Pytania pomocnicze - ELE.11

Elektrownia wiatrowa jest wysoką konstrukcją i może stanowić zagrożenie dla statków powietrznych. Oznakowanie zwiększa jej widoczność dla pilotów.

Pasy powinny być ułożone naprzemiennie: czerwony i biały. Przy pięciu pasach skrajne pasy powinny być czerwone.

Oznakowanie powinno obejmować 1/3 długości łopaty, licząc od jej końcówki.

Stosuje się 5 pasów o równej szerokości. Pasy są naprzemiennie czerwone i białe.

Biały kolor nie jest kolorem ostrzegawczym w takim znaczeniu jak czerwony. Skrajne pasy powinny być czerwone, aby końcówka łopaty była wyraźnie widoczna.

Należy je sprawdzić przed włączeniem elektrowni do eksploatacji. Jest to element przygotowania obiektu do bezpiecznego użytkowania.

Azot techniczny jest gazem obojętnym, niepalnym i nie reaguje z olejem chłodniczym ani elementami instalacji. Dzięki temu nadaje się do bezpiecznego wytworzenia podwyższonego ciśnienia w układzie.

Tlen może gwałtownie reagować z olejem chłodniczym, szczególnie przy podwyższonym ciśnieniu. Stwarza to ryzyko pożaru lub wybuchu.

Nieszczelność może objawiać się spadkiem ciśnienia na manometrze lub pojawieniem się pęcherzyków po naniesieniu środka pianotwórczego na połączenia. Można też stosować specjalistyczne metody detekcji zgodne z procedurą serwisową.

Do kontroli ciśnienia używa się manometru lub manifoldu serwisowego. Wskazania przyrządu pozwalają ocenić, czy ciśnienie w układzie utrzymuje się na stałym poziomie.

Po pozytywnej próbie szczelności zwykle wykonuje się próżniowanie układu. Ma ono na celu usunięcie powietrza i wilgoci przed napełnieniem czynnikiem chłodniczym.

Zbyt niskie ciśnienie może nie ujawnić nieszczelności, a zbyt wysokie może uszkodzić elementy instalacji. Wartość ciśnienia należy dobierać według dokumentacji producenta i przepisów serwisowych.

Aby sprawdzić, czy przewody, połączenia i armatura nie przeciekają przed oddaniem instalacji do użytkowania. Próba pozwala wykryć błędy montażowe.

Próba zimną wodą jest bezpieczniejsza i pozwala wstępnie wykryć nieszczelności. Dopiero po jej pozytywnym wyniku wykonuje się próbę w stanie gorącym.

Temperatura wody powinna wynosić 60°C. Jest to kluczowa wartość wymagana w tym typie pytania egzaminacyjnego.

Ciśnienie robocze występuje podczas normalnej pracy instalacji. Ciśnienie próbne jest zwykle stosowane podczas badań szczelności i może być wyższe, zależnie od wymagań technicznych.

Pod wpływem temperatury materiały rozszerzają się, a połączenia pracują inaczej niż na zimno. Może to ujawnić przecieki niewidoczne podczas próby zimną wodą.

Należy sprawdzać połączenia rur, zawory, armaturę, zasobnik c.w.u., przewody cyrkulacyjne oraz wskazania manometru. Ważny jest brak przecieków i brak spadku ciśnienia.

Anoda magnezowa chroni stalowy zbiornik przed korozją elektrochemiczną. Koroduje zamiast ścian zbiornika, dlatego jest elementem eksploatacyjnym.

Po zużyciu anody ochrona antykorozyjna przestaje działać skutecznie. Może dojść do korozji zbiornika, przecieków i awarii wymiennika.

Nie. Emalia ogranicza kontakt stali z wodą, ale może mieć mikropory lub uszkodzenia, dlatego potrzebna jest dodatkowa ochrona anodowa.

Anoda magnezowa zużywa się i wymaga okresowej wymiany. Anoda tytanowa zwykle działa z zasilaczem jako anoda aktywna i nie zużywa się w taki sam sposób.

Częstotliwość określa producent urządzenia, ale w praktyce kontrolę wykonuje się najczęściej co najmniej raz w roku. Woda o większej agresywności może przyspieszać zużycie anody.

