Pytania pomocnicze - GIW.05

Jest to miara dokładności rozdziału ziaren. Im mniejsza wartość rozproszenia prawdopodobnego, tym bardziej ostry i dokładny jest rozdział.

Stosuje się wzór Ep = (d75 - d25) / 2. Oznacza to, że Ep jest połową różnicy między średnicami odpowiadającymi 75% i 25% uzysku.

Ze wzoru Ep = (d75 - d25) / 2 otrzymuje się d75 = d25 + 2 · Ep. Trzeba więc do d25 dodać podwojoną wartość Ep.

Ponieważ d25 = 2 mm, a Ep = 1 mm. Zatem d75 = 2 mm + 2 · 1 mm = 4 mm.

d25 to średnica ziarna, przy której uzysk danej frakcji wynosi 25%. Jest jednym z punktów służących do oceny dokładności rozdziału.

d75 to średnica ziarna, przy której uzysk danej frakcji wynosi 75%. Wraz z d25 pozwala obliczyć rozproszenie prawdopodobne.

Mała wartość Ep oznacza, że rozdział ziaren jest dokładny. Granica między frakcjami jest wtedy wyraźniejsza.

Skład ziarnowy określa, jaki udział w próbce mają ziarna o różnych wymiarach. Najczęściej przedstawia się go jako procentowy udział klas ziarnowych.

Klasa ziarnowa to przedział wielkości ziaren, np. od d1 do d2. Jeden słupek histogramu przedstawia udział materiału należącego do takiego przedziału.

Histogram składa się ze słupków i pokazuje udział każdej klasy osobno. Wykres skumulowany pokazuje narastającą sumę udziałów i zwykle ma postać krzywej rosnącej.

Najwyższy słupek oznacza klasę ziarnową, która ma największy udział w badanym materiale. Jest to dominujący przedział wielkości ziaren.

Ponieważ wszystkie klasy razem opisują całą badaną próbkę. Jeśli udziały są podane procentowo, ich suma powinna odpowiadać całkowitej masie próbki.

Służy do oceny efektów kruszenia, mielenia, przesiewania i klasyfikacji. Pomaga kontrolować, czy produkt ma wymagane uziarnienie.

Przez rozerwane lub nadmiernie zużyte miejsca w sicie mogą przechodzić ziarna większe niż nominalny wymiar oczek. W efekcie nadziarno trafia do produktu dolnego.

Nadziarno to ziarna większe od granicy rozdziału, które powinny pozostać na sicie. Podziarno to ziarna drobniejsze, które powinny przejść przez oczka sita.

Problemem nie jest zbyt duży nominalny rozmiar oczek, lecz nieszczelność lub uszkodzenie sita. Należy usunąć przyczynę, czyli wymienić uszkodzony element.

Objawami są pogorszenie jakości produktu dolnego, obecność zbyt dużych ziaren, nierównomierna praca przesiewacza oraz widoczne pęknięcia, przetarcia lub rozerwania sita.

Nadziarno powinno trafiać do produktu górnego, ponieważ są to ziarna zatrzymane na sicie.

Zbyt duża ilość nadawy może utrudnić kontakt ziaren z powierzchnią sita i pogorszyć skuteczność rozdziału. Może to zwiększać zanieczyszczenie produktów niewłaściwymi klasami ziarnowymi.

Jest bezwonny i bezbarwny, więc trudno go zauważyć bez czujnika. Dodatkowo wiąże się z hemoglobiną, blokując transport tlenu we krwi.

Powstaje podczas niecałkowitego spalania paliw, np. węgla, gazu, drewna lub oleju. Ryzyko wzrasta przy niesprawnej wentylacji i wadliwych urządzeniach grzewczych lub spalinowych.

Nie można go wykryć zmysłami, dlatego stosuje się czujniki tlenku węgla. Ważna jest też kontrola wentylacji i stanu urządzeń spalających paliwa.

