Pytania pomocnicze - GIW.05

Jest to parametr określający intensywność drgań i zdolność sita do podrzucania materiału. Wpływa na rozluźnienie warstwy nadawy oraz skuteczność przesiewania.

Ponieważ przesiewacz wibracyjny pracuje dzięki drganiom powierzchni sitowej. To właśnie drgania powodują podrzucanie i przemieszczanie ziaren po sicie.

Materiał może słabo się rozluźniać, zalegać na sicie i gorzej przechodzić przez otwory. Spada wtedy skuteczność przesiewania.

Może powodować zbyt gwałtowne przemieszczanie materiału, zwiększone zużycie elementów przesiewacza i pogorszenie dokładności rozdziału ziaren.

Zależy głównie od amplitudy i częstotliwości drgań, kierunku drgań oraz nachylenia powierzchni sitowej.

Drgania rozluźniają warstwę materiału, ułatwiają przechodzenie podziarna przez otwory sita i przesuwają nadziarno po powierzchni roboczej.

Przenośnik taśmowy służy głównie do transportu materiału ruchem ciągłym taśmy, a nie do podrzucania ziaren za pomocą drgań.

Przesiewacz wibracyjny wykorzystuje drgania do przemieszczania i rozdzielania ziaren na sicie. Częstotliwość drgań wpływa na skuteczność przesiewania, wydajność oraz ruch materiału po powierzchni sita.

Do podstawowych parametrów należą częstotliwość drgań, amplituda drgań, kąt nachylenia sita, powierzchnia przesiewania, liczba pokładów sitowych oraz wydajność urządzenia.

Przesiewacz wibracyjny wykonuje drgania, które ułatwiają rozdział ziaren. Ruszt stały nie ma ruchu roboczego, a klasyfikacja odbywa się głównie dzięki grawitacyjnemu przesypywaniu materiału przez szczeliny.

Przenośnik taśmowy służy do transportu materiału na taśmie, a jego główne parametry to prędkość taśmy, szerokość taśmy, długość przenośnika i wydajność transportowa. Drgania nie są zasadą jego pracy.

Amplituda określa wielkość wychylenia drgającego sita. Zbyt mała może pogarszać przesiewanie, a zbyt duża może powodować nadmierne zużycie elementów i niestabilną pracę urządzenia.

Przesiewacze wibracyjne służą do rozdzielania materiału ziarnistego na klasy ziarnowe. Umożliwiają oddzielenie nadziarna, podziarna lub przygotowanie materiału do dalszych procesów technologicznych.

Najczęściej ma postać grubego, modułowego panelu z formowanymi otworami. Nie ma metalicznego połysku i wygląda inaczej niż cienka blacha, siatka druciana lub układ prętów.

Najczęściej stosuje się poliuretan lub gumę techniczną. Materiały te są odporne na ścieranie i dobrze tłumią hałas.

Są odporne na korozję, cichsze w pracy i często bardzo odporne na ścieranie. Mogą być wykonywane jako modułowe panele, co ułatwia wymianę zużytych części.

Sito z blachy stalowej jest metalową płytą z wyciętymi lub perforowanymi otworami. Sito z tworzywa jest zwykle grubsze, elastyczniejsze i ma otwory uformowane w panelu.

Sito z drutu nierdzewnego ma budowę siatki plecionej lub zgrzewanej z cienkich drutów. Sito z tworzywa ma masywniejszą konstrukcję panelową.

Modułowa budowa pozwala wymieniać tylko zużyte fragmenty powierzchni sitowej. Skraca to czas naprawy i obniża koszty eksploatacji.

Współczynnik przeswitu oblicza się jako stosunek łącznej powierzchni otworów sita do całkowitej powierzchni sita: p = Fo/Fs.

Mały współczynnik przeswitu oznacza, że otwory zajmują niewielką część całkowitej powierzchni sita. Takie sito ma mniejszą powierzchnię roboczą dostępną do przechodzenia ziaren.

Dla każdego sita należy obliczyć wartość Fo/Fs, a następnie porównać wyniki. Najmniejszy współczynnik ma sito z najmniejszą otrzymaną wartością.

Dla odpowiedzi C współczynnik wynosi 5/20 = 0,25. Pozostałe wartości to: A = 0,50, B = 0,40, D = 0,30, więc najmniejszy wynik ma wariant C.

Tak. Wynik obliczony jako ułamek należy pomnożyć przez 100%, np. p = 0,25 oznacza 25% przeswitu.

Większy współczynnik przeswitu zwykle zwiększa możliwość przechodzenia ziaren przez sito i może poprawić wydajność. Należy jednak uwzględnić także dokładność przesiewania, rodzaj materiału i trwałość sita.

