Pytania pomocnicze - GIW.05

Sita OSO służą głównie do odwadniania i klasyfikacji ziarnowej materiału. Oddzielają ciecz oraz drobne frakcje od większych ziaren.

Najczęściej mają zabudowane, okrągłe lub cylindryczne obudowy ustawione w rzędzie. Widać też doprowadzenia nadawy i odpływy produktów.

Hydrocyklon ma zwykle stożkową budowę i rozdziela zawiesinę w polu sił odśrodkowych bez powierzchni sitowej. Sito OSO wykorzystuje powierzchnię sitową do przesiewania lub odwadniania.

Sito łukowe ma otwartą, zakrzywioną powierzchnię sitową. Sito OSO jest bardziej zabudowane i zwykle występuje jako okrągły moduł urządzenia.

Oba urządzenia mogą mieć okrągłe, zabudowane korpusy i służyć do odwadniania. W sicie OSO kluczowa jest jednak powierzchnia sitowa i proces przesiewania.

Podstawowe produkty to nadziarno, czyli ziarna pozostające na sicie, oraz podziarno, czyli ziarna przechodzące przez otwory sita. Przy odwadnianiu oddzielana jest także woda lub zawiesina.

Najbardziej charakterystyczne są pionowe, okrągłe tarcze ustawione obok siebie na wspólnym wale. Widoczna jest też wanna z nadawą oraz przewody instalacji próżniowej.

Służy do odwadniania zawiesin, czyli oddzielania wody od drobnoziarnistego materiału stałego. Pozwala otrzymać placek filtracyjny o mniejszej zawartości wilgoci.

Podciśnienie zasysa ciecz przez tkaninę filtracyjną do wnętrza sektorów tarczy. Cząstki stałe zatrzymują się na powierzchni tkaniny i tworzą placek filtracyjny.

Zagęszczacz promieniowy działa głównie przez sedymentację i zwiększa stężenie zawiesiny. Filtr próżniowy tarczowy wykorzystuje filtrację pod próżnią i daje bardziej odwodniony produkt stały.

Klasyfikator zwojowy służy głównie do rozdziału ziaren według wielkości lub prędkości opadania. Filtr tarczowy nie klasyfikuje materiału, lecz odwadnia zawiesinę.

Tkanina przepuszcza ciecz, a zatrzymuje cząstki stałe. To na niej powstaje placek filtracyjny zdejmowany później z tarczy.

Placek filtracyjny to warstwa odwodnionego materiału stałego osadzona na powierzchni przegrody filtracyjnej. W filtrze tarczowym tworzy się na powierzchni tarcz.

Flokulant powoduje łączenie drobnych cząstek zawiesiny w większe skupiska, czyli flokule. Dzięki temu cząstki szybciej opadają lub łatwiej oddzielają się od cieczy.

Do naturalnych flokulantów zalicza się m.in. skrobię, celulozę, białka oraz inne związki pochodzenia roślinnego, zwierzęcego lub mikrobiologicznego.

W kontekście egzaminacyjnym słowo „polimer” oznacza zwykle flokulant syntetyczny, wytworzony przemysłowo. Dlatego nie zalicza się go do naturalnych flokulantów.

Flokulanty stosuje się głównie w procesach zagęszczania zawiesin, sedymentacji, klarowania wody technologicznej oraz wspomagania filtracji.

Koagulacja destabilizuje drobne cząstki zawiesiny, a flokulacja powoduje ich łączenie w większe agregaty. Oba procesy mogą wspólnie przyspieszać oczyszczanie lub zagęszczanie zawiesiny.

Większe skupiska cząstek mają większą masę i zwykle szybciej opadają w cieczy. Ułatwia to oddzielenie części stałych od wody.

Służy do obniżania wilgotności materiałów sypkich, np. koncentratu miedziowego. Dzięki temu materiał łatwiej transportować, magazynować i dalej przetwarzać.

W palenisku zachodzi spalanie paliwa, dlatego temperatura gazów spalinowych może przekraczać 1000°C. Ta energia cieplna jest następnie wykorzystywana do odparowania wody z koncentratu.

Nie. Gazy w palenisku mają bardzo wysoką temperaturę, natomiast koncentrat nagrzewa się znacznie mniej, ponieważ duża część ciepła zużywana jest na odparowanie wilgoci.

W zależności od instalacji mogą być stosowane paliwa gazowe, ciekłe lub stałe, np. gaz, olej opałowy albo pył węglowy. Najważniejsze jest zapewnienie stabilnego źródła ciepła.

Temperatura gazów stopniowo maleje. Ciepło jest przekazywane do wilgotnego koncentratu i zużywane na odparowanie wody.

Zbyt niska temperatura może powodować niedosuszenie koncentratu, a zbyt wysoka może zwiększać ryzyko uszkodzeń, strat materiału lub zagrożeń pożarowych. Kontrola temperatury zapewnia bezpieczny i skuteczny proces.

Masę części stałych oblicza się, mnożąc całkowitą masę zawiesiny przez procentową zawartość części stałych wyrażoną jako ułamek dziesiętny.

Oznacza to, że 75% całkowitej masy zawiesiny stanowią cząstki stałe, a pozostałe 25% stanowi ciecz, najczęściej woda.

Od całkowitej masy zawiesiny należy odjąć masę części stałych. Można też obliczyć ją z procentowego udziału cieczy.

Wynik ma tę samą jednostkę masy co masa zawiesiny. Jeśli masa zawiesiny jest podana w gramach, wynik również należy podać w gramach.

