przekroczenia dopuszczalnego prądu, a przepięcie oznacza wzrost napięcia powyżej wartości znamionowej.

Należy nie podłączać zbyt wielu odbiorników do jednego obwodu, prawidłowo dobierać przekroje przewodów i stosować odpowiednie zabezpieczenia nadprądowe.

In określa maksymalny prąd roboczy, jaki aparat może przewodzić w normalnych warunkach. IΔn określa wartość prądu różnicowego, przy której wyłącznik różnicowoprądowy powinien zadziałać.

Wartość 30 mA jest stosowana jako ochrona dodatkowa przed porażeniem prądem elektrycznym. Taki RCD ma zadziałać przy niebezpiecznym prądzie upływu.

Oznacza prąd znamionowy aparatu, czyli prąd, który wyłącznik może długotrwale przewodzić bez uszkodzenia. Nie jest to czułość zadziałania różnicowego.

Jest to prąd znamionowy różnicowy wyłącznika RCD. Przy takim prądzie różnicowym wyłącznik powinien odłączyć zasilanie.

Charakterystyka B opisuje sposób działania wyłącznika nadprądowego przy przeciążeniu lub zwarciu. Typowy wyłącznik różnicowoprądowy opisuje się przede wszystkim parametrami In oraz IΔn.

Wykrywa różnicę między prądem wpływającym i wypływającym z obwodu. Gdy różnica przekroczy ustaloną wartość, odłącza zasilanie.

Ampery odnoszą się zwykle do prądu roboczego aparatu, np. 25 A. Miliampery odnoszą się do czułości różnicowej, np. 30 mA.