Pytania pomocnicze - GIW.01

Ropa znajduje się w porach skał zbiornikowych pod powierzchnią ziemi. Najskuteczniej udostępnia się ją przez odwiert, którym płyn może dopłynąć na powierzchnię.

W metodzie otworowej eksploatacja odbywa się przez otwory wiertnicze. W metodzie podziemnej wykonuje się szyby, chodniki i inne wyrobiska, w których pracują ludzie.

Metoda odkrywkowa polega na usunięciu nadkładu i wydobyciu kopaliny z odkrytego wyrobiska. Metoda otworowa wykorzystuje odwierty, bez odkrywania całego złoża.

To otwór wiertniczy przygotowany do wydobywania kopaliny ze złoża. W przypadku ropy służy do doprowadzania ropy na powierzchnię.

Metodą otworową wydobywa się między innymi gaz ziemny, solanki, wody mineralne i wody geotermalne.

Nie zawsze. Początkowo może wypływać dzięki naturalnej energii złożowej, ale często trzeba stosować urządzenia wspomagające, np. pompy wgłębne.

Ograniczenie poboru chroni złoże i odwiert przed uszkodzeniem oraz zapewnia bezpieczną, stabilną eksploatację. Zbyt duży pobór może powodować spadek ciśnienia, dopływ wody lub wynoszenie piasku.

Za prowadzenie ruchu zakładu górniczego odpowiada kierownik ruchu zakładu górniczego. To on organizuje pracę zakładu i odpowiada za jej zgodność z przepisami oraz dokumentacją.

Na egzaminie należy zwracać uwagę na formalną nazwę funkcji. W kontekście ustalania dozwolonego poboru gazu właściwą odpowiedzią jest kierownik ruchu zakładu górniczego, a nie ogólnie nazwany kierownik kopalni.

Potrzebne są m.in. dane o ciśnieniu złożowym, wydajności odwiertu, stanie technicznym odwiertu, wynikach pomiarów oraz warunkach geologicznych złoża.

Może dojść do pogorszenia pracy odwiertu, nadmiernego spadku ciśnienia, dopływu wody, wynoszenia piasku lub zagrożenia bezpieczeństwa eksploatacji.

Nie. Bieżącą wielkość dozwolonego poboru gazu z odwiertu ustala kierownik ruchu zakładu górniczego, a nie Główny Geolog Kraju.

Syfonowanie polega na usuwaniu cieczy zalegających w odwiercie, które utrudniają przepływ gazu. Celem jest poprawa lub przywrócenie wydobycia.

Taki program zatwierdza kierownik ruchu zakładu górniczego. Wynika to z jego odpowiedzialności za bezpieczne prowadzenie ruchu zakładu.

Gaz ziemny może tworzyć mieszaniny wybuchowe z powietrzem i stanowić zagrożenie pożarowe. Dodatkowo jego emisja ma znaczenie środowiskowe i organizacyjne.

Powinien określać sposób prowadzenia prac, warunki techniczne, środki bezpieczeństwa, osoby odpowiedzialne oraz zasady postępowania w razie zagrożenia.

W tym przypadku zatwierdzenie programu syfonowania należy do kierownika ruchu zakładu górniczego, a nie do organu nadzoru górniczego. Dyrektor OUG pełni funkcje nadzorcze w szerszym zakresie.

Kierownik ruchu odpowiada za organizację i bezpieczeństwo prowadzenia ruchu zakładu górniczego. Zatwierdza określone dokumenty i procedury związane z bezpiecznym wykonywaniem prac.

To dokument określający zasady prowadzenia ruchu zakładu górniczego, w tym organizację pracy, bezpieczeństwo, sposób eksploatacji i postępowanie w sytuacjach awaryjnych.

Plan ruchu zatwierdza dyrektor właściwego okręgowego urzędu górniczego.

Kierownik ruchu odpowiada za prowadzenie i organizowanie ruchu zakładu, ale nie jest organem zatwierdzającym plan ruchu. Zatwierdza go dyrektor OUG.

Okręgowy urząd górniczy sprawuje nadzór nad ruchem zakładów górniczych oraz kontroluje przestrzeganie przepisów bezpieczeństwa i prawa geologicznego i górniczego.

Nie. Ruch zakładu górniczego powinien być prowadzony na podstawie zatwierdzonego planu ruchu.

Dyrektor OUG działa jako organ nadzoru i zatwierdza plan ruchu. Kierownik ruchu zakładu górniczego odpowiada za praktyczne prowadzenie ruchu zgodnie z tym planem.

Instrukcja użytkowania opisuje, jak prawidłowo i bezpiecznie obsługiwać urządzenie. Zawiera m.in. zasady uruchamiania, pracy, zatrzymywania i reagowania na nieprawidłowości.

Prawidłowa kolejność zmniejsza ryzyko awarii urządzenia i zagrożenia dla pracowników. Zapewnia też zgodność pracy z wymaganiami producenta.

Instrukcja montażu opisuje sposób złożenia lub zainstalowania urządzenia. Instrukcja użytkowania dotyczy jego bieżącej obsługi i eksploatacji.

Instrukcja okresowej kontroli opisuje przeglądy wykonywane w określonych odstępach czasu. Instrukcja użytkowania opisuje codzienną obsługę, w tym uruchamianie i zatrzymywanie.

IŻP oznacza indywidualny żuraw pompowy, czyli urządzenie powierzchniowe napędzające pompę wgłębną w odwiercie.

