Pytania pomocnicze - ELE.11

COP określa, ile energii cieplnej pompa dostarcza z 1 jednostki energii elektrycznej. COP = 4 oznacza 4 kWh ciepła z 1 kWh prądu.

COP oblicza się jako iloraz mocy cieplnej i mocy elektrycznej. Dla 4 kW ciepła i 1 kW prądu COP wynosi 4.

Roczną energię cieplną należy podzielić przez COP. Dla 4000 kWh ciepła i COP = 4 zużycie prądu wynosi 1000 kWh.

4000 kWh to energia cieplna dostarczona do budynku, a nie energia elektryczna pobrana z sieci. Koszt dotyczy tylko energii elektrycznej zużytej przez pompę.

Zużycie energii elektrycznej w kWh mnoży się przez cenę 1 kWh. W tym przypadku 1000 kWh × 0,5 zł/kWh = 500 zł.

Moc elektryczna to energia pobierana z sieci, a moc cieplna to energia oddawana do instalacji grzewczej. Moc cieplna jest zwykle większa dzięki pobieraniu ciepła z otoczenia.

Niższy COP oznacza większe zużycie energii elektrycznej dla tej samej ilości ciepła. W efekcie roczny koszt eksploatacji wzrósłby.

Wartość w m/s należy pomnożyć przez 3,6. Na przykład 14 m/s × 3,6 = 50,4 km/h.

Ponieważ 1 metr to 0,001 kilometra, a 1 sekunda to 1/3600 godziny. Po przeliczeniu jednostek otrzymuje się współczynnik 3,6.

Wartość w km/h należy podzielić przez 3,6. Przykładowo 36 km/h to 10 m/s.

14 m/s to 14 × 3,6 = 50,4 km/h, czyli w przybliżeniu 50 km/h.

Metry na sekundę są standardową jednostką stosowaną w meteorologii i technice wiatrowej. Ułatwiają obliczenia związane z przepływem powietrza i mocą turbiny.

Prędkość wiatru decyduje o ilości energii możliwej do pozyskania. Zbyt mały wiatr nie uruchamia turbiny, a zbyt duży może wymagać jej zatrzymania ze względów bezpieczeństwa.

Ponieważ emalia może mieć mikrouszkodzenia, przez które woda ma kontakt ze stalą. Anoda magnezowa chroni stalowy zbiornik przed korozją elektrochemiczną.

Anoda protektorowa wykonana jest z metalu bardziej aktywnego niż chroniony element. Koroduje zamiast zbiornika, dlatego nazywa się ją elementem poświęcanym.

Nie. Jej funkcją nie jest poprawa jakości wody, lecz ochrona metalowego zbiornika przed korozją.

Nie. Ograniczanie rozwoju bakterii, np. Legionella, wiąże się głównie z utrzymaniem odpowiedniej temperatury c.w.u. i dezynfekcją termiczną.

Anoda zużywa się podczas pracy, ponieważ koroduje zamiast zbiornika. Po znacznym zużyciu traci skuteczność i powinna zostać wymieniona.

Zbiornik traci dodatkową ochronę antykorozyjną. Może dojść do korozji stali, przecieków i uszkodzenia zasobnika.

Manometr służy do pomiaru ciśnienia medium roboczego, np. cieczy solarnej, wody grzewczej lub czynnika chłodniczego. Umożliwia kontrolę poprawnej pracy instalacji.

Symbol manometru zwykle przedstawia okrągłą tarczę ze wskazówką oraz linią przyłączeniową do instalacji. Okrąg symbolizuje wskaźnik pomiarowy.

Manometr tylko mierzy i wskazuje ciśnienie. Regulator ciśnienia zmienia lub utrzymuje ciśnienie na zadanym poziomie.

Najczęściej stosuje się bar, kilopaskal, megapaskal lub psi. W instalacjach grzewczych i solarnych bardzo często spotyka się bary.

Zbyt niskie ciśnienie może oznaczać ubytek medium, nieszczelność instalacji, zapowietrzenie lub nieprawidłowe napełnienie układu.

