Pytania pomocnicze - ELM.02

Ponieważ wiązka elektronów nadal przesuwa się poziomo, ale nie jest przemieszczana w pionie. Zamiast pełnego obrazu powstaje jedna jasna linia pozioma.

Odchylanie poziome przesuwa plamkę elektronową od lewej do prawej strony ekranu. Odchylanie pionowe przesuwa ją stopniowo z góry na dół, tworząc pełną ramkę obrazu.

Przy braku odchylania poziomego obraz zwykle zanika lub może pojawić się pionowa linia, zależnie od konstrukcji i zabezpieczeń odbiornika. Jest to inny objaw niż jasna linia pozioma.

Energia wiązki elektronów skupia się na małej powierzchni luminoforu. Długotrwała praca w takim stanie może spowodować trwałe wypalenie ekranu.

Należy sprawdzić zasilanie układu odchylania pionowego, układ scalony wzmacniacza pionu, kondensatory elektrolityczne, połączenia z cewkami oraz zimne luty.

Dekoder kolorów odpowiada za informację barwną obrazu, a nie za ruch wiązki elektronów po ekranie. Jasna pozioma linia wskazuje na problem z geometrią odchylania, głównie pionowego.

Miernik sygnału pozwala ocenić poziom i jakość sygnału odbieranego z satelity. Dzięki niemu można precyzyjnie skorygować położenie anteny.

Kompas pomaga ustalić azymut, czyli kierunek poziomy ustawienia anteny. Umożliwia wstępne skierowanie czaszy w stronę odpowiedniego satelity.

Kątomierz pomaga ustawić elewację, czyli kąt podniesienia anteny nad horyzontem. Jest to jeden z podstawowych parametrów ustawienia czaszy.

Multimetr mierzy wielkości elektryczne, takie jak napięcie, prąd i rezystancja. Nie wskazuje kierunku satelity ani jakości odbieranego sygnału.

Najważniejsze parametry to azymut, elewacja oraz skręcenie konwertera. Ich prawidłowe ustawienie decyduje o jakości odbioru.

Tak, wiele dekoderów pokazuje poziom i jakość sygnału. Nie jest to jednak tak wygodne i precyzyjne jak użycie osobnego miernika sygnału.

Wobulator generuje sygnał o częstotliwości zmieniającej się w określonym zakresie. Dzięki temu można sprawdzić odpowiedź toru p.cz. dla wielu częstotliwości, a nie tylko dla jednej.

Oscyloskop pokazuje przebieg odpowiedzi badanego toru na sygnał z wobulatora. Umożliwia ocenę kształtu charakterystyki i skutków regulacji filtrów.

Zwykły generator najczęściej wytwarza sygnał o jednej ustawionej częstotliwości. Wobulator automatycznie przestraja częstotliwość w zadanym zakresie, co pozwala obserwować charakterystykę częstotliwościową układu.

Pośrednia częstotliwość to stała częstotliwość sygnału uzyskana po przemianie częstotliwości w odbiorniku superheterodynowym. Na tej częstotliwości sygnał jest filtrowany i wzmacniany.

Multimetr mierzy głównie wartości napięcia, prądu lub rezystancji, ale nie pokazuje charakterystyki amplitudowo-częstotliwościowej. Strojenie toru p.cz. wymaga obserwacji odpowiedzi układu w funkcji częstotliwości.

Może powodować małą czułość odbiornika, słabą selektywność, zniekształcenia sygnału lub problemy z prawidłowym odbiorem stacji.

Obserwuje się charakterystykę amplitudowo-częstotliwościową, czyli zależność poziomu sygnału wyjściowego od częstotliwości sygnału wejściowego.

Oscyloskop pokazuje przebieg napięcia w funkcji czasu, więc pozwala ocenić kształt, częstotliwość, amplitudę i zakłócenia sygnału. Multimetr zwykle pokazuje tylko wartość liczbową, bez przebiegu.

