Pytania pomocnicze - ELE.11

Termohigrometr służy do pomiaru temperatury powietrza oraz wilgotności względnej. Wyniki zwykle podawane są w °C i % RH.

Skala temperatury jest oznaczona symbolem °C. Wskazanie na tej skali należy odczytywać jako temperaturę w stopniach Celsjusza.

Oznacza wilgotność względną powietrza wyrażoną w procentach. Nie jest to wilgotność bezwzględna ani niepewność pomiaru.

Wilgotność względna jest podawana w procentach i odnosi się do maksymalnej ilości pary wodnej możliwej w danej temperaturze. Wilgotność bezwzględna określa masę pary wodnej w objętości powietrza, np. w g/m³.

Ciepłe powietrze może zawierać więcej pary wodnej niż zimne. Dlatego przy tej samej ilości pary wodnej zmiana temperatury może zmienić wilgotność względną.

Oznacza to temperaturę powietrza 38°C oraz wilgotność względną 53%. Taki zapis nie oznacza wilgotności bezwzględnej.

Powodowałoby to bardzo częste przełączanie przy minimalnych wahaniach temperatury. Histereza stabilizuje pracę układu i chroni elementy wykonawcze przed zużyciem.

Do temperatury zadanej dodaje się wartość histerezy, aby wyznaczyć próg wyłączenia, a odejmuje się ją, aby wyznaczyć próg załączenia. Dla 40°C i histerezy 2°C są to odpowiednio 42°C i 38°C.

Temperatura zadana to wartość ustawiona przez użytkownika lub automatykę jako pożądana temperatura pracy. Regulator dąży do utrzymania temperatury w pobliżu tej wartości.

Zbyt mała histereza może powodować częste załączanie i wyłączanie grzałki. Skraca to żywotność przekaźników, styczników i samego układu sterowania.

Zbyt duża histereza powoduje większe wahania temperatury wody w zbiorniku. Użytkownik może odczuwać okresowo zbyt chłodną lub zbyt gorącą wodę.

Zależy od konstrukcji regulatora, jego ustawień oraz dokumentacji techniczno-ruchowej. Niektóre regulatory liczą histerezę symetrycznie, a inne tylko poniżej lub powyżej temperatury zadanej.

Po przezroczystej rurce wygiętej w kształt litery U, wypełnionej cieczą. Charakterystyczne są dwa słupy cieczy, których poziomy mogą się różnić.

Służy do pomiaru ciśnienia lub różnicy ciśnień, najczęściej niewielkich wartości. Może mierzyć nadciśnienie, podciśnienie albo różnicę ciśnień między dwoma punktami instalacji.

Wskazanie zależy od różnicy wysokości słupów cieczy oraz od gęstości cieczy manometrycznej. Im większa różnica poziomów, tym większa różnica ciśnień.

Można stosować wodę, olej, alkohol lub rtęć, zależnie od zakresu pomiarowego i wymagań bezpieczeństwa. Ciecz powinna mieć znaną gęstość.

Manometr U-rurkowy pokazuje ciśnienie przez różnicę poziomów cieczy w rurce. Manometr tarczowy ma obudowę ze skalą i wskazówką, która pokazuje wartość ciśnienia bezpośrednio.

Stosuje się wzór Δp = ρ · g · h, gdzie ρ to gęstość cieczy, g to przyspieszenie ziemskie, a h to różnica wysokości słupów cieczy.

Nawet niewielka różnica ciśnień powoduje zauważalną zmianę poziomu cieczy. Dzięki temu można łatwo obserwować małe nadciśnienia lub podciśnienia.

W module fotowoltaicznym ogniwa są najczęściej połączone szeregowo, więc przez wszystkie płynie ten sam prąd. Zacienione ogniwo ogranicza prąd całego obwodu i może obniżyć moc całego modułu.

Dioda bocznikująca umożliwia przepływ prądu z pominięciem zacienionej lub uszkodzonej części modułu. Dzięki temu ogranicza straty mocy i ryzyko przegrzania ogniw.