Te elementy odpowiadają głównie za bezpieczeństwo ciśnieniowe i kompensację rozszerzalności wody. Nie są podstawowym elementem ochrony antykorozyjnej emaliowanego wymiennika.

Jest to prędkość wiatru, przy której turbina automatycznie zatrzymuje pracę ze względów bezpieczeństwa. Dla typowych turbin egzaminacyjnie przyjmuje się wartość około 25 m/s.

Zbyt duża prędkość wiatru powoduje nadmierne obciążenia mechaniczne wirnika, wieży, łożysk i generatora. Automatyczne wyłączenie chroni urządzenie przed uszkodzeniem.

Najważniejsze są: prędkość startowa, przy której turbina zaczyna pracować, prędkość znamionowa, przy której osiąga moc znamionową, oraz prędkość wyłączenia, przy której zatrzymuje się dla bezpieczeństwa.

25 m/s to 90 km/h, ponieważ prędkość w m/s mnoży się przez 3,6.

Oznacza to turbinę o poziomej osi obrotu, typową dla większości elektrowni wiatrowych. Wirnik jest ustawiany przodem do wiatru przez układ kierunkowania.

Po osiągnięciu prędkości wyłączenia turbina zostaje zatrzymana, więc jej moc spada do zera. Jest to element zabezpieczenia przed przeciążeniem.

Ponieważ praca odbywa się na wysokości i istnieje ryzyko upadku z dachu. Szelki są podstawowym elementem indywidualnej ochrony przed upadkiem.

Środki ochrony przed upadkiem, np. szelki z linką asekuracyjną, zabezpieczają pracownika przed spadnięciem. Rękawice, gogle czy półmaski chronią tylko przed urazami dłoni, oczu lub dróg oddechowych.

Najważniejsze zagrożenia to poślizgnięcie, utrata równowagi, upadek z krawędzi dachu oraz spadanie narzędzi lub elementów instalacji.

Nie. Szelki muszą być połączone z odpowiednim systemem asekuracyjnym, np. linką, amortyzatorem i punktem kotwiczenia.

Należy sprawdzić stan techniczny szelek i osprzętu, stabilność miejsca pracy, warunki pogodowe oraz możliwość bezpiecznego przypięcia do punktu kotwiczenia.

Półmaska chroni drogi oddechowe przed pyłem lub aerozolami, ale nie zabezpiecza przed upadkiem z wysokości, który jest głównym zagrożeniem na dachu.

Gdy czynności są wykonywane na powierzchni znajdującej się co najmniej 1 m nad poziomem podłogi lub ziemi, a pracownik nie jest zabezpieczony stałymi osłonami przed upadkiem.

Kawitacja polega na powstawaniu pęcherzyków pary lub gazu w cieczy przy lokalnym spadku ciśnienia, a następnie ich gwałtownej implozji. Implozje wywołują fale uderzeniowe uszkadzające elementy turbiny.

Pęcherzyki zakłócają prawidłowy przepływ wody przez wirnik i łopatki. Powoduje to straty energii, drgania oraz spadek efektywności przekazywania energii przepływu na ruch obrotowy.

Kawitacja może powodować erozję powierzchni łopatek, ubytki materiału, hałas, drgania i przyspieszone zużycie turbiny. W dłuższym czasie może prowadzić do awarii wirnika lub innych elementów przepływowych.

Najczęściej pojawia się w obszarach lokalnego spadku ciśnienia, np. przy łopatkach wirnika, na krawędziach przepływowych oraz w strefach dużej prędkości wody. Szczególnie narażone są miejsca, gdzie przepływ jest turbulentny.

Ogranicza się ją przez prawidłowy dobór turbiny do warunków pracy, utrzymywanie odpowiedniego ciśnienia, unikanie pracy poza zakresem znamionowym oraz właściwą geometrię elementów przepływowych. Ważna jest też regularna kontrola stanu łopatek.

Kawitacja to powstawanie i implozja pęcherzyków w cieczy wskutek lokalnych zmian ciśnienia. Uderzenie hydrauliczne to nagły wzrost ciśnienia po szybkim zatrzymaniu lub zmianie prędkości przepływu cieczy.