Multimetr mierzy głównie wartości statyczne lub uśrednione, np. napięcie, prąd i rezystancję. Oscyloskop umożliwia obserwację zmian sygnału w czasie, także dla szybkich przebiegów.

Oznacza, że sygnał zmienia się bardzo szybko w czasie, czyli ma krótki okres. Do jego obserwacji potrzebny jest przyrząd o odpowiednio dużym paśmie przenoszenia.

Mostek RLC służy głównie do pomiaru parametrów elementów pasywnych: rezystancji, indukcyjności i pojemności. Nie pokazuje kształtu badanego sygnału w czasie.

Watomierz mierzy moc elektryczną, najczęściej moc czynną w obwodzie. Nie jest przyrządem przeznaczonym do obserwacji przebiegów sygnałów.

Z oscyloskopu można odczytać m.in. amplitudę, okres, częstotliwość, przesunięcie fazowe, czas narastania oraz obecność zakłóceń lub zniekształceń.

Należy zwrócić uwagę na pasmo przenoszenia, częstotliwość próbkowania, rodzaj sondy oraz poprawne ustawienie podstawy czasu. Pasmo oscyloskopu powinno być większe od częstotliwości badanego sygnału.

Jeżeli na rezystorze kolektorowym występuje spadek napięcia, to płynie przez niego prąd. Oznacza to, że tranzystor przewodzi prąd kolektora.

W stanie zaporowym prąd kolektora praktycznie nie płynie, więc spadek napięcia na rezystorze kolektorowym byłby bliski 0 V.

Oznacza, że przez rezystor i tranzystor płynie prąd. Na tranzystorze pozostaje około 5 V napięcia kolektor-emiter, więc nie jest on zwarty.

Przy zwarciu kolektor-emiter rezystor kolektorowy byłby prawie bezpośrednio podłączony do zasilania. Woltomierz wskazałby wtedy napięcie bliskie 15 V, a nie 10 V.

R1 i R2 tworzą dzielnik napięcia polaryzujący bazę tranzystora. Od napięcia bazy zależy, czy tranzystor zacznie przewodzić.

Tranzystor NPN zaczyna przewodzić, gdy złącze baza-emiter jest spolaryzowane w kierunku przewodzenia, zwykle przy napięciu około 0,6–0,7 V dla tranzystora krzemowego.

Należy zastosować prawo Ohma: prąd kolektora jest w przybliżeniu równy napięciu na rezystorze kolektorowym podzielonemu przez jego rezystancję.

Trzaski powstają przez niestabilny kontakt suwaka ze ścieżką oporową. Podczas obracania gałką sygnał audio jest chwilowo przerywany lub zakłócany.

Potencjometr działa jako regulowany dzielnik napięcia. Pozwala zmniejszać lub zwiększać poziom sygnału audio podawanego na dalsze stopnie układu.

Trzaski potencjometru pojawiają się głównie podczas obracania gałką głośności. Uszkodzony głośnik zwykle zniekształca dźwięk stale, szczególnie przy większej głośności.

Należy mierzyć rezystancję między suwakiem a jednym z końców ścieżki podczas obracania osi. Wskazanie powinno zmieniać się płynnie, bez przerw i nagłych skoków.

Nie. Jeśli trzaski występują tylko podczas regulacji głośności, najbardziej prawdopodobną przyczyną jest potencjometr, a nie wzmacniacz mocy.

Czyszczenie pomaga przy zabrudzeniu lub utlenieniu styków. Wymiana jest konieczna, gdy ścieżka oporowa jest mechanicznie zużyta albo potencjometr ma przerwy.

Ozon powstaje przy jonizacji powietrza, która może wystąpić podczas przebić i iskrzenia w układach wysokiego napięcia. W telewizorach CRT taki objaw często wiąże się z powielaczem lub trafopowielaczem.