Hot spot to miejscowe przegrzanie ogniwa lub fragmentu modułu. Może powstać, gdy zacienione ogniwo w połączeniu szeregowym zaczyna rozpraszać energię zamiast ją wytwarzać.

Warystor służy głównie do ochrony przed przepięciami, a nie do omijania zacienionych ogniw. Nie rozwiązuje problemu spadku prądu w szeregowym łańcuchu ogniw.

Dioda bocznikująca omija zacieniony fragment modułu, natomiast dioda blokująca zapobiega przepływowi prądu w niepożądanym kierunku. Pełnią więc różne funkcje zabezpieczające.

Nie, diody bocznikujące tylko ograniczają negatywne skutki zacienienia. Zacieniona sekcja modułu zostaje częściowo pominięta, więc moc instalacji nadal spada.

Najczęściej są umieszczone w puszce przyłączeniowej modułu fotowoltaicznego. Zabezpieczają określone sekcje ogniw połączonych szeregowo.

Moduły PV wytwarzają prąd stały, a sieć elektroenergetyczna i większość odbiorników domowych pracuje na prądzie zmiennym. Falownik umożliwia wykorzystanie energii z paneli w instalacji elektrycznej.

Falownik musi wytworzyć prąd zmienny o odpowiednim napięciu, częstotliwości i przebiegu zgodnym z wymaganiami sieci. W Polsce standardowo jest to 230/400 V i 50 Hz.

Falownik przekształca prąd DC na AC, natomiast akumulator magazynuje energię elektryczną. Są to elementy o różnych funkcjach.

Regulator ładowania kontroluje proces ładowania akumulatorów, zabezpieczając je przed przeładowaniem lub zbyt głębokim rozładowaniem. Nie zastępuje falownika sieciowego.

Optymalizator mocy poprawia pracę pojedynczego modułu PV, zwłaszcza przy zacienieniu lub różnicach parametrów paneli. Nie przekształca jednak energii na prąd zmienny sieciowy.

Synchronizacja oznacza dopasowanie napięcia, częstotliwości i fazy prądu z falownika do parametrów sieci. Dzięki temu energia może być bezpiecznie oddawana do instalacji lub sieci.

Moc zależy od gęstości wody, przyspieszenia ziemskiego, przepływu objętościowego, wysokości spadku oraz sprawności turbiny. Największy wpływ w praktyce mają przepływ Q i spad H.

Wzór wykorzystuje jednostki układu SI: kg/m³, m/s², m³/s i m. Po ich przemnożeniu otrzymuje się jednostkę mocy, czyli wat.

Należy podzielić wartość w watach przez 1000. Na przykład 270 000 W to 270 kW.

Oznacza, że turbina zamienia 90% dostępnej energii strumienia wody na użyteczną moc mechaniczną na wale. Pozostała część energii jest tracona.

Turbina Kapłana jest przystosowana do pracy przy dużych przepływach i niewielkich wysokościach spadku. Regulowane łopatki pozwalają utrzymywać wysoką sprawność w zmiennych warunkach.

Najczęściej błędnie przelicza się waty na kilowaty albo pomija sprawność turbiny. W tym zadaniu 270 000 W należy zapisać jako 270 kW.

Należy odczytać moc dla obu prędkości wiatru, a następnie podzielić większą moc przez mniejszą. Wynik oznacza krotność wzrostu mocy.

Ponieważ pytanie dotyczy wzrostu mocy, a nie wzrostu prędkości. Moc trzeba odczytać z wykresu lub charakterystyki turbiny.

Oznacza to, że moc przy większej prędkości wiatru jest osiem razy większa niż moc przy mniejszej prędkości.

To maksymalna moc, jaką turbina może oddawać w normalnych warunkach pracy. Po jej osiągnięciu układ sterowania ogranicza dalszy wzrost mocy.

Turbina ma ograniczenia konstrukcyjne i elektryczne. Przy wysokich prędkościach wiatru sterowanie łopatami lub hamulce ograniczają moc, a przy bardzo silnym wietrze turbina może zostać wyłączona.

