Pytania pomocnicze - ELE.10

Należy pomnożyć liczbę pracowników przez liczbę przepracowanych godzin i stawkę za jedną godzinę pracy. W tym zadaniu: 2 × 8 × 25 zł = 400 zł.

Koszty pośrednie to dodatkowe koszty związane z realizacją robót, np. organizacja pracy, nadzór lub zaplecze. W zadaniu wynoszą 50% kosztów robocizny, czyli 200 zł.

Zysk należy obliczyć od sumy robocizny i kosztów pośrednich. Podstawa wynosi 400 zł + 200 zł = 600 zł.

Kwota 600 zł obejmuje tylko robociznę i koszty pośrednie. Trzeba jeszcze doliczyć zysk 10%, czyli 60 zł.

Wartość prac = robocizna + koszty pośrednie + zysk. Czyli 400 zł + 200 zł + 60 zł = 660 zł.

Najczęstszy błąd to naliczenie zysku tylko od robocizny, zamiast od sumy robocizny i kosztów pośrednich, jeśli tak wskazuje treść zadania.

Określa wpływ powierzchni terenu i przeszkód na przepływ wiatru. Im wyższa klasa szorstkości, tym większe hamowanie wiatru i większe turbulencje.

Na terenach otwartych wiatr ma większą prędkość i jest bardziej stabilny. Turbina może wtedy produkować więcej energii.

Najlepsze są tereny otwarte, płaskie, bez zwartej zabudowy i wysokich drzew. Przykładem mogą być otwarte pola, wybrzeża lub tereny nad dużymi zbiornikami wodnymi.

Budynki powodują spadek prędkości wiatru i powstawanie turbulencji. To obniża produkcję energii i może zwiększać obciążenia mechaniczne turbiny.

Energia wiatru zależy bardzo silnie od jego prędkości. Nawet niewielki wzrost prędkości wiatru może znacząco zwiększyć moc uzyskiwaną przez turbinę.

Nie. Trzeba uwzględnić także średnią prędkość wiatru, kierunki wiatru, turbulencje, przeszkody terenowe, wysokość wirnika oraz lokalne warunki prawne i środowiskowe.

Czynnik roboczy wolniej odbiera ciepło z kolektora, więc dłużej się nagrzewa. Ta sama ilość energii słonecznej przekazywana jest mniejszej ilości przepływającego płynu.

Pompa wymusza krążenie płynu solarnego między kolektorami a wymiennikiem ciepła w zasobniku. Dzięki temu energia cieplna może być transportowana z kolektora do instalacji c.w.u.

Do kontroli przepływu stosuje się najczęściej rotametr lub przepływomierz w stacji solarnej. Odczyt porównuje się z wartością zalecaną przez producenta instalacji.

Nie. Zbyt mały przepływ podnosi temperaturę kolektora i czynnika, co zwykle zwiększa straty ciepła do otoczenia i może obniżyć sprawność pracy układu.

Może dojść do pogorszenia właściwości płynu, wzrostu ciśnienia, częstszego otwierania zaworu bezpieczeństwa oraz ryzyka stagnacji instalacji.

Zależy m.in. od powierzchni kolektorów, rodzaju kolektorów, długości i średnicy przewodów, oporów hydraulicznych oraz nastawy pompy obiegowej.

Nie jest to typowy bezpośredni skutek. Zapowietrzenie częściej wynika z niewłaściwego napełnienia, nieszczelności lub braku skutecznego odpowietrzenia układu.

Obcinak krążkowy pozwala wykonać równe, prostopadłe cięcie bez zgniatania rury. Jest dokładniejszy i bezpieczniejszy dla rury miedzianej niż przypadkowe narzędzia tnące.

Gratownik usuwa zadziory z krawędzi rury. Dzięki temu rura łatwiej wchodzi w złączkę, a połączenie lutowane może być szczelne i poprawne.

Czyszczenie usuwa tlenki, zabrudzenia i tłuszcz z powierzchni miedzi. Bez tego lut może się źle rozpływać i nie wypełnić szczeliny kapilarnej.

Palnik gazowy równomiernie nagrzewa rurę i złączkę do temperatury topnienia lutu miękkiego. Lutownica transformatorowa nie jest przeznaczona do takiego rodzaju połączeń instalacyjnych.

Gratownik usuwa zadziory po cięciu rury. Kalibrator służy głównie do przywracania kształtu i przygotowania końcówek rur z tworzyw lub wielowarstwowych, np. PEX/AL/PEX.

Połączenie kapilarne polega na wciągnięciu roztopionego lutu w szczelinę między rurą a złączką. Warunkiem jest właściwy luz, czyste powierzchnie i odpowiednie nagrzanie elementów.

Najczęstsze błędy to brak gratowania, niedokładne czyszczenie, zbyt mała lub zbyt duża ilość topnika, nierównomierne nagrzanie oraz poruszanie połączeniem przed zastygnięciem lutu.

Czerpnia pobiera świeże powietrze z zewnątrz budynku. Powietrze to jest następnie kierowane do instalacji wentylacyjnej.

Wyrzutnia usuwa zużyte powietrze z budynku na zewnątrz. Jest elementem części wywiewnej instalacji.

Zbyt mała odległość może powodować zasysanie przez czerpnię powietrza zużytego usuwanego przez wyrzutnię. Pogarsza to jakość powietrza nawiewanego do budynku.

Najczęściej występują w instalacjach wentylacji mechanicznej, zwłaszcza nawiewno-wywiewnej oraz w systemach z rekuperacją.

