Pytania pomocnicze - ELE.10

W obiegu solarnym temperatura może znacznie wzrosnąć, zwłaszcza podczas stagnacji, gdy kolektor nagrzewa się, ale ciepło nie jest odbierane. Zwykłe tworzywa sztuczne mogą się wtedy odkształcić lub uszkodzić.

Najczęściej jest to płyn solarny, czyli mieszanina wody i glikolu z dodatkami ochronnymi. Chroni instalację przed zamarzaniem i korozją.

Tworzywa te mają ograniczoną odporność na wysoką temperaturę i ciśnienie. W instalacji solarnej warunki pracy są znacznie trudniejsze niż w zwykłej instalacji zimnej lub ciepłej wody użytkowej.

Stosuje się materiały odporne na temperaturę i korozję, głównie stal nierdzewną lub miedź. W pytaniu egzaminacyjnym spośród podanych odpowiedzi poprawna jest stal stopowa.

Stagnacja to stan, w którym kolektor nagrzewa się, ale ciepło nie jest odbierane przez instalację. Może wtedy dojść do bardzo wysokiej temperatury płynu i elementów instalacji.

Zasobnik magazynuje ciepłą wodę użytkową ogrzaną pośrednio energią z kolektorów słonecznych. Ciepło z obiegu solarnego przekazywane jest zwykle przez wężownicę lub wymiennik.

Polska leży na półkuli północnej, dlatego Słońce przez większość dnia znajduje się po stronie południowej nieba. Ustawienie kolektorów na południe pozwala uzyskać największe nasłonecznienie.

Tak, ale ich uzysk energii będzie zwykle mniejszy niż przy orientacji południowej. Dach wschodni daje większe zyski rano, a zachodni po południu.

Połać północna otrzymuje najmniej bezpośredniego promieniowania słonecznego. Montaż kolektorów po tej stronie powoduje duży spadek wydajności instalacji.

Kąt nachylenia wpływa na ilość promieniowania docierającego do powierzchni kolektora. W praktyce dobiera się go tak, aby kolektor możliwie długo pracował z wysoką sprawnością.

Ważne są m.in. zacienienie, kąt nachylenia, lokalne nasłonecznienie, sprawność kolektora oraz prawidłowy montaż i stan techniczny instalacji.

Tak, niewielkie odchylenie na południowy wschód lub południowy zachód zwykle jest dopuszczalne. Powoduje ono jedynie ograniczony spadek uzysku energii.

Manometr służy do pomiaru i bieżącej kontroli ciśnienia w instalacji. Dzięki niemu można zauważyć zbyt niskie lub zbyt wysokie ciśnienie robocze.

Typowa grupa bezpieczeństwa zawiera zawór bezpieczeństwa, manometr oraz odpowietrznik automatyczny. Elementy te są zwykle zamontowane na wspólnym korpusie.

Zawór bezpieczeństwa musi mieć stałe połączenie z chronioną instalacją. Odcięcie go uniemożliwiłoby zadziałanie przy nadmiernym wzroście ciśnienia.

Odpowietrznik usuwa powietrze gromadzące się w instalacji. Zapobiega to zakłóceniom przepływu, hałasom i pogorszeniu pracy układu.

Najczęściej jest to niewielki gwintowany króciec przeznaczony do wkręcenia przyrządu pomiarowego. Nie ma on cech zaworu bezpieczeństwa ani odpowietrznika.

Manometr tylko mierzy i pokazuje ciśnienie. Zawór bezpieczeństwa działa automatycznie i upuszcza czynnik po przekroczeniu nastawionego ciśnienia.

Nieprawidłowe ciśnienie może świadczyć o nieszczelności, zapowietrzeniu lub złej pracy naczynia wzbiorczego. W instalacjach solarnych i grzewczych wpływa to na bezpieczeństwo oraz sprawność pracy.