Tlenek węgla jest bezwonny. Siarkowodór ma charakterystyczny zapach zgniłych jaj, choć przy wysokich stężeniach może porażać węch.

Ponieważ jest niewidoczny, bezwonny i silnie toksyczny. Człowiek może ulec zatruciu, nie zdając sobie sprawy z obecności gazu.

Należy zapewnić sprawną wentylację, kontrolować urządzenia spalinowe i grzewcze oraz stosować czujniki CO. Pracownicy powinni znać objawy zatrucia i procedury ewakuacji.

Granit jest twardy, odporny na ścieranie, mróz i warunki atmosferyczne. Dzięki temu wykonane z niego kruszywo dobrze znosi duże obciążenia drogowe.

Z rozdrobnionego granitu otrzymuje się m.in. tłuczeń, grys, kliniec oraz mieszanki kruszyw mineralnych. Są one stosowane głównie w budownictwie.

Frakcja kruszywa to zakres wielkości ziaren, np. 2–8 mm lub 8–16 mm. Dobór frakcji zależy od technologii i przeznaczenia materiału.

Brykiety węglowe produkuje się z miału lub pyłu węglowego z dodatkiem lepiszcza. Granit nie jest paliwem i nie nadaje się do tego celu.

Tak. Odpady skalne i okruchy granitowe mogą być przerabiane na kruszywa, co ogranicza ilość odpadów i zwiększa wykorzystanie surowca.

Najważniejsze są wytrzymałość, odporność na rozdrabnianie i ścieranie, mrozoodporność, uziarnienie oraz czystość kruszywa.

Stół koncentracyjny ma charakterystyczny płaski, lekko nachylony blat roboczy, często z listewkami/ryfami, oraz układ doprowadzania nadawy i wody. Urządzenie wykonuje ruch posuwisto-zwrotny, który pomaga rozdzielać ziarna według gęstości.

Służy do wzbogacania grawitacyjnego drobnoziarnistych materiałów mineralnych. Rozdziela ziarna różniące się gęstością, np. minerały użyteczne od skały płonnej.

Wykorzystuje różnice gęstości ziaren, przepływ wody oraz drgania lub ruch posuwisto-zwrotny blatu. Ziarna cięższe i lżejsze przemieszczają się po stole innymi torami.

Stół koncentracyjny rozdziela materiał głównie według gęstości ziaren. Przesiewacz wibracyjny klasyfikuje materiał według wielkości ziaren przez sita.

Najczęściej otrzymuje się koncentrat, produkt pośredni i odpad. Ich rozdział zależy od gęstości ziaren oraz ustawień pracy urządzenia.

Ważne są m.in. uziarnienie nadawy, ilość wody płuczącej, nachylenie blatu, częstotliwość ruchu stołu i równomierność podawania materiału.

Węgiel kamienny wzbogaca się głównie metodami grawitacyjnymi i flotacyjnymi. Stosuje się m.in. osadzarki pulsacyjne, wzbogacalniki DISA oraz maszyny flotacyjne.

Osadzarka pulsacyjna rozdziela ziarna węgla i skały płonnej na podstawie różnicy gęstości. Jest typowym urządzeniem do grawitacyjnego wzbogacania węgla.

Flotację stosuje się głównie do wzbogacania drobnych klas ziarnowych i mułów węglowych. Wykorzystuje ona różnice w zwilżalności powierzchni ziaren.

Węgiel kamienny nie jest kopaliną magnetyczną, dlatego separacja magnetyczna nie stanowi podstawowej metody jego wzbogacania. Separatory magnetyczne mogą być używane pomocniczo, np. do odzysku magnetytu.

Separacja elektryczna wykorzystuje różnice właściwości elektrycznych ziaren i częściej dotyczy wybranych rud lub minerałów. W przeróbce węgla dominują metody grawitacyjne i flotacyjne.

