Pytania pomocnicze - GIW.01

Stabilizacja ropy polega na usunięciu z niej lekkich, lotnych węglowodorów. Dzięki temu ropa ma mniejszą prężność par i jest bezpieczniejsza w magazynowaniu oraz transporcie.

Lekkie węglowodory łatwo odparowują i mogą powodować straty surowca oraz zagrożenie pożarowe lub wybuchowe. Ich usunięcie poprawia stabilność ropy.

Stabilizacja usuwa głównie lekkie węglowodory, natomiast odwadnianie usuwa wodę złożową. Są to różne etapy przygotowania ropy do dalszego wykorzystania.

Nie. Sole mineralne usuwa się przede wszystkim w procesie odsalania ropy, często powiązanym z usuwaniem wody.

Są to m.in. metan, etan, propan, butan oraz lekkie frakcje benzynowe. Charakteryzują się dużą lotnością.

Po stabilizacji ropa jest mniej lotna, ma niższą prężność par i jest łatwiejsza oraz bezpieczniejsza do magazynowania, transportu i dalszej przeróbki.

Wirówka wytwarza siłę odśrodkową, która działa znacznie silniej niż samo opadanie pod wpływem ciężkości. Dzięki temu składniki o różnych gęstościach rozdzielają się szybciej.

Ciecz o większej gęstości przemieszcza się dalej od osi obrotu. W układzie ropa-woda zwykle woda złożowa trafia bardziej na zewnątrz, a ropa pozostaje bliżej osi.

Separacja grawitacyjna wykorzystuje naturalne różnice gęstości i siłę ciężkości, dlatego jest wolniejsza. Separacja odśrodkowa wykorzystuje ruch obrotowy i siłę odśrodkową, co przyspiesza rozdział faz.

Woda złożowa pogarsza jakość ropy, zwiększa koszty transportu i przeróbki oraz może powodować korozję instalacji. Dlatego dąży się do jej oddzielenia przed dalszym magazynowaniem lub obróbką ropy.

Rozdział utrudnia powstawanie emulsji ropnej, czyli drobnego rozproszenia jednej cieczy w drugiej. Emulsje mogą wymagać podgrzewania, środków deemulgujących albo intensywniejszej separacji.

Metody elektrostatyczne stosuje się głównie do rozbijania emulsji wodno-ropnych, gdy krople wody trzeba połączyć w większe i łatwiejsze do oddzielenia. Nie jest to jednak zasada działania wirówki.

Polega na usuwaniu pary wodnej z gazu przez kontakt z cieczą absorbującą wodę, najczęściej glikolem. Woda przechodzi z gazu do cieczy.

To w nim zachodzi zasadniczy proces kontaktu gazu z cieczą osuszającą. Półki umożliwiają intensywną wymianę masy między fazami.

Absorpcja wykorzystuje ciecz pochłaniającą wodę, np. glikol. Adsorpcja polega na zatrzymywaniu wody na powierzchni ciała stałego, np. sita molekularnego.

Glikol jest cieczą higroskopijną, która pochłania wodę z gazu ziemnego. Po nasyceniu wodą może być regenerowany i ponownie użyty.

Podgrzewacz może wspomagać pracę instalacji, ale nie realizuje zasadniczego procesu pochłaniania wody. Główna wymiana masy odbywa się w absorberze.

Kolumna adsorpcyjna dotyczy metody adsorpcyjnej, a nie absorpcyjnej. W metodzie absorpcyjnej podstawowym urządzeniem jest absorber.

Polega na usunięciu z gazu cięższych węglowodorów, które mogą tworzyć gazolinę naturalną. Proces poprawia jakość gazu i ogranicza wykraplanie cieczy w instalacjach.

Węgiel aktywny ma bardzo dużą powierzchnię właściwą i porowatą strukturę. Dzięki temu skutecznie adsorbuje pary cięższych węglowodorów z gazu.