Ma przewody zakończone elektrodami lub szczękami grzewczymi, które zaciska się na rurze albo kształtce. Urządzenie nagrzewa złącze elektrycznie, bez użycia płomienia.

Lutowanie kapilarne polega na wprowadzeniu roztopionego lutu w wąską szczelinę między rurą a kształtką. Lut jest zasysany do szczeliny dzięki zjawisku kapilarności.

Zaprasowywanie wymaga mechanicznego odkształcenia złączki za pomocą zaciskarki. Lutownica oporowa tylko nagrzewa połączenie, nie wywiera odpowiedniego nacisku formującego.

Podczas lutowania topi się lut, a materiał łączony zasadniczo nie ulega stopieniu. Przy spawaniu stapia się materiał rodzimy łączonych elementów.

Topnik usuwa tlenki z powierzchni metalu i ułatwia rozpływanie się lutu. Dzięki temu połączenie jest szczelniejsze i trwalsze.

Występują między innymi w instalacjach solarnych, obiegach ciepłej wody użytkowej oraz instalacjach grzewczych współpracujących z urządzeniami OZE.

Podczas napełniania do przewodów może dostać się powietrze. Jeśli nie zostanie usunięte, utrudnia przepływ płynu solarnego i obniża sprawność instalacji.

Do typowych objawów należą hałas w przewodach, niestabilny lub zerowy przepływ, problemy z pracą pompy oraz słabe nagrzewanie zasobnika c.w.u.

Separator powietrza wyłapuje pęcherzyki powietrza z przepływającego płynu solarnego i umożliwia ich usunięcie z instalacji.

Nie. Uszkodzona pompa może pogorszyć obieg płynu, ale sama obecność powietrza wynika najczęściej z braku prawidłowego odpowietrzenia układu.

Odpowietrzenie jest potrzebne po napełnianiu, wymianie płynu solarnego, rozszczelnieniu układu, naprawie przewodów lub wymianie elementów instalacji.

Powietrze może ograniczyć lub zablokować przepływ płynu solarnego. Wtedy ciepło nie jest skutecznie odbierane z kolektorów, co zwiększa ryzyko ich przegrzania.

Należy sprawdzić ciśnienie robocze, wskazanie przepływu na rotametrze, pracę pompy obiegowej oraz brak hałasu i wycieków.

Odbiór końcowy to formalne sprawdzenie zakończonych robót i potwierdzenie, że instalacja nadaje się do użytkowania. Jego wynikiem jest protokół odbioru końcowego.

Potwierdza, że kotłownia została wykonana zgodnie z projektem, przepisami i zasadami bezpieczeństwa. Bez niego nie powinno się przekazywać instalacji do eksploatacji.

Odbiór częściowy dotyczy wybranego etapu lub fragmentu robót, np. instalacji przed zakryciem. Odbiór końcowy obejmuje całość wykonanej instalacji przed jej przekazaniem do użytkowania.

Sprawdza się m.in. montaż kotła, instalację grzewczą, zabezpieczenia, wentylację, odprowadzanie spalin, automatykę, szczelność oraz dokumentację techniczną.

Nie. Straż miejska nie jest organem dokonującym odbioru technicznego instalacji kotłowni. W pytaniu egzaminacyjnym właściwym dokumentem jest protokół odbioru końcowego.

Dokumenty środowiskowe mogą być wymagane przy większych instalacjach lub inwestycjach mogących oddziaływać na środowisko. Nie zastępują jednak protokołu odbioru końcowego przed przekazaniem instalacji do użytkowania.

Przewód neutralny N jest przewodem roboczym i umożliwia przepływ prądu w obwodzie. W instalacji jednofazowej współpracuje z przewodem fazowym L.

Przewód neutralny N powinien mieć kolor jasnoniebieski. Jest to standardowe oznaczenie stosowane w instalacjach elektrycznych.

