Pytania pomocnicze - GIW.05

Dzieli się największy wymiar ziarna w nadawie przez największy wymiar ziarna w produkcie po rozdrobnieniu. Wynik informuje, ile razy zmniejszono maksymalny rozmiar ziarna.

Nadawa to materiał kierowany do kruszarki lub innego urządzenia przeróbczego. W pytaniu chodzi o największe ziarno znajdujące się właśnie w tej nadawie.

Produkt kruszenia to materiał otrzymany po przejściu przez kruszarkę. Jego uziarnienie jest mniejsze niż uziarnienie nadawy.

Pozwala ocenić skuteczność zmniejszania wymiarów ziaren. Pomaga też dobrać odpowiednią kruszarkę i kontrolować przebieg procesu technologicznego.

Rozdrabnianie polega na zmniejszaniu wymiarów ziaren przez kruszenie lub mielenie. Przesiewanie polega na rozdzielaniu ziaren według wielkości na sitach.

Skala rozdrabniania dotyczy zmniejszenia wielkości ziaren. Skala klasyfikacji odnosi się do rozdziału materiału na klasy ziarnowe.

Oznacza duże zmniejszenie maksymalnego wymiaru ziarna między nadawą a produktem. Może to świadczyć o intensywnym kruszeniu materiału.

Klasyfikacja ziarnowa to rozdzielanie materiału na grupy ziaren o określonych wymiarach. Najczęściej odbywa się przez przesiewanie lub klasyfikację hydrauliczną.

Zestaw sit pozwala rozdzielić materiał na kilka klas ziarnowych. Każde sito zatrzymuje ziarna większe od swoich otworów, a przepuszcza drobniejsze.

Skala klasyfikacji to uporządkowany ciąg wymiarów otworów sit. Klasa ziarnowa to konkretna frakcja materiału mieszcząca się między dwoma granicznymi wymiarami ziaren.

Pytanie dotyczy wymiarów otworów sit i ich uporządkowania, czyli podziału według wielkości ziaren. Sortowanie i wzbogacanie odnoszą się do innych celów technologicznych.

Klasa ziarnowa powstaje między dwoma sitami o różnych wymiarach otworów. Obejmuje ziarna, które przeszły przez większe sito, ale zostały zatrzymane na mniejszym.

Prawidłowa skala umożliwia dokładny i powtarzalny podział materiału. Ułatwia kontrolę procesu technologicznego i ocenę składu ziarnowego nadawy lub produktu.

Określa twardość minerałów przez porównanie ich odporności na zarysowanie. Minerał twardszy rysuje minerał bardziej miękki.

Twardsze kopaliny trudniej kruszyć i mielić, wymagają większej energii oraz powodują większe zużycie elementów roboczych maszyn.

Najwyższą twardość, czyli 10, ma diament. Jest wzorcem minerału bardzo odpornego na zarysowanie.

Najniższą twardość, czyli 1, ma talk. Można go łatwo zarysować nawet paznokciem.

Nie. Przesiewanie zależy głównie od wielkości ziaren i wymiarów oczek sita, a nie bezpośrednio od twardości minerału.

Zarysowanie to uszkodzenie powierzchni minerału przez twardszy materiał. Rozdrabnianie to zmniejszanie wielkości ziaren przez kruszenie, mielenie lub ścieranie.

Napęd inercyjny wykorzystuje siły bezwładności powstające podczas obrotu niewyważonych mas. Siły te wywołują drgania elementu roboczego maszyny, np. przesiewacza.

Najczęściej stosuje się go w przesiewaczach wibracyjnych, podajnikach wibracyjnych i innych urządzeniach wymagających ruchu drgającego.

Na schemacie napęd inercyjny zwykle przedstawia wirujące niewyważone masy lub mimośrody. Ich obrót powoduje powstawanie sił odśrodkowych wywołujących drgania.

Napęd mechaniczny przekazuje ruch bezpośrednio przez elementy takie jak wały, przekładnie, korby lub cięgna. Napęd inercyjny wytwarza ruch drgający dzięki niewyważonym masom i siłom bezwładności.

Drgania ułatwiają przemieszczanie materiału po sicie oraz przechodzenie drobnych ziaren przez otwory sitowe. Dzięki temu poprawia się skuteczność klasyfikacji ziarnowej.

Charakterystyczne są niewyważone masy, wał napędowy, łożyska oraz silnik wprawiający układ w ruch obrotowy. Kluczową rolę pełni niewyważenie powodujące powstawanie drgań.

Najważniejsze cechy to skośnie ustawiona skrzynia sitowa, zawieszenie sprężyste oraz napęd wywołujący drgania. Urządzenie nie ma taśmy transportowej ani kubełków.

Przesiewacz służy do rozdziału materiału ziarnistego według wielkości ziaren. W wyniku pracy urządzenia powstają m.in. nadziarno i podziarno.

Sprężyny umożliwiają drgania skrzyni sitowej i ograniczają przenoszenie drgań na konstrukcję wsporczą. Pełnią więc funkcję zawieszenia i amortyzacji.

Przenośnik taśmowy służy głównie do transportu materiału, a przesiewacz do jego klasyfikacji ziarnowej. Przesiewacz ma sita i wykonuje ruch drgający.

Napęd inercyjny wytwarza drgania skrzyni sitowej, które przemieszczają materiał po sicie i ułatwiają przechodzenie drobnych ziaren przez otwory.

Nadziarno to ziarna, które nie przeszły przez otwory sita. Podziarno to ziarna drobniejsze, które przeszły przez sito.

Podtrzymuje drgającą skrzynię przesiewacza i ogranicza przenoszenie drgań na konstrukcję wsporczą. Dzięki temu maszyna pracuje stabilniej i bezpieczniej.

