Pytania pomocnicze - ELE.11

Podczas przeładowania zachodzi intensywne gazowanie elektrolitu i rozkład wody na wodór oraz tlen. Wzrost ciśnienia i burzenie elektrolitu mogą spowodować jego wyrzucenie przez korki, odpowietrzniki lub górną pokrywę.

Regulator kontroluje napięcie i prąd ładowania akumulatora. Chroni go przed przeładowaniem, głębokim rozładowaniem oraz nieprawidłową pracą układu.

Przeładowanie wynika z nadmiernego ładowania i powoduje gazowanie oraz ubytek elektrolitu. Zasiarczenie jest skutkiem długotrwałego rozładowania lub niedoładowania i prowadzi do spadku pojemności.

Objawami mogą być zbyt wysokie napięcie na akumulatorze, intensywne gazowanie, nagrzewanie akumulatora, częsty ubytek wody oraz ślady elektrolitu na obudowie.

Wysoka temperatura przyspiesza zużycie akumulatora i może nasilać parowanie wody, ale typowy wypływ elektrolitu przez pokrywę wynika przede wszystkim z nadmiernego ładowania i gazowania.

Należy stosować sprawny i prawidłowo ustawiony regulator ładowania, kontrolować napięcia ładowania, zapewnić wentylację oraz regularnie wykonywać przegląd akumulatorów.

Podczas ładowania może wydzielać się wodór, który z powietrzem tworzy mieszaninę wybuchową. Wentylacja ogranicza ryzyko nagromadzenia gazów.

Watomierz mierzy moc czynną, woltomierz napięcie elektryczne, a amperomierz natężenie prądu.

Amperomierz musi mierzyć prąd płynący przez dany element, dlatego włącza się go w ten sam tor prądowy. Ma małą rezystancję wewnętrzną, więc nie powinien być podłączany równolegle do źródła napięcia.

Napięcie jest różnicą potencjałów między dwoma punktami, więc woltomierz podłącza się do tych punktów równolegle. Woltomierz ma dużą rezystancję, aby nie obciążać badanego obwodu.

Moc czynna wykonuje użyteczną pracę i jest mierzona w watach. Moc bierna jest związana z magazynowaniem energii w polach magnetycznych lub elektrycznych i nie zamienia się bezpośrednio na pracę użyteczną.

W obwodzie prądu stałego moc czynną oblicza się ze wzoru P = U · I, czyli napięcie razy natężenie prądu.

Rezystancję mierzy się omomierzem albo wyznacza pośrednio z prawa Ohma. W układzie z watomierzem, woltomierzem i amperomierzem bezpośrednio odczytuje się moc, napięcie i prąd.

Trzeba dobrać zakres i rodzaj pomiaru AC lub DC, zachować polaryzację po stronie DC oraz stosować przyrządy o odpowiedniej kategorii bezpieczeństwa pomiarowego.

Rozdrobnienie zwiększa powierzchnię kontaktu substratu z mikroorganizmami. Dzięki temu bakterie szybciej rozkładają materię organiczną.

Mieszanie ujednolica temperaturę i skład substratu oraz zapobiega tworzeniu osadów i kożucha. Poprawia kontakt bakterii z materią organiczną.

Bakterie fermentacyjne działają najsprawniej w określonym zakresie temperatury. Zbyt niska temperatura spowalnia proces i zmniejsza produkcję biogazu.

Fermentacja metanowa zachodzi w warunkach beztlenowych. Dopływ tlenu zakłóca pracę bakterii metanowych.

Stagnacja powoduje nierównomierny przebieg procesu, powstawanie osadów i słabszy kontakt bakterii z substratem. Może to obniżyć wydajność produkcji biogazu.

Nie. Nadmiar amoniaku może hamować aktywność mikroorganizmów i działać toksycznie na bakterie metanowe.

Najważniejsze są warunki beztlenowe, odpowiednia temperatura, właściwe pH, dobre wymieszanie i odpowiednio przygotowany substrat.

Wzrost temperatury powoduje przede wszystkim spadek napięcia ogniwa. Prąd zmienia się niewiele, dlatego iloczyn napięcia i prądu, czyli moc, maleje.