Przewód N przewodzi prąd roboczy, natomiast przewód PE służy do ochrony przeciwporażeniowej. PE ma kolor żółto-zielony, a N jasnoniebieski.

Zamiana N i PE może spowodować nieskuteczną ochronę przeciwporażeniową oraz niebezpieczne napięcie na obudowie urządzenia. To poważny błąd montażowy.

Najczęściej występują zaciski L, N i PE. L oznacza przewód fazowy, N neutralny, a PE ochronny.

Przewód ochronny PE ma kolor żółto-zielony. Tego koloru nie wolno używać do oznaczania przewodu neutralnego ani fazowego.

Jest to ilość niepalnych pozostałości mineralnych, które zostają po całkowitym spaleniu peletu. Podaje się ją zwykle w procentach suchej masy.

Typowa zawartość popiołu w peletach drzewnych wynosi około 0,5–1,5% suchej masy.

Niska zawartość popiołu oznacza mniej odpadów po spalaniu, rzadsze czyszczenie kotła i mniejsze ryzyko powstawania spieków.

Im więcej popiołu, tym częściej trzeba czyścić popielnik, palnik i wymiennik ciepła. Może to pogarszać sprawność oraz niezawodność pracy kotła.

Dobre pelety mają niską wilgotność, niską zawartość popiołu, mało pyłu i brak zanieczyszczeń. Gorsze paliwo może zawierać piasek, korę, kleje lub inne dodatki zwiększające ilość popiołu.

Sucha masa to masa paliwa po odjęciu zawartej w nim wody. Dzięki temu wynik zawartości popiołu nie zależy od chwilowej wilgotności peletu.

Instalacja on-grid produkuje energię elektryczną na potrzeby budynku, a nadwyżki przekazuje do sieci elektroenergetycznej. Do pracy wymaga połączenia z siecią.

Instalacja on-grid jest podłączona do sieci i może oddawać do niej nadwyżki energii. Instalacja off-grid działa niezależnie od sieci i zwykle wymaga akumulatorów.

Podstawowym „magazynem” lub odbiorcą nadwyżek w systemie on-grid jest sieć elektroenergetyczna. Akumulatory są typowe przede wszystkim dla systemów off-grid lub hybrydowych.

Nadwyżka energii, której nie zużyją odbiorniki w budynku, jest wprowadzana do sieci elektrycznej. Sposób rozliczenia zależy od obowiązującego systemu rozliczeń prosumenta.

Nie, ponieważ instalacja on-grid wymaga połączenia z siecią elektroenergetyczną. W lokalizacjach bez sieci stosuje się instalacje off-grid.

Falownik zamienia prąd stały z modułów fotowoltaicznych na prąd przemienny zgodny z parametrami sieci. Synchronizuje też pracę instalacji z siecią elektroenergetyczną.

Zbiornik buforowy magazynuje nadmiar ciepła w wodzie grzewczej. Pozwala wykorzystać tę energię później, gdy wystąpi zapotrzebowanie na ogrzewanie.

Zbiornik buforowy służy do magazynowania ciepła, a naczynie wzbiorcze do kompensacji zmian objętości wody i stabilizacji ciśnienia w instalacji.

Kocioł na biomasę często pracuje najefektywniej z określoną mocą. Bufor odbiera nadmiar ciepła i ogranicza konieczność częstego wygaszania lub dławienia kotła.

Bufor stabilizuje pracę pompy ciepła i ogranicza zbyt częste załączanie sprężarki. Może też ułatwiać współpracę pompy z instalacją grzewczą o zmiennym przepływie.

Nie. Zbiornik buforowy przechowuje wodę grzewczą lub energię cieplną w wodzie, a biopaliwo przechowuje się w osobnych zasobnikach albo magazynach paliwa.

Nie jest to jego podstawowa funkcja. Do wyrównywania zmian ciśnienia w instalacji centralnego ogrzewania służy naczynie wzbiorcze przeponowe.