Polega na rozdziale ziaren według gęstości w zawiesinie o odpowiednio dobranej gęstości. Ziarna lżejsze trafiają do koncentratu, a cięższe do odpadów.

Należy kojarzyć węgiel kamienny z trzema urządzeniami: maszynami flotacyjnymi, wzbogacalnikami DISA i osadzarkami pulsacyjnymi. Separatory magnetyczne i elektryczne są w tym pytaniu odpowiedziami mylącymi.

Działa na zasadzie sedymentacji ziaren w wodzie. Ziarna o większej prędkości opadania osadzają się wcześniej, a drobniejsze lub lżejsze przemieszczają się dalej.

Najważniejszą cechą jest obecność kilku stożkowych komór ustawionych szeregowo pod kanałem przepływowym. Każda komora może odbierać inny produkt.

Ponieważ kolejne komory wychwytują ziarna o różnych prędkościach opadania. Dzięki temu nadawa zostaje rozdzielona na kilka frakcji.

W pierwszych stożkach osadzają się ziarna największe, najcięższe lub o największej prędkości opadania. Są one najszybciej wytrącane ze strumienia wody.

Osadnik jednokomorowy ma zwykle jedną strefę osadzania i daje mniej produktów. Osadnik wieloproduktowy ma kilka stożków, co pozwala na dokładniejszy podział materiału.

Woda transportuje zawiesinę przez urządzenie i umożliwia rozdział ziaren według prędkości opadania. Prędkość przepływu wpływa na skuteczność klasyfikacji.

Służy do odbioru i odprowadzania produktu odpadowego z komory flotacyjnej. Odpadem jest część zawiesiny, która nie została wyniesiona z pianą jako koncentrat.

Rynna koncentratu znajduje się zwykle przy górnej części flotownika i odbiera pianę z koncentratem. Skrzynka odpadowa odbiera produkt odpadowy i jest związana z odpływem zawiesiny z komory.

Skrzynka nadawcza doprowadza nadawę do maszyny flotacyjnej. Skrzynka odpadowa odprowadza produkt odpadowy po zakończeniu procesu rozdziału.

Rynna koncentratu odbiera pianę flotacyjną zawierającą wzbogacony minerał użyteczny. Jest elementem związanym z produktem wartościowym, a nie z odpadem.

W kwalifikacji GIW.05 często sprawdza się znajomość budowy maszyn przeróbczych. Rozpoznanie elementów pozwala zrozumieć kierunek przepływu nadawy, koncentratu i odpadów.

Może dojść do zaburzenia poziomu zawiesiny w komorze i pogorszenia warunków flotacji. Skutkiem może być niższa jakość koncentratu lub niestabilna praca urządzenia.

Polega na rozdziale ziaren mineralnych na podstawie różnic ich gęstości. Ziarna cięższe i lżejsze przemieszczają się inaczej w wodzie, powietrzu lub cieczy ciężkiej.

Rozdział na stole wymaga cienkiej warstwy nadawy i precyzyjnego prowadzenia procesu. Dlatego ilość materiału przerabiana na jednostkę powierzchni jest niewielka.

Dla stołów koncentracyjnych typowa jest mała wydajność jednostkowa, około 0,10–0,15 Mg/h/m².

Nie, odczynniki zbierające są charakterystyczne dla flotacji. Stoły koncentracyjne wykorzystują głównie różnice gęstości ziaren.

Najczęściej otrzymuje się koncentrat, produkt pośredni oraz odpady. Ich skład zależy od właściwości nadawy i ustawień stołu.

Ziarna o zbyt dużym zakresie wielkości rozdzielają się mniej dokładnie. Wąska klasa ziarnowa ułatwia skuteczny rozdział według gęstości.

Wzbogacanie grawitacyjne wykorzystuje różnice gęstości ziaren, a flotacja różnice właściwości powierzchniowych. Flotacja wymaga odczynników, np. zbierających i pianotwórczych.