Pytania pomocnicze - ELE.05

Dodatkowa rezystancja powoduje większy spadek napięcia w obwodzie twornika. Na twornik przypada mniejsze napięcie, więc maleje siła elektromotoryczna przeciwna i prędkość obrotowa.

W silniku obcowzbudnym uzwojenie wzbudzenia jest zasilane z oddzielnego źródła niż twornik. Dzięki temu prąd wzbudzenia nie zależy bezpośrednio od zmian w obwodzie twornika.

Na dodatkowej rezystancji wydziela się ciepło, czyli powstają straty mocy. Część energii pobranej z sieci nie jest zamieniana na moc mechaniczną.

Nie w silniku obcowzbudnym. Obwód wzbudzenia jest zasilany niezależnie, więc zmiana rezystancji twornika nie musi zmieniać prądu wzbudzenia.

Rosną straty cieplne Joule’a, określane zależnością P = I²R. Im większa rezystancja i prąd, tym większe nagrzewanie elementu regulacyjnego.

Zwiększenie rezystancji w obwodzie twornika nie podnosi napięcia na tworniku, lecz je obniża przez większy spadek napięcia. Skutkiem jest spadek, a nie wzrost prędkości.

Może być stosowana w prostych układach lub krótkotrwale, gdy ważna jest prostota rozwiązania. Nie jest korzystna energetycznie, dlatego w nowoczesnych napędach częściej stosuje się układy energoelektroniczne.

Powoduje zanik strumienia magnetycznego, przez co silnik może gwałtownie zwiększyć prędkość obrotową. Może to doprowadzić do mechanicznego i elektrycznego uszkodzenia maszyny.

Uzwojenie wzbudzenia wytwarza pole magnetyczne niezbędne do pracy silnika. Od wartości tego pola zależą moment elektromagnetyczny i prędkość obrotowa.

Służy do zmiany prądu wzbudzenia, a przez to do regulacji strumienia magnetycznego i prędkości silnika. Zwiększenie rezystancji zmniejsza prąd wzbudzenia.

Przerwa powoduje zanik prądu wzbudzenia i ryzyko rozbiegania się silnika. Zwarcie rezystora zwykle zwiększa prąd wzbudzenia, co także może być niekorzystne, ale nie powoduje typowego zaniku pola.

Zaciski A1 i A2 zwykle dotyczą obwodu twornika, a E1 i E2 obwodu wzbudzenia. Oznaczenia pomagają rozpoznać, który obwód jest regulowany lub zabezpieczany.

Bez wzbudzenia silnik nie ma właściwego pola magnetycznego, co może prowadzić do nadmiernego wzrostu prędkości i nieprawidłowej pracy komutatora. Jest to stan awaryjny.

Stosuje się przekaźniki kontroli prądu wzbudzenia lub układy blokujące zasilanie twornika przy braku wzbudzenia. Ich zadaniem jest niedopuszczenie do pracy silnika bez pola magnetycznego.

Dla odbiornika jednofazowego stosuje się wzór I = P / U. Dla mocy 3000 W i napięcia 230 V prąd wynosi około 13 A.

Wyłącznik 10 A jest za mały, ponieważ prąd pracy pieca wynosi około 13 A. Takie zabezpieczenie mogłoby wyłączać obwód podczas normalnej pracy.

Może być zbyt duży względem dopuszczalnej obciążalności przewodu. W razie przeciążenia przewód mógłby się nagrzewać, zanim zabezpieczenie zadziała.

Jest to prąd, który wyłącznik może przewodzić długotrwale bez zadziałania w normalnych warunkach pracy. Po przekroczeniu odpowiedniej wartości i czasu wyłącznik rozłącza obwód.

Prąd obciążenia powinien być nie większy od prądu znamionowego zabezpieczenia, a ten nie powinien przekraczać dopuszczalnej obciążalności przewodu: Ib ≤ In ≤ Iz.

Ponieważ energia elektryczna jest w nim głównie zamieniana na ciepło w elementach grzejnych. Dla takiego odbiornika można w uproszczeniu stosować zależność P = U · I.

Nie zawsze. Trzeba uwzględnić także materiał przewodu, sposób ułożenia, temperaturę otoczenia, liczbę obciążonych żył oraz warunki zwarciowe.

Stopień IP informuje, jak dobrze obudowa chroni urządzenie przed wnikaniem ciał stałych, pyłu i wody. Składa się z dwóch cyfr, np. IP67.