Stosuje się je m.in. przy zagęszczaniu zawiesin, filtracji, klasyfikacji, flotacji oraz kontroli parametrów nadawy i produktów procesu.

Głównym składnikiem gazu ziemnego jest metan, czyli węglowodór o wzorze CH₄.

Gaz ziemny jest paliwem, którego spalanie dostarcza ciepła potrzebnego do odparowania wilgoci z suszonego materiału.

Metan jest głównym składnikiem gazu ziemnego, natomiast propan i butan są typowymi składnikami gazu płynnego LPG.

Przy całkowitym spalaniu metanu powstają dwutlenek węgla, para wodna oraz energia cieplna.

Metan jest gazem palnym i może tworzyć z powietrzem mieszaniny wybuchowe, dlatego konieczna jest szczelność instalacji i dobra wentylacja.

Huta wymaga koncentratu o odpowiedniej zawartości wody, ponieważ nadmiar wilgoci zwiększa zużycie energii, utrudnia proces technologiczny i podnosi koszty transportu.

Wilgotność oznacza zawartość wody w materiale, a gęstość określa masę przypadającą na jednostkę objętości. Są to różne parametry fizyczne.

Zagęszczenie dotyczy głównie zwiększania udziału części stałych w zawiesinie, np. przed filtracją. Suszenie ocenia się przede wszystkim przez końcową wilgotność materiału.

Może powodować większe koszty transportu, trudności w magazynowaniu, zbrylanie materiału oraz zwiększone zużycie energii w procesach hutniczych.

Nie. Temperatura może być parametrem kontrolnym procesu, ale o skuteczności suszenia decyduje przede wszystkim ilość wody pozostałej w koncentracie.

Suszenie polega na usuwaniu nadmiaru wody z koncentratu, aby uzyskać wilgotność zgodną z wymaganiami technologicznymi i hutniczymi.

Służy do zagęszczania zawiesiny przez oddzielenie części wody od drobnych cząstek stałych. Produktem jest zagęszczony osad oraz sklarowana ciecz.

Najważniejsze cechy to okrągły zbiornik, centralne doprowadzenie nadawy, pomost oraz ramiona zgarniające ułożone promieniowo. Charakterystyczny jest też odpływ cieczy przy obwodzie zbiornika.

Ramiona obracają się powoli i przesuwają osad po dnie zbiornika w kierunku centralnego leja spustowego. Dzięki temu zagęszczony produkt może być regularnie odprowadzany.

Zagęszczacz promieniowy ma zwykle duży okrągły zbiornik i mechaniczne zgarniacze. Zagęszczacz lamelowy wykorzystuje pakiety pochylonych płyt, które zwiększają powierzchnię sedymentacji.

Koryto odwadniające ma podłużny, kanałowy kształt i służy głównie do odprowadzania wody z materiału. Zagęszczacz promieniowy jest zbiornikiem okrągłym, w którym zachodzi sedymentacja zawiesiny.

Przelew obwodowy odbiera sklarowaną ciecz z górnej części zbiornika. Umożliwia oddzielenie cieczy od osadu gromadzącego się na dnie.

Filtrat to ciecz, która przeszła przez przegrodę filtracyjną. Jest oddzielana od części stałych tworzących placek filtracyjny.

Osadniki promieniowe służą do klarowania cieczy i oddzielania zawieszonych drobnych cząstek. Dzięki temu woda może być dalej oczyszczana lub zawracana do obiegu technologicznego.

Filtrat jest cieczą, a suszarki służą do dosuszania materiałów stałych. Do suszarki może trafić odwodniony koncentrat, ale nie ciecz po filtracji.

Filtrat to faza ciekła oddzielona podczas filtracji. Placek filtracyjny to zatrzymana na filtrze faza stała, czyli odwodniony materiał.

Prasa filtracyjna zmniejsza zawartość wody w zagęszczonym koncentracie. Oddziela wodę technologiczną od cząstek stałych koncentratu.

Odwadnianie polega na usunięciu nadmiaru wody z koncentratu po procesach wzbogacania. Ułatwia to transport, magazynowanie i dalsze przetwarzanie materiału.

Osadnik promieniowy służy do sedymentacyjnego oddzielania zawiesin od cieczy. Woda przepływa promieniowo, a cząstki stałe opadają na dno.

Rozpoznaje się go po symbolu martwego drzewa i martwej ryby. W starszym oznakowaniu był to znak na pomarańczowym tle, a w systemie GHS jest to piktogram w czerwonym rombie.

Mogą zatruwać organizmy wodne, zanieczyszczać wodę i powodować długotrwałe szkody w ekosystemie. Dlatego wymagają kontrolowanego zbierania i utylizacji.

Mogą to być niektóre odczynniki flotacyjne, oleje, smary, środki czyszczące, flokulanty lub inne chemikalia technologiczne. O ich zagrożeniach informuje etykieta i karta charakterystyki.

Znak łatwopalności przedstawia płomień i informuje o ryzyku pożaru. Znak zagrożenia dla środowiska przedstawia drzewo i rybę, czyli wskazuje na szkodliwość dla ekosystemów.

Należy sprawdzić etykietę oraz kartę charakterystyki. Dokumenty te podają zasady bezpiecznego użycia, magazynowania, neutralizacji rozlewów i postępowania z odpadami.

Trzeba zabezpieczyć miejsce, nie dopuścić do przedostania się substancji do kanalizacji lub gruntu i zastosować sorbent lub inną metodę wskazaną w instrukcji. Odpady po usunięciu rozlewu należy przekazać do właściwej utylizacji.