Wytwarza bardzo wysokie napięcie potrzebne do pracy kineskopu, zwłaszcza do przyspieszania elektronów w kierunku ekranu. Bez tego napięcia obraz może się nie pojawić.

Głowica w.cz. odpowiada za odbiór i wstępne przetwarzanie sygnału antenowego. Jej uszkodzenie może powodować brak odbioru, ale nie powoduje typowo iskrzenia ani zapachu ozonu.

Uszkodzenie odchylania pionowego zwykle daje objaw w postaci jasnej poziomej linii na ekranie. Awaria powielacza wysokiego napięcia częściej powoduje brak obrazu, przebicia, iskrzenie i zapach ozonu.

W układach CRT występują napięcia rzędu kilkunastu lub kilkudziesięciu kilowoltów. Ładunek może pozostać w kineskopie i kondensatorach nawet po odłączeniu urządzenia od zasilania.

Typowe objawy to trzaski, widoczne iskry, zapach ozonu, niestabilny obraz, wyłączanie się odbiornika lub całkowity brak obrazu. Źródłem może być powielacz, przewód WN albo okolice anody kineskopu.

Należy pomnożyć liczbę pracowników przez czas pracy, a następnie przez stawkę jednej roboczogodziny. W tym zadaniu: 2 × 5 h × 50 zł = 500 zł.

Do kosztu materiałów należy dodać koszt robocizny. W zadaniu: 2000 zł + 500 zł = 2500 zł netto.

Koszt netto mnoży się przez 1 + stawka VAT. Przy VAT 22%: 2500 zł × 1,22 = 3050 zł brutto.

Całkowity koszt brutto należy podzielić przez liczbę lokatorów. W zadaniu: 3050 zł ÷ 10 = 305 zł.

Ponieważ stawka 50 zł dotyczy roboczogodziny jednego pracownika. Dwóch techników pracujących 5 godzin wykonuje łącznie 10 roboczogodzin.

Najpierw oblicza się robociznę, potem dodaje materiały, następnie dolicza VAT i na końcu dzieli koszt przez liczbę odbiorców lub lokatorów.

Koszt robocizny oblicza się przez pomnożenie czasu pracy przez stawkę godzinową technika. W tym przypadku: 0,5 h × 40 zł/h = 20 zł.

Koszt netto to suma kosztów przed doliczeniem podatku VAT. Obejmuje np. koszt materiałów i koszt robocizny.

VAT oblicza się, mnożąc kwotę netto przez stawkę podatku. Dla 100 zł netto i VAT 22%: 100 zł × 0,22 = 22 zł.

Koszt brutto to koszt netto powiększony o VAT. W zadaniu: 80 zł materiałów + 20 zł robocizny = 100 zł netto, a 100 zł + 22 zł VAT = 122 zł brutto.

Materiały to koszt części lub elementów użytych do naprawy, a robocizna to koszt pracy technika. Dopiero ich suma daje podstawę do obliczenia ceny usługi.

Koszt roczny należy podzielić przez 2. Dla 12 000 zł koszt jednego półrocza wynosi 6000 zł.

Należy pomnożyć kwotę bazową przez procent rabatu i podzielić przez 100. Dla 6000 zł i rabatu 30% oszczędność wynosi 1800 zł.

Ponieważ zniżka obowiązuje tylko w drugim półroczu, a nie przez cały rok. Najpierw trzeba więc obliczyć koszt drugiego półrocza.

Kwota rabatu to oszczędność, czyli ile mniej zapłacono. Kwota po rabacie to koszt po odjęciu tej oszczędności od ceny wyjściowej.

Drugie półrocze kosztuje 6000 zł, a 10% z tej kwoty to 600 zł. Zatem 30% to trzy razy więcej, czyli 1800 zł.

Koszt roczny należy podzielić przez 12 miesięcy. W tym przypadku miesięczny koszt wynosi 1000 zł.