Nawiew oznacza doprowadzanie świeżego powietrza do pomieszczeń. Wywiew oznacza usuwanie powietrza zużytego z pomieszczeń.

Czerpnia powinna być umieszczona w miejscu, gdzie powietrze jest możliwie czyste. Nie należy jej lokalizować blisko źródeł spalin, dymu, zapachów lub innych zanieczyszczeń.

VAWT oznacza Vertical Axis Wind Turbine, czyli turbinę wiatrową o pionowej osi obrotu.

VAWT ma pionową oś obrotu, a HAWT poziomą. Turbina HAWT zwykle musi być ustawiana w kierunku wiatru.

Ponieważ jej pionowa oś obrotu pozwala odbierać energię wiatru z różnych kierunków bez konieczności obracania całej turbiny.

Do turbin VAWT należą m.in. turbina Savoniusa, turbina Darrieusa oraz H-rotor.

Stosuje się je głównie w małych instalacjach, na dachach budynków oraz w miejscach, gdzie kierunek wiatru często się zmienia.

Rura bezpieczeństwa zabezpiecza instalację przed nadmiernym wzrostem ciśnienia i temperatury. Łączy kocioł z otwartym naczyniem wzbiorczym.

Kocioł na drewno trudno natychmiast wygasić, dlatego woda może się przegrzać. Zabezpieczenia chronią instalację przed uszkodzeniem lub rozerwaniem.

Rura bezpieczeństwa łączy kocioł z naczyniem wzbiorczym i chroni przed wzrostem ciśnienia. Rura przelewowa odprowadza nadmiar wody z naczynia.

Przejmuje zwiększoną objętość wody podczas ogrzewania i zabezpiecza instalację otwartą przed nadmiernym ciśnieniem.

Nie. Rura bezpieczeństwa musi być zawsze drożna, aby w razie przegrzania umożliwić swobodny przepływ wody lub pary do naczynia.

Rura sygnalizacyjna pozwala sprawdzić poziom wody w naczyniu lub instalacji. Nie pełni funkcji głównego zabezpieczenia kotła.

Układ otwarty stosuje się często przy kotłach na paliwo stałe, szczególnie tam, gdzie wymagane jest proste i skuteczne zabezpieczenie przed wzrostem ciśnienia.

Tempo zabrudzenia filtrów zależy od warunków pracy instalacji i jakości powietrza zewnętrznego. Dlatego ważniejsza jest ocena ich rzeczywistego stanu niż sztywny harmonogram.

Zabrudzony filtr zwiększa opory przepływu powietrza, obniża wydajność wentylacji i może zwiększać zużycie energii przez wentylatory. Może też pogorszyć jakość powietrza w pomieszczeniach.

Należy ocenić stopień zabrudzenia filtra, ewentualne uszkodzenia oraz wpływ filtra na przepływ powietrza. Pomocne mogą być także komunikaty sterownika lub pomiar spadku ciśnienia.

W budynkach położonych przy ruchliwych drogach, terenach pylących lub w miejscach o dużym zanieczyszczeniu powietrza filtry zużywają się szybciej. W czystszym otoczeniu mogą pracować dłużej.

Filtry oczyszczają powietrze z zanieczyszczeń i chronią elementy rekuperatora, zwłaszcza wymiennik ciepła oraz wentylatory. Dzięki temu system działa sprawniej i higieniczniej.

Wskazówki instalatora mogą być pomocne jako zalecenia eksploatacyjne, ale nie zastępują kontroli rzeczywistego zabrudzenia filtrów. O wymianie decyduje ich stan.

Napięcie całego układu pozostaje takie samo jak napięcie pojedynczego modułu. Nie sumuje się napięć poszczególnych paneli.

Moc całkowitą oblicza się przez pomnożenie mocy jednego panelu przez liczbę paneli. Dla 8 paneli po 250 Wp jest to 8 × 250 Wp = 2000 Wp.

W połączeniu równoległym napięcie pozostaje takie samo, a sumuje się prąd. W połączeniu szeregowym sumuje się napięcie, a prąd pozostaje taki jak dla jednego modułu.

Napięcie 96 V wynikałoby z połączenia szeregowego: 8 × 12 V = 96 V. W połączeniu równoległym napięcie nadal wynosi 12 V.

Wp, czyli wat peak, oznacza moc szczytową panelu w standardowych warunkach testowych. Jest to wartość znamionowa używana do porównywania modułów PV.

Tak. Przy połączeniu równoległym prądy poszczególnych paneli się sumują, dlatego układ może dostarczyć większy prąd przy tym samym napięciu.

Zacisk L oznacza przewód fazowy, czyli przewód doprowadzający napięcie do urządzenia. W instalacji jednofazowej jest to przewód roboczy zasilający odbiornik.

Przewód neutralny N ma kolor niebieski. Podłącza się go do zacisku oznaczonego literą N.

Przewód ochronny PE ma kolor żółto-zielony. Służy do ochrony przeciwporażeniowej i powinien być podłączony do zacisku ochronnego.

Do L podłącza się przewód fazowy, np. czarny, do N przewód niebieski, a do PE przewód żółto-zielony. W tym pytaniu poprawna kolejność to: czarny, niebieski, żółto-zielony.

Przewód PE pełni funkcję ochronną, a N jest przewodem roboczym. Zamiana może spowodować nieskuteczną ochronę przeciwporażeniową i zagrożenie dla użytkownika.

Przewody fazowe mogą być brązowe, czarne lub szare. W pytaniu przewód fazowy L ma kolor czarny.