Adsorpcja zachodzi na powierzchni ciała stałego, np. węgla aktywnego. Absorpcja polega na pochłanianiu składnika w objętości cieczy lub innej fazy.

Glikol dietylenowy stosuje się głównie do osuszania gazu ziemnego, czyli usuwania wody. Pytanie dotyczy odgazolinowania metodą adsorpcyjną.

Żel krzemionkowy jest adsorbentem stosowanym przede wszystkim do osuszania gazu. Nie jest typową odpowiedzią dla odgazolinowania gazu ziemnego w tym pytaniu.

Usuwa się głównie cięższe węglowodory, np. propan, butan, pentan i wyższe frakcje. Są to składniki, które mogą przechodzić w fazę ciekłą.

W gazociągach i instalacjach mogą wykraplać się ciekłe węglowodory. Może to powodować zakłócenia przepływu, problemy eksploatacyjne i niespełnienie wymagań jakościowych gazu.

Monoetanoloamina, czyli MEA, pochłania kwaśne składniki gazu, przede wszystkim siarkowodór H₂S i często także CO₂. Dzięki temu gaz ziemny zostaje oczyszczony.

Podgrzanie ułatwia uwolnienie H₂S i CO₂ związanych wcześniej przez MEA. Jest to warunek skutecznej regeneracji roztworu aminy.

W pytaniach egzaminacyjnych przyjmuje się wartość około 120°C. Dlatego poprawna odpowiedź to podgrzanie, a nie schłodzenie roztworu.

Absorpcja polega na pochłanianiu H₂S i CO₂ przez roztwór MEA w absorberze. Desorpcja to proces odwrotny, czyli usuwanie tych składników z roztworu podczas regeneracji.

Amina bogata to roztwór MEA po kontakcie z gazem kwaśnym, zawierający pochłonięty H₂S i CO₂. Taki roztwór kieruje się do regeneracji.

Amina uboga to roztwór MEA po regeneracji, z którego usunięto większość H₂S i CO₂. Może być ponownie skierowana do absorbera.

Niższa temperatura sprzyja absorpcji kwaśnych składników gazu. Dlatego chłodzenie dotyczy głównie aminy wracającej do absorbera, a nie aminy kierowanej do desorbera.

Osuszanie usuwa wodę, która mogłaby powodować korozję, tworzenie hydratów i zakłócenia przepływu. Poprawia też jakość gazu.

Chlorek wapnia jest substancją higroskopijną, czyli silnie pochłania wilgoć. Dzięki temu może usuwać wodę ze strumienia gazu.

W adsorpcji wilgoć zatrzymuje się na powierzchni lub w strukturze materiału stałego. W absorpcji składnik, np. woda, jest pochłaniany przez ciecz, np. glikol.

Glikol jest stosowany do osuszania gazu, ale głównie w metodzie absorpcyjnej. Pytanie dotyczy metody adsorpcyjnej, dlatego poprawny jest chlorek wapnia.

Hydraty mogą tworzyć stałe zatory w rurociągach i armaturze. Prowadzi to do spadku przepływu, wzrostu ciśnienia i zagrożenia awarią.

Węglan wapnia nie jest typowym środkiem osuszającym gaz ziemny. Nie wykazuje takiego zastosowania jak chlorek wapnia w tym kontekście egzaminacyjnym.

Ma walcowy korpus, zwykle poziomy lub pionowy, oraz elementy takie jak właz, króćce technologiczne i armatura spustowa. Na rysunku technicznym jego obrys przypomina wydłużony cylinder.

Kształt cylindryczny dobrze przenosi naprężenia od cieczy i ułatwia wykonanie szczelnej konstrukcji stalowej. Jest też praktyczny przy dużych pojemnościach magazynowych.

Ropa jest cieczą i może być przechowywana w zbiornikach magazynowych cieczy. Gaz ziemny wymaga instalacji przystosowanych do gazu, często ciśnieniowych lub podziemnych magazynów.