Typowe objawy to charakterystyczny hałas przypominający trzaski lub szum żwiru, zwiększone drgania, spadek sprawności oraz ślady erozji na łopatkach. Objawy te wymagają kontroli warunków pracy turbiny.

Przy zbyt małej ilości tlenu węgiel zawarty w paliwie nie utlenia się całkowicie do dwutlenku węgla. Powstaje wtedy tlenek węgla CO, który jest produktem spalania niecałkowitego.

Spalanie całkowite daje głównie CO2, parę wodną, popiół i ciepło. Spalanie niecałkowite powoduje powstawanie CO, sadzy, smoły i niedopalonych cząstek paliwa.

Powietrze dostarcza tlen niezbędny do spalania. Brak nawiewu lub zbyt mały dopływ powietrza może pogorszyć spalanie i zwiększyć emisję tlenku węgla.

Samo usuwanie powietrza z kotłowni nie zapewnia tlenu do spalania. Wentylacja wywiewna bez odpowiedniego nawiewu może nawet wytworzyć podciśnienie i pogorszyć ciąg kominowy.

Tak, suchsza biomasa spala się łatwiej i stabilniej, ale w tym pytaniu bezpośrednią przyczyną niecałkowitego spalania i emisji CO jest niedobór tlenu.

Typowe objawy to dymienie, duża ilość sadzy, smołowanie kotła lub komina, niedopalone paliwo oraz podwyższone stężenie tlenku węgla w spalinach.

Należy zapewnić właściwy dopływ powietrza, dobry ciąg kominowy, czystość kotła i komina, odpowiednie ustawienia sterownika oraz stosować paliwo o właściwej wilgotności.

Należy pomnożyć masę paliwa przez jego wartość opałową. Dla 120 kg pelletu o wartości opałowej 18,3 MJ/kg energia wynosi 120 · 18,3 = 2196 MJ.

Efektywność oblicza się jako stosunek uzyskanego ciepła użytecznego do energii zawartej w paliwie, a następnie mnoży przez 100%. Wzór: η = Qużyteczne / Qpaliwa · 100%.

Część energii jest tracona m.in. ze spalinami, przez obudowę kotła, niedoskonałe spalanie oraz straty postojowe. Dlatego ciepło użyteczne jest mniejsze niż energia zawarta w paliwie.

Energia paliwa wynosi 2196 MJ, a uzyskane ciepło 1650 MJ. Efektywność: 1650 / 2196 · 100% ≈ 75%.

Wartość opałowa nie uwzględnia ciepła kondensacji pary wodnej zawartej w spalinach. Ciepło spalania jest większe, ponieważ obejmuje także energię odzyskaną ze skroplenia pary wodnej.

Im większa wilgotność biomasy, tym więcej energii zużywa się na odparowanie wody. Powoduje to spadek temperatury spalania i mniejszą ilość ciepła użytecznego.

Ponieważ jego podstawowym elementem są szklane rury próżniowe. Uderzenia gradzin mogą spowodować pęknięcie szkła lub utratę próżni.

Widoczne pęknięcia, rozbite szkło, zaparowanie rury lub zmiana jej wyglądu mogą wskazywać na utratę szczelności i próżni.

Grad powoduje uderzenia mechaniczne w powierzchnię kolektora. Intensywne nasłonecznienie zwiększa temperaturę pracy, ale samo w sobie nie jest typowym czynnikiem udarowym.

Tak, ale najczęściej przez oddziaływanie na konstrukcję wsporczą, mocowania lub położenie kolektora. W pytaniu o mechaniczne uszkodzenie rur próżniowych bardziej typową odpowiedzią jest gradobicie.

Należy przeprowadzić oględziny kolektorów, sprawdzić stan rur, mocowań oraz parametry pracy instalacji. Uszkodzone rury powinny zostać wymienione.

Warto stosować kolektory o odpowiedniej odporności mechanicznej, montować je zgodnie z dokumentacją producenta i regularnie kontrolować stan instalacji. W praktyce pomocne może być też ubezpieczenie instalacji.