Moc elektryczną oblicza się ze wzoru P = U × I, gdzie U to napięcie, a I to natężenie prądu.

Nie zawsze. Prąd zwarciowy może nawet nieznacznie wzrosnąć, ale napięcie spada wyraźniej, dlatego moc całkowita się zmniejsza.

Oznacza, że wraz ze wzrostem temperatury ogniwa moc modułu maleje. Wartość podaje się zwykle w procentach na stopień Celsjusza.

W upalny dzień temperatura ogniw może być bardzo wysoka, co obniża napięcie i moc modułu. Chłodne, słoneczne warunki często sprzyjają wyższej sprawności PV.

Najczęściej stosuje się warunki STC: nasłonecznienie 1000 W/m², temperatura ogniwa 25°C i widmo promieniowania AM 1.5.

Należy zapewnić dobrą wentylację modułów, zachować odstęp od pokrycia dachowego i unikać montażu w miejscach nadmiernie nagrzewających się.

Przy małej różnicy temperatur sprężarka musi wykonać mniejszą pracę, aby podnieść ciśnienie i temperaturę czynnika chłodniczego. Dzięki temu zużywa mniej energii elektrycznej, a COP rośnie.

Dolne źródło dostarcza ciepło do parownika, np. powietrze, grunt lub woda. Górne źródło odbiera ciepło ze skraplacza, np. instalacja centralnego ogrzewania lub zasobnik c.w.u.

Im niższej temperatury zasilania wymaga instalacja, tym lepiej dla pompy ciepła. Dlatego ogrzewanie podłogowe zwykle współpracuje z pompą ciepła efektywniej niż tradycyjne grzejniki wysokotemperaturowe.

Podgrzewanie c.w.u. do wysokiej temperatury wymaga wyższej temperatury skraplania czynnika chłodniczego. To zwiększa obciążenie sprężarki i zmniejsza COP.

Można obniżyć temperaturę zasilania instalacji grzewczej, poprawić izolację budynku, zastosować ogrzewanie niskotemperaturowe oraz zadbać o możliwie stabilne i ciepłe dolne źródło.

COP określa chwilową efektywność pompy ciepła w konkretnych warunkach pracy. SCOP uwzględnia sezonową efektywność w dłuższym okresie i zmiennych temperaturach zewnętrznych.

Stagnacja to stan, w którym kolektor słoneczny jest nasłoneczniony, ale ciepło nie jest odbierane przez instalację. Temperatura absorbera i czynnika solarnego wtedy szybko rośnie.

W typowych pytaniach egzaminacyjnych przyjmuje się wartość około +150°C. Jest to znacznie więcej niż normalna temperatura pracy instalacji c.w.u.

Ponieważ absorber nadal pochłania promieniowanie słoneczne, ale energia cieplna nie jest odprowadzana przez przepływający czynnik solarny. Bilans cieplny przesuwa się w stronę nagrzewania kolektora.

Może dojść do wzrostu ciśnienia, odparowania czynnika solarnego, degradacji glikolu oraz przyspieszonego zużycia elementów instalacji. Dlatego instalacja musi mieć odpowiednie zabezpieczenia.

Temperatura normalnej pracy występuje przy odbiorze ciepła przez instalację i jest dużo niższa. Temperatura stagnacji pojawia się przy braku odbioru ciepła i może osiągać wartości rzędu 150°C dla kolektora płaskiego.

+80°C może występować w czasie intensywnej, ale jeszcze normalnej pracy instalacji. W stagnacji absorber kolektora płaskiego osiąga znacznie wyższą temperaturę, około +150°C.

Refraktometr służy do oceny stężenia glikolu w cieczy solarnej, a na tej podstawie do określenia temperatury jej zamarzania. Pozwala sprawdzić, czy czynnik nadal chroni instalację przed mrozem.

Glikol obniża temperaturę zamarzania czynnika grzewczego, dzięki czemu instalacja jest zabezpieczona przed uszkodzeniem zimą. Dodatkowo ciecz solarna może zawierać inhibitory korozji.