Typowe elementy to właz rewizyjny, króćce wlotowe i wylotowe, zawory, przewody odpowietrzające, armatura spustowa oraz urządzenia pomiaru poziomu.

Rysunek przedstawia zbiornik o przekroju kołowym i walcowym korpusie, a nie bryłę o płaskich ścianach i kątach prostych. Forma prostopadłościenna nie pasuje do widocznego kształtu.

Najważniejsze zagrożenia to pożar, emisja par węglowodorów, możliwość powstania atmosfery wybuchowej oraz wycieki zanieczyszczające środowisko.

Nadciśnienie może powstać wskutek ogrzewania zawartości zbiornika, parowania lekkich węglowodorów lub napełniania zbiornika. Zawór oddechowy umożliwia wtedy kontrolowane odprowadzenie nadmiaru par lub gazów.

Podciśnienie pojawia się najczęściej podczas opróżniania zbiornika albo ochładzania jego zawartości. Zawór depresyjny dopuszcza wtedy powietrze lub gaz, aby zapobiec zassaniu ścian zbiornika.

Pełni funkcję zabezpieczającą. Chroni zbiornik przed skutkami nadciśnienia i podciśnienia.

Funkcja zabezpieczająca polega na ochronie urządzenia przed awarią lub niebezpiecznymi warunkami pracy. Funkcja pomiarowa służy do określania wartości parametrów, np. poziomu cieczy, ciśnienia lub temperatury.

Ogranicza ryzyko uszkodzenia zbiornika, emisji par węglowodorów oraz powstania atmosfery wybuchowej. Ma więc znaczenie techniczne i przeciwpożarowe.

Ropa zawiera lekkie węglowodory, które mogą parować i tworzyć z powietrzem mieszaniny palne lub wybuchowe. Dlatego zbiorniki wymagają odpowiednich zabezpieczeń i wentylacji.

Dla ropy naftowej przyjmuje się trzy klasy niebezpieczeństwa pożarowego. Jest to podstawowa informacja wymagana w tym typie pytania egzaminacyjnego.

Zagrożenie zależy głównie od zawartości lekkich węglowodorów, temperatury zapłonu oraz warunków magazynowania. Im łatwiej ropa wydziela palne pary, tym większe ryzyko pożaru.

Lekkie węglowodory łatwo parują i tworzą z powietrzem mieszaniny palne lub wybuchowe. Dlatego ropa zawierająca dużo lekkich frakcji jest bardziej niebezpieczna pożarowo.

Nie. Klasa niebezpieczeństwa pożarowego dotyczy właściwości palnych substancji, natomiast strefa zagrożenia wybuchem określa obszar, w którym może pojawić się atmosfera wybuchowa.

Stabilizacja usuwa część lekkich składników lotnych z ropy. Dzięki temu zmniejsza się prężność par i ryzyko tworzenia palnych mieszanin z powietrzem.

Pozwala dobrać odpowiednie zbiorniki, zabezpieczenia przeciwpożarowe, wentylację i procedury eksploatacyjne. Ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo zakładu górniczego.

Służy do zatrzymania ropy w razie wycieku, awarii zbiornika lub przelania. Ogranicza skażenie środowiska i zmniejsza ryzyko rozprzestrzeniania się zagrożenia.

Należy zsumować pojemności wszystkich trzech zbiorników, a następnie obliczyć 50% tej wartości. Otrzymany wynik to minimalna pojemność obwałowania.

Ponieważ obwałowanie ma przejąć określoną część możliwego wycieku. Procent pozwala łatwo dopasować wymaganą pojemność do różnych wielkości zbiorników.

Tak. Zapobiega przedostaniu się ropy do gruntu, wód powierzchniowych i podziemnych, co ogranicza skutki awarii technologicznej.

Minimalna pojemność wynosi 50% z 1000 m³, czyli 500 m³.

Nie należy jej mylić z pojemnością pojedynczego zbiornika ani z całkowitą pojemnością magazynową. W tym przypadku liczy się wymagany procent łącznej pojemności trzech zbiorników.