Ponieważ jest narażona na deszcz, śnieg, błoto, pył oraz możliwość okresowego zalania. Zbyt niski stopień IP może doprowadzić do uszkodzenia oprawy lub zagrożenia porażeniowego.

Pierwsza cyfra 6 oznacza całkowitą ochronę przed pyłem, czyli pyłoszczelność obudowy.

Druga cyfra 7 oznacza ochronę przed skutkami krótkotrwałego zanurzenia w wodzie.

Oznaczenie IK określa odporność mechaniczną obudowy na uderzenia. Jest ważne tam, gdzie urządzenie może być narażone na nacisk, kopnięcia lub uszkodzenia mechaniczne.

IK10 oznacza wysoką odporność mechaniczną, ale IP23 nie zapewnia odpowiedniej szczelności przed pyłem i wodą dla oprawy montowanej w chodniku. Trzeba spełnić oba wymagania jednocześnie.

IP67 zapewnia dobrą szczelność, ale IK02 oznacza bardzo małą odporność na uderzenia. Oprawa w chodniku wymaga także wysokiej odporności mechanicznej.

IΔN to wartość prądu różnicowego, przy której wyłącznik RCD powinien zadziałać. Jest to podstawowy parametr określający czułość urządzenia.

Sprawny RCD powinien zadziałać dla prądu większego niż 0,5 · IΔN i nie większego niż IΔN. Czyli: 0,5 · IΔN < IA ≤ IΔN.

Ponieważ powinien wyłączyć obwód najpóźniej przy osiągnięciu prądu znamionowego różnicowego IΔN. Zadziałanie powyżej tej wartości oznacza zbyt późną reakcję.

Należy pamiętać, że 1 A = 1000 mA. Na przykład 0,24 A = 240 mA, a 0,04 A = 40 mA.

Dla urządzenia D IΔN = 300 mA, a IA = 0,24 A = 240 mA. Ponieważ 150 mA < 240 mA ≤ 300 mA, prąd zadziałania mieści się w dopuszczalnym zakresie.

Rezystor regulacyjny umożliwia stopniowe zwiększanie prądu różnicowego. Dzięki temu można odczytać wartość prądu, przy której RCD zadziała.

RCD 30 mA stosuje się najczęściej jako ochronę dodatkową przed porażeniem. RCD 300 mA stosuje się zwykle jako ochronę przeciwpożarową lub w układach selektywnych.

Rezystancje między parami zacisków U1–V1, V1–W1 i W1–U1 powinny być zbliżone. Każdy pomiar obejmuje wtedy dwa uzwojenia połączone przez punkt gwiazdowy.

Oznacza przerwę w obwodzie pomiarowym, czyli brak ciągłości elektrycznej. Przyczyną może być przerwane uzwojenie, odłączony przewód lub uszkodzone połączenie zaciskowe.

Oznacza to, że uzwojenia dostępne przez U1 i V1 mają ciągłość, natomiast tor związany z W1 jest rozłączony. Zacisk W1 nie jest wtedy połączony z punktem gwiazdowym przez swoje uzwojenie.

Oznacza bezpośrednie lub bardzo niskooporowe połączenie zacisku W1 z obudową silnika. Jest to stan uszkodzenia i zagrożenia porażeniowego.

Bo zacisk W1 nie ma przejścia do pozostałych zacisków, a jednocześnie ma 0 MΩ do PE. To wskazuje, że przewód W1 odłączył się od zacisku/uzwojenia i dotyka obudowy.

Przerwę wskazuje brak ciągłości między zaciskami uzwojeń, czyli wynik ∞. Zwarcie do obudowy wskazuje bardzo mała rezystancja izolacji między zaciskiem a PE.

Pojedynczy pomiar może wskazywać tylko objaw uszkodzenia. Dopiero porównanie ciągłości uzwojeń z rezystancją do PE pozwala dokładniej ustalić miejsce i charakter awarii.

Pomiar pozwala ocenić, czy izolacja uzwojeń nie jest zawilgocona, zabrudzona, przebita lub nadmiernie zużyta. Zbyt mała rezystancja izolacji może grozić zwarciem lub porażeniem.

Należy użyć współczynnika temperaturowego z tabeli. Jeżeli podano wzór Rizt = Riz75 × kt, to wartość minimalną w temperaturze pomiaru oblicza się przez pomnożenie wartości dla 75°C przez kt.

Rezystancja izolacji zależy od temperatury, dlatego ten sam silnik może mieć różne wyniki pomiaru w 25°C i 75°C. Bez przeliczenia wynik mógłby zostać błędnie oceniony.