Rzeszoto to powierzchnia robocza z otworami, przez którą przechodzą ziarna określonej wielkości. Skrzynia przesiewacza to konstrukcja nośna, w której rzeszoto jest zamontowane.

Zwykle jest przedstawiona jako element sprężysty przy podporze lub zawieszeniu, między częścią drgającą a ramą. Często występuje parami po bokach przesiewacza.

Może spowodować nierówną pracę przesiewacza, nadmierne drgania konstrukcji, pogorszenie przesiewania oraz szybsze zużycie elementów maszyny.

Ponieważ podczas pracy wytwarzają drgania potrzebne do przesiewania materiału. Elementy amortyzujące ograniczają przenoszenie tych drgań na otoczenie i chronią konstrukcję.

Zawiesie to element lub zespół elementów służących do podwieszenia skrzyni przesiewacza. Nie jest tym samym co sprężyna, choć może współpracować z elementami sprężystymi.

Napęd inercyjny wytwarza drgania skrzyni sitowej. Dzięki temu materiał przesuwa się po sicie i ulega rozdziałowi na frakcje ziarnowe.

Obracające się niewyważone masy powodują powstawanie siły odśrodkowej. Siła ta cyklicznie zmienia kierunek i wzbudza drgania maszyny.

Napęd inercyjny działa mechanicznie dzięki obracającym się masom niewyważonym. Napęd hydrauliczny wykorzystuje ciecz roboczą pod ciśnieniem.

Montaż na skrzyni sitowej pozwala skutecznie przekazywać drgania na element roboczy przesiewacza. Zmniejsza to straty energii i poprawia efektywność przesiewania.

Napęd inercyjny stosuje się m.in. w przesiewaczach wibracyjnych, podajnikach wibracyjnych i rynnach wibracyjnych. Wszędzie tam potrzebne są kontrolowane drgania.

Mogą to być nadmierne drgania, hałas, przegrzewanie łożysk, nierównomierna praca lub spadek skuteczności przesiewania. Takie objawy wymagają kontroli technicznej.

Charakterystyczne są stożkowa komora kruszenia, pionowy układ elementu roboczego oraz masywna rama. Często widoczny jest także napęd wprawiający stożek w ruch mimośrodowy.

Materiał trafia między stożek ruchomy a powierzchnię stałą i jest ściskany. Siła nacisku powoduje pękanie ziaren kopaliny.

Ziarna przemieszczają się w komorze kruszenia i ocierają o powierzchnie robocze oraz o inne ziarna. Powoduje to dodatkowe zmniejszanie ich rozmiaru.

Kruszarka stożkowa rozdrabnia głównie przez zgniatanie i ścieranie. Kruszarka udarowa wykorzystuje przede wszystkim energię uderzenia.

Najczęściej stosuje się je do kruszenia średniego i drobnego. Sprawdzają się przy rudach, skałach twardych i produkcji kruszyw.

Mniejsza szczelina wylotowa daje drobniejszy produkt, ale może zwiększać obciążenie maszyny. Większa szczelina daje produkt grubszy i zwykle mniejsze obciążenie kruszarki.

Udar jest typowy dla kruszarek udarowych, a nie stożkowych. W kruszarce stożkowej dominują zgniatanie i ścieranie.

Najczęściej po dwóch kołach zębatych o kształcie stożków, których osie przecinają się pod kątem. Często przekładnia ta zmienia kierunek przenoszenia napędu o 90°.

Służy do przenoszenia momentu obrotowego między wałami ustawionymi pod kątem. Umożliwia zmianę kierunku napędu w zwartej konstrukcji maszyny.

Przekładnia stożkowa ma dwa koła stożkowe, natomiast ślimakowa składa się ze ślimaka i koła ślimakowego. Ślimakowa często daje duże przełożenie i może mieć właściwości samohamowne.

Przekładnia planetarna ma koło centralne, satelity i jarzmo, a jej elementy obracają się wokół wspólnej osi. Przekładnia stożkowa przenosi napęd między wałami ustawionymi pod kątem.

Przekładnie zębate pozwalają przenosić napęd z silnika na element roboczy maszyny. Umożliwiają zmianę prędkości obrotowej, momentu obrotowego oraz kierunku ruchu.

Smarowanie zmniejsza tarcie i zużycie zębów, odprowadza ciepło oraz chroni elementy przed korozją. Brak smarowania może prowadzić do przegrzania i uszkodzenia przekładni.

Rozdrabnianie to proces zmniejszania wymiarów ziaren lub brył kopaliny przez kruszenie, mielenie albo ścieranie. Ułatwia dalsze przesiewanie, klasyfikację i wzbogacanie surowca.

Przy rozdrabnianiu grubym otrzymuje się ziarno o wymiarze nie większym niż 100 mm. To kluczowa wartość do zapamiętania na egzamin.

Najczęściej stosuje się kruszarki szczękowe, stożkowe, udarowe lub walcowe. Ich zadaniem jest zmniejszenie dużych brył urobku do rozmiaru nadającego się do dalszej przeróbki.

Rozdrabnianie grube daje produkt do około 100 mm, natomiast rozdrabnianie średnie prowadzi do drobniejszego uziarnienia, zwykle do około 10 mm. Różnica dotyczy więc głównie wielkości produktu końcowego.

Urobek po wydobyciu ma często duże bryły, które trudno transportować i dalej przerabiać. Rozdrabnianie grube przygotowuje materiał do kolejnych etapów, takich jak przesiewanie, kruszenie średnie lub mielenie.

W klasyfikacji zakresów rozdrabniania jako granicę produktu rozdrabniania grubego przyjmuje się 100 mm. Wartość 150 mm jest zbyt duża dla tej definicji egzaminacyjnej.