Refraktometr mierzy współczynnik załamania światła i na tej podstawie określa stężenie roztworu. Hydrometr mierzy gęstość cieczy, dlatego nie jest podstawowym przyrządem wskazywanym w tym pytaniu.

Jeśli płyn zamarznie, może dojść do wzrostu objętości cieczy, uszkodzenia rur, kolektorów, wymiennika lub armatury. Dlatego kontrola temperatury zamarzania jest ważnym elementem przeglądu.

Kontrolę wykonuje się podczas okresowych przeglądów, po przegrzaniu instalacji, po uzupełnianiu płynu oraz przy podejrzeniu degradacji glikolu. Sprawdza się m.in. temperaturę zamarzania i stan chemiczny płynu.

Reflektometr służy m.in. do badań odbić sygnałów w przewodach lub światłowodach, a anemometr do pomiaru prędkości przepływu powietrza. Żaden z nich nie mierzy właściwości cieczy solarnej związanych z zamarzaniem.

Zadziory to ostre, nierówne fragmenty materiału pozostające na krawędzi rury po jej przecięciu. Mogą występować zarówno od strony zewnętrznej, jak i wewnętrznej.

Zadziory mogą utrudniać wykonanie szczelnego połączenia, zakłócać przepływ medium i zanieczyszczać instalację. Ich usunięcie poprawia jakość montażu.

Gratownik służy do usuwania zadziorów z krawędzi obrabianego materiału. W instalacjach rurowych stosuje się go po cięciu rur.

Gratownik usuwa zadziory, natomiast ekspander rozszerza końcówkę rury. Są to narzędzia o zupełnie innym przeznaczeniu.

Gratownik oczyszcza krawędzie rury z zadziorów. Kalibrownik służy do przywracania właściwego kształtu i średnicy rury, szczególnie po jej odkształceniu.

Gratownik usuwa nierówności po cięciu, a gwintownik służy do wykonywania gwintu wewnętrznego. Gwintownik nie jest narzędziem do gratowania rur.

Najpierw rurę należy przeciąć na wymiar, następnie usunąć zadziory gratownikiem, a potem wykonać dalsze czynności, np. kalibrację, kielichowanie albo lutowanie.

Najczęściej jest to żółty trójkąt z czarną obwódką i czarnym symbolem błyskawicy. Informuje o zagrożeniu porażeniem prądem elektrycznym.

Może znajdować się na falownikach, rozdzielnicach, szafach sterowniczych, magazynach energii oraz przy urządzeniach przyłączonych do sieci elektroenergetycznej.

Ostrzega, że dostęp do wnętrza urządzenia lub dotknięcie jego elementów może grozić porażeniem. Pozwala szybko zidentyfikować miejsca wymagające szczególnej ostrożności.

Należy odłączyć zasilanie, zabezpieczyć przed przypadkowym załączeniem i sprawdzić brak napięcia odpowiednim przyrządem pomiarowym.

Wysokie napięcie dotyczy niebezpiecznego napięcia zasilającego lub roboczego w instalacji. Ładunek elektrostatyczny oznacza ryzyko wyładowania ESD, które może uszkodzić elementy elektroniczne.

Nie. W żółtym trójkącie na urządzeniu elektrycznym symbol błyskawicy oznacza zagrożenie wysokim napięciem, a nie burzę lub piorun.

Natężenie przepływu oblicza się ze wzoru Q = V / t, czyli dzieląc objętość instalacji przez czas napełniania. Ważne jest wcześniejsze ujednolicenie jednostek.

Ponieważ odpowiedzi podano w dm³/s. Objętość 3,24 m³ należy więc zamienić na 3240 dm³.

Jedna godzina ma 3600 sekund, więc 3 godziny to 3 × 3600 = 10 800 sekund.

Objętość 3240 dm³ podzielono przez czas 10 800 s. Wynik to 0,30 dm³/s.

Pływak w rotametrze wskazuje aktualne natężenie przepływu medium przez instalację. Odczyt wykonuje się na skali urządzenia.

Najczęstsze błędy to nieprzeliczenie m³ na dm³, nieprzeliczenie godzin na sekundy oraz pomylenie mnożenia z dzieleniem we wzorze Q = V / t.