Z warunku wynika, że w 75°C minimalna rezystancja w kΩ ma być liczbowo nie mniejsza niż napięcie w V. Dla 6000 V jest to 6000 kΩ, czyli 6 MΩ.

Minimalna dopuszczalna rezystancja w 25°C wynosi 42 MΩ. Uzwojenie U1–U2 ma 40 MΩ, czyli wynik jest mniejszy od dopuszczalnego.

Ich rezystancje izolacji wynoszą odpowiednio 50 MΩ i 60 MΩ, a więc są większe od wymaganych 42 MΩ. Spełniają warunek minimalnej rezystancji izolacji.

Do takiego pomiaru używa się megaomomierza, czyli miernika rezystancji izolacji. Przyrząd przykłada do badanego obwodu odpowiednie napięcie probiercze.

Wyziewy żrące przyspieszają korozję przewodów, zacisków, obudów i połączeń ochronnych. Może to pogorszyć ciągłość przewodu ochronnego lub zwiększyć rezystancję połączeń.

Nie może przekraczać jednego roku. W takich strefach awaria instalacji może spowodować nie tylko porażenie, ale również zapłon atmosfery wybuchowej.

To sprawdzenie, czy zastosowane środki ochrony, np. uziemienie, przewody ochronne, zabezpieczenia nadprądowe i RCD, zapewniają szybkie wyłączenie zasilania lub ograniczenie napięcia dotykowego do bezpiecznego poziomu.

Najczęściej wykonuje się pomiar rezystancji izolacji, ciągłości przewodów ochronnych, impedancji pętli zwarcia, parametrów uziemienia oraz test działania wyłączników różnicowoprądowych.

Są narażone na deszcz, śnieg, promieniowanie UV, zmiany temperatury i uszkodzenia mechaniczne. Warunki te mogą pogorszyć stan izolacji i połączeń ochronnych.

Nie. Pomiar rezystancji izolacji jest jednym z elementów oceny bezpieczeństwa instalacji, ale skuteczność ochrony przeciwporażeniowej obejmuje także m.in. przewody ochronne, uziemienia, pętlę zwarcia i działanie zabezpieczeń.

Celem jest potwierdzenie, że instalacja jest bezpieczna, sprawna technicznie i zgodna z wymaganiami ochrony przeciwporażeniowej oraz przeciwpożarowej.

Pozwala wykryć uszkodzenia izolacji, które mogą prowadzić do zwarcia, porażenia prądem lub pożaru.

Sprawdza się, czy w razie uszkodzenia izolacji zasilanie zostanie szybko wyłączone lub czy napięcie dotykowe nie przekroczy wartości niebezpiecznej.

Spadek napięcia analizuje się głównie podczas projektowania instalacji i doboru przekrojów przewodów, a nie jako standardowy element kontroli bezpieczeństwa.

Obejmują sprawdzenie stanu technicznego osprzętu, przewodów, rozdzielnic, oznaczeń, zabezpieczeń oraz warunków ochrony przeciwporażeniowej i przeciwpożarowej.

RCD wyłącza zasilanie, gdy wykryje prąd upływu, który może świadczyć o uszkodzeniu izolacji lub przepływie prądu przez ciało człowieka.

Badania odbiorcze wykonuje się przed oddaniem instalacji do użytkowania, a okresowe w trakcie eksploatacji, aby potwierdzić utrzymanie wymaganego poziomu bezpieczeństwa.

Łączy instalację lub zacisk uziemiający z uziomem. Umożliwia odprowadzenie prądów zakłóceniowych lub zwarciowych do ziemi i wspiera ochronę przeciwporażeniową.

Przewód neutralny N jest przewodem roboczym obwodu i przewodzi prąd w normalnych warunkach pracy. Zacisk uziemiający służy do połączenia z uziomem, a nie do prowadzenia prądu roboczego.

Przewód uziemiający jest przewodem łączącym instalację z uziomem. Główna szyna uziemiająca jest punktem zbiorczym połączeń ochronnych i wyrównawczych w budynku.

Instalacja wodna może być objęta połączeniami wyrównawczymi, ale nie zastępuje przewodu uziemiającego. Do zacisku uziemiającego należy przyłączyć przewód prowadzący do uziomu.

Jest to punkt przeznaczony do wykonania połączenia z układem uziemiającym. Najczęściej podłącza się do niego przewód uziemiający.

Uziemienie pomaga ograniczyć niebezpieczne napięcia dotykowe i umożliwia zadziałanie urządzeń ochronnych w przypadku uszkodzenia izolacji lub zwarcia doziemnego.