Prędkość startowa to minimalna prędkość wiatru, przy której turbina zaczyna produkować energię. Prędkość wyłączenia to wartość, przy której turbina jest zatrzymywana dla bezpieczeństwa.

Należy odszukać w kolumnie „Możliwa przyczyna” podaną awarię, a następnie odczytać z tego samego wiersza komunikat sterownika. W tym przypadku wyciek czynnika roboczego występuje przy komunikacie EE2.

Ubytek czynnika zmniejsza ilość medium w obiegu chłodniczym, przez co spada ciśnienie robocze. Sterownik wykrywa ten stan i uruchamia zabezpieczenie.

Nie. Uzupełnianie czynnika oraz usuwanie nieszczelności powinien wykonać uprawniony serwisant, ponieważ układ chłodniczy wymaga specjalistycznych narzędzi i kwalifikacji.

Alarm wysokiego ciśnienia może wynikać np. z nadmiaru czynnika lub zbyt wysokiej temperatury wody. Alarm niskiego ciśnienia często wskazuje na ubytek czynnika, oblodzony parowacz albo problem z zaworem rozprężnym.

Instrukcja zaleca zgłoszenie problemu serwisantowi. Nie należy kontynuować pracy urządzenia bez diagnozy, ponieważ może to doprowadzić do uszkodzenia sprężarki.

Dokumentacja zawiera kody błędów, możliwe przyczyny i zalecane działania. Pozwala szybko powiązać komunikat sterownika z konkretną awarią.

Roztwór glikolu zwiększa swoją objętość podczas nagrzewania. Jeżeli układ nie kompensuje tej rozszerzalności, ciśnienie w obiegu szybko rośnie.

Przejmuje nadmiar objętości cieczy solarnej powstający podczas nagrzewania. Stabilizuje ciśnienie i chroni instalację przed zadziałaniem zaworu bezpieczeństwa.

Typowe objawy to duże wahania ciśnienia, wzrost ciśnienia przy nagrzewaniu, wyrzut cieczy przez zawór bezpieczeństwa oraz częste ubytki glikolu.

Nie zawsze. Awaria pompy może doprowadzić do przegrzewania kolektorów i stagnacji, ale gwałtowny wzrost ciśnienia przy wzroście temperatury najczęściej wskazuje na problem z kompensacją objętości, czyli z naczyniem wzbiorczym.

Zawór bezpieczeństwa chroni instalację przed nadmiernym ciśnieniem. Gdy ciśnienie przekroczy wartość dopuszczalną, zawór otwiera się i odprowadza część cieczy.

Ciśnienie odczytuje się z manometru zamontowanego w grupie pompowej lub innym punkcie instalacji. Odczyt należy porównać z wartościami zalecanymi w dokumentacji technicznej.

Temperatura zasobnika wpływa na odbiór ciepła z kolektorów, ale nie odpowiada bezpośrednio za kompensację rozszerzalności cieczy. Za stabilizację ciśnienia odpowiada przede wszystkim naczynie wzbiorcze.

To źródło energii korzystające z zasobów odnawiających się naturalnie w krótkim czasie, np. słońca, wiatru, wody, biomasy lub energii geotermalnej.

Węgiel kamienny jest paliwem kopalnym, którego powstawanie trwa miliony lat. Jego zasoby są ograniczone i nie odnawiają się w skali życia człowieka.

Tak. Energia geotermalna pochodzi z ciepła wnętrza Ziemi i jest zaliczana do odnawialnych źródeł energii.

Gaz ziemny jest paliwem kopalnym, a więc źródłem nieodnawialnym. Nawet jeśli w odpowiedzi występują też źródła odnawialne, obecność gazu eliminuje taki wariant.

Do OZE zalicza się m.in. energię prądów morskich, pływów, fal oraz różnic temperatur wód morskich.

Tak. Może być przetwarzane na energię elektryczną w instalacjach fotowoltaicznych albo na ciepło w kolektorach słonecznych.

OZE korzystają z zasobów odnawiających się naturalnie, natomiast źródła konwencjonalne najczęściej wykorzystują ograniczone paliwa kopalne.