Zbyt wysokie ciśnienie może wynikać z przegrzania, niedrożności, uszkodzenia naczynia przeponowego lub niesprawnego zaworu bezpieczeństwa.

Najważniejsze cechy to doprowadzenie substratów organicznych, obecność komory fermentacyjnej, zbiornika biogazu oraz układu wykorzystania gazu do produkcji energii.

Najczęściej stosuje się gnojowicę, obornik, kiszonkę kukurydzy, odpady rolnicze, odpady spożywcze i osady ściekowe. Muszą to być materiały organiczne podatne na fermentację.

Biogazownia wytwarza biogaz z biomasy w procesie fermentacji beztlenowej. Gazownia zajmuje się produkcją, oczyszczaniem lub dystrybucją gazu, zwykle niezwiązaną bezpośrednio z fermentacją biomasy.

Najważniejszym składnikiem jest metan, ponieważ to on odpowiada za wartość opałową biogazu. Oprócz niego biogaz zawiera m.in. dwutlenek węgla i śladowe zanieczyszczenia.

Biogaz można spalać w agregacie kogeneracyjnym w celu produkcji energii elektrycznej i ciepła. Po oczyszczeniu może być też przekształcony w biometan.

Poferment to pozostałość po fermentacji metanowej. Może być stosowany jako nawóz, jeśli spełnia wymagania sanitarne i środowiskowe.

Ponieważ wykorzystuje biomasę i odpady organiczne, które mogą być stale odtwarzane. Energia pochodzi z przemian biologicznych materii organicznej.

STC oznacza Standard Test Conditions, czyli standardowe warunki testowe. Służą do określania i porównywania mocy ogniw oraz modułów fotowoltaicznych.

W warunkach STC przyjmuje się natężenie promieniowania słonecznego równe 1000 W/m².

W warunkach STC temperatura ogniwa fotowoltaicznego wynosi 25°C.

Wp oznacza wat peak, czyli moc szczytową modułu fotowoltaicznego uzyskaną w warunkach STC.

Moc rzeczywista zależy od nasłonecznienia, temperatury ogniw, zacienienia, zabrudzenia oraz strat w instalacji. Warunki STC są warunkami laboratoryjnymi.

Wzrost temperatury ogniw zwykle obniża napięcie i moc modułu PV. Dlatego panel nagrzany powyżej 25°C może mieć mniejszą moc niż w STC.

Część energii spalania jest zużywana na odparowanie wody, przez co spada temperatura w komorze spalania. Niższa temperatura sprzyja niepełnemu spalaniu i tworzeniu sadzy.

Za niekorzystną uznaje się wilgotność przekraczającą około 30%. Takie drewno jest zbyt mokre i pogarsza proces spalania.

Nie. Drewno liściaste, zwłaszcza twarde, może być bardzo dobrym paliwem, jeśli jest odpowiednio sezonowane i suche.

Zbiornik buforowy pozwala kotłowi pracować stabilniej i z wyższą sprawnością. Nie jest typową przyczyną powstawania nadmiernej ilości sadzy.

Typowe objawy to dużo dymu, sadza, smoła, trudności z osiągnięciem temperatury roboczej oraz większe zużycie paliwa.

Sadza osadza się na powierzchniach wymiany ciepła i działa jak warstwa izolacyjna. Utrudnia przekazywanie ciepła do wody grzewczej.

Należy stosować suche, sezonowane drewno, zapewnić odpowiedni dopływ powietrza i regularnie czyścić komorę spalania oraz wymiennik zgodnie z DTR urządzenia.

Miękka szczotka ogranicza ryzyko zarysowania szkła, uszkodzenia powłok antyrefleksyjnych i naruszenia uszczelnień modułu. Usuwa się tylko śnieg sypki i luźne zabrudzenia.

Skrobanie może porysować szybę modułu, uszkodzić powłokę ochronną lub doprowadzić do mikropęknięć ogniw. Takie uszkodzenia obniżają sprawność i mogą unieważnić gwarancję.