Należy sprawdzić stan techniczny, zabezpieczenia, smarowanie, otoczenie pracy oraz gotowość instalacji. Szczegółowa kolejność tych czynności powinna wynikać z instrukcji użytkowania.

Ponieważ mają służyć do szybkiego odcięcia przepływu, a nie do jego regulacji. Częściowe otwarcie mogłoby powodować zużycie i uszkodzenia armatury.

Zasuwa awaryjna pracuje zasadniczo w położeniu całkowicie otwartym albo zamkniętym. Element dławiący służy do regulowania przepływu i ciśnienia medium.

Głowica eksploatacyjna umożliwia bezpieczne prowadzenie wydobycia, zamykanie odwiertu, kierowanie przepływem oraz podłączenie armatury kontrolnej i zabezpieczającej.

Może dojść do erozji gniazd i elementów zamykających przez szybki przepływ medium. W efekcie zasuwa może utracić szczelność lub sprawność awaryjnego zamknięcia.

Zamyka się je w sytuacjach awaryjnych, przy konieczności odcięcia odwiertu lub podczas określonych prac technologicznych i remontowych.

Regulację prowadzi się zwykle za pomocą zwężek, zaworów regulacyjnych lub innej armatury przeznaczonej do dławienia przepływu, a nie zasuw awaryjnych.

IŻP oznacza indywidualny żuraw pompowy. Jest to urządzenie powierzchniowe służące do napędu pompy wgłębnej w odwiercie.

Ponieważ pracuje w bezpośrednim połączeniu z układem pompowym i głowicą odwiertu. Jej uszkodzenie może prowadzić do nieszczelności, awarii lub zagrożenia dla obsługi.

Niepokojące są pęknięcia, wytarcia, korozja, skrzywienie, ślady nieszczelności oraz nietypowe odgłosy lub drgania podczas pracy.

Laska pompowa jest elementem bezpośrednio związanym z ruchem pompowania i szczelnością odwiertu, dlatego wymaga każdorazowej kontroli przed startem. Łożyska silnika kontroluje się okresowo lub przy objawach nieprawidłowej pracy.

Zamienia ruch obrotowy napędu na ruch posuwisto-zwrotny, który przez układ cięgien i laskę pompową napędza pompę wgłębną.

Przeciwwaga jest ważna dla wyważenia pracy żurawia, ale w kontekście codziennego uruchamiania kluczową kontrolą jest stan laski pompowej, ponieważ bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo odwiertu.

Polega na zatłaczaniu gorącej wody do złoża siarki, aby stopić ją pod ziemią. Ciekła siarka jest następnie wynoszona na powierzchnię przez odwiert.

Ponieważ podczas przepływu woda traci część ciepła w rurach i w górotworze. Wyższa temperatura zapewnia skuteczne stopienie siarki w złożu.

Woda technologiczna zatłaczana do odwiertu powinna mieć temperaturę około 160°C.

Sprężone powietrze pomaga wynosić ciekłą siarkę na powierzchnię. Ułatwia transport mieszaniny w odwiercie eksploatacyjnym.

Siarka może nie stopić się w wystarczającym stopniu, co obniży wydajność procesu. Może też dojść do pogorszenia przepływu ciekłej siarki.

Eksploatacja odbywa się przez odwierty, bez klasycznych wyrobisk górniczych. Medium technologiczne jest zatłaczane do złoża, a kopalina odbierana przez otwór eksploatacyjny.

Hydraty powstają, gdy w gazie obecna jest woda, a warunki ciśnienia i temperatury sprzyjają krystalizacji. Typowe są wysokie ciśnienie i obniżona temperatura.

Metanol działa jako inhibitor hydratów. Obniża temperaturę ich tworzenia i ogranicza ryzyko zablokowania przepływu gazu.

Mogą tworzyć zatory w przewodach, armaturze i urządzeniach technologicznych. Skutkuje to ograniczeniem lub przerwaniem przepływu gazu.

Tak, ponieważ oba są alkoholami, ale w praktyce egzaminacyjnej właściwą odpowiedzią na zabezpieczenie odwiertu gazowego przed hydratami jest metanol.

Kwas solny stosuje się m.in. do kwasowania skał w celu poprawy przepuszczalności strefy przyodwiertowej. Nie służy jako typowy środek przeciw powstawaniu hydratów.

Stosuje się odwadnianie gazu, ogrzewanie elementów instalacji oraz kontrolę ciśnienia i temperatury. Celem jest usunięcie warunków sprzyjających hydratom.

Należy sprawdzić różnicę między dwiema opisanymi wartościami skali i podzielić ją przez liczbę równych działek między nimi.

Ta sama liczba może oznaczać różne ciśnienia w zależności od jednostki, np. bar, kPa lub MPa. Błędne odczytanie jednostki prowadzi do błędnej oceny parametrów pracy instalacji.

Bar jest jednostką ciśnienia często stosowaną w technice. W praktyce 1 bar jest zbliżony do ciśnienia atmosferycznego.

Na tarczę manometru należy patrzeć prostopadle, dokładnie na wprost wskazówki. Patrzenie pod kątem może zawyżyć lub zaniżyć odczyt.

Pozwalają kontrolować ciśnienie medium w odwiercie i instalacji. Dzięki temu można szybko wykryć nieprawidłowości lub zagrożenia eksploatacyjne.

Może świadczyć o ograniczeniu przepływu, zamknięciu armatury, zatkaniu przewodu albo innym zakłóceniu pracy instalacji. Taka sytuacja wymaga kontroli zgodnie z instrukcją eksploatacji.