Gwałtowne podgrzewanie powoduje naprężenia termiczne, które mogą uszkodzić szkło i ogniwa. Para pod ciśnieniem może też naruszyć uszczelnienia oraz elementy instalacji elektrycznej.

Ma to sens, gdy dostęp do modułów jest bezpieczny, śnieg jest luźny, a jego warstwa długo ogranicza produkcję energii. Przy cienkiej warstwie często wystarczy poczekać na naturalne zsunięcie lub stopnienie.

Nie wolno wchodzić na śliski dach bez zabezpieczeń ani dotykać elementów elektrycznych mokrymi narzędziami. Należy używać narzędzi z miękką końcówką i zachować odstęp od przewodów oraz złączy.

Gruba, nieprzepuszczalna warstwa śniegu może praktycznie zatrzymać produkcję energii. Cienka lub częściowo zsunięta warstwa może nadal przepuszczać trochę światła, ale uzysk będzie znacznie mniejszy.

Nie należy używać metalowych skrobaków, ostrych szczotek, łopat, myjek ciśnieniowych, palników ani gorącej pary. Mogą one spowodować uszkodzenia mechaniczne, termiczne lub elektryczne.

Wtedy moduły są chłodne, więc ogranicza się ryzyko szoku termicznego i szybkiego odparowania wody. Mycie rozgrzanych paneli może powodować smugi oraz naprężenia w szkle.

Czysta woda usuwa typowe zabrudzenia, takie jak kurz, pył czy ptasie odchody, bez ryzyka uszkodzenia powłok ochronnych. Agresywne środki chemiczne mogą pogorszyć właściwości powierzchni modułu.

Rozpuszczalniki mogą uszkodzić uszczelnienia, powłoki antyrefleksyjne i elementy z tworzyw sztucznych. Mogą też naruszyć warunki gwarancji producenta.

Woda szybko odparowuje, pozostawiając osady i smugi. Dodatkowo zimna woda na gorącym module może wywołać naprężenia termiczne.

Najlepiej stosować miękką szczotkę, gąbkę lub szczotkę teleskopową oraz wodę o niskiej zawartości minerałów. Nie wolno używać ostrych narzędzi ani materiałów ściernych.

Tak, zabrudzenia ograniczają dopływ promieniowania słonecznego do ogniw, co może zmniejszyć uzysk energii. Największy wpływ mają trwałe zabrudzenia punktowe, np. ptasie odchody.

Należy stosować zabezpieczenia przed upadkiem, unikać pracy przy silnym wietrze i nie wchodzić na moduły. Trzeba też uważać na elementy instalacji elektrycznej, ponieważ panele generują napięcie przy oświetleniu.

Symbol L oznacza przewód fazowy. Jest to przewód, na którym w instalacji jednofazowej występuje napięcie robocze względem przewodu neutralnego.

Symbol N oznacza przewód neutralny. Uczestniczy on w normalnym przepływie prądu roboczego i zamyka obwód z przewodem fazowym.

PE to przewód ochronny, którego zadaniem jest ochrona przeciwporażeniowa. Łączy części przewodzące dostępne urządzenia z układem ochronnym instalacji.

Przewód L jest zwykle brązowy, czarny lub szary, przewód N niebieski, a przewód PE żółto-zielony. Kolory należy jednak zawsze weryfikować, szczególnie w starszych instalacjach.

Przewód PE pełni funkcję ochronną, a N roboczą. Ich zamiana może spowodować nieprawidłowe działanie zabezpieczeń i stworzyć zagrożenie porażenia prądem.

Należy odczytać je jako: przewód fazowy, przewód neutralny i przewód ochronny. Taka kolejność odpowiada poprawnej odpowiedzi w pytaniu.

Sterownik odpowiada za pracę elementów instalacji, np. pompy obiegowej i czujników. Błędne podłączenie może spowodować uszkodzenie urządzenia lub zagrożenie dla użytkownika.