Drobne ziarna mają lepiej uwolnione minerały użyteczne i łatwiej przyczepiają się do pęcherzyków powietrza. Dzięki temu proces flotacji jest skuteczniejszy.

Do flotacji kieruje się klasę ziarnową **≤ 0,3 mm**. Jest to drobna frakcja odpowiednia dla tego procesu.

Zbyt grube ziarna słabo unoszą się z pianą i mogą opadać w komorze flotacyjnej. Obniża to skuteczność wzbogacania.

Rozdrabnianie ma uwolnić minerały użyteczne ze skały płonnej i uzyskać odpowiednie uziarnienie nadawy. Bez tego flotacja byłaby mniej efektywna.

Flotacja opiera się na różnicach w zwilżalności powierzchni ziaren. Ziarna hydrofobowe przyczepiają się do pęcherzyków powietrza i przechodzą do piany.

Oznaczają one klasy zbyt grube dla typowej flotacji rud cynkowo-ołowiowych. W tym procesie wymagana jest drobna nadawa, czyli ≤ 0,3 mm.

Za wybuchowy uznaje się pył węglowy o średnicy ziaren od 1,0 mm do 0 mm. Jest to najdrobniejsza frakcja spośród podanych w pytaniu.

Drobny pył ma dużą powierzchnię kontaktu z tlenem i łatwo unosi się w powietrzu. Dzięki temu może szybko się zapalić i utworzyć mieszaninę wybuchową.

Potrzebny jest palny pył, tlen, odpowiednie stężenie pyłu w powietrzu, rozproszenie w postaci chmury oraz źródło zapłonu, np. iskra lub gorąca powierzchnia.

Pył może powstawać przy kruszeniu, przesiewaniu, przesypywaniu, transporcie taśmowym, załadunku i magazynowaniu węgla.

Stosuje się odpylanie, zraszanie, wentylację, regularne sprzątanie pyłu, eliminację źródeł zapłonu oraz urządzenia w wykonaniu przeciwwybuchowym.

Największe zagrożenie występuje wtedy, gdy pył zostanie wzburzony i utworzy chmurę pyłowo-powietrzną. Zalegający pył jest jednak niebezpieczny, bo może zostać poderwany przez podmuch lub ruch maszyn.

Kruszenie tylko zmniejsza rozmiar ziaren i może przygotować materiał do dalszej przeróbki. Odzysk substancji użytecznej następuje dopiero przez wzbogacanie.

Klasyfikacja rozdziela materiał głównie według wielkości ziaren. Wzbogacanie rozdziela materiał według właściwości składników, aby zwiększyć zawartość substancji użytecznej w produkcie.

Oznacza wydzielenie z odpadu tych ziaren lub składników, które mają wartość użytkową, np. zawierają węgiel lub minerały użyteczne.

Najczęściej powstaje koncentrat, czyli produkt bogatszy w składnik użyteczny, oraz odpady, czyli materiał zubożony. Czasem otrzymuje się także produkt pośredni.

Ponieważ może zawierać resztki substancji użytecznej, np. węgla, których odzysk może być opłacalny. W takim przypadku stosuje się odpowiednie metody wzbogacania.

Sortowanie rozdziela materiał według określonej cechy, np. wielkości, barwy, gęstości lub jakości. Może wspomagać proces przeróbki, ale w tym pytaniu nie jest główną metodą odzysku substancji użytecznych.

Wzbogacanie grawitacyjne polega na rozdziale ziaren mieszaniny na podstawie różnicy ich gęstości. Ziarna cięższe i lżejsze zachowują się inaczej w polu sił grawitacyjnych oraz w ośrodku, np. wodzie lub cieczy ciężkiej.

Im większa różnica gęstości między składnikami mieszaniny, tym łatwiejszy i skuteczniejszy jest ich rozdział. Ziarna cięższe szybciej opadają lub przemieszczają się inaczej niż ziarna lżejsze.

Przesiewanie rozdziela materiał według wielkości ziaren, czyli składu ziarnowego. Wzbogacanie grawitacyjne rozdziela materiał według gęstości ziaren, a nie tylko ich rozmiaru.

Przebieranie polega na ręcznym lub mechanicznym wybieraniu ziaren na podstawie cech widocznych, np. barwy lub kształtu. Wzbogacanie grawitacyjne wykorzystuje fizyczną różnicę gęstości składników.

Do wzbogacania grawitacyjnego stosuje się m.in. osadzarki, stoły koncentracyjne, separatory z cieczą ciężką oraz spirale wzbogacające. Dobór urządzenia zależy od rodzaju kopaliny, uziarnienia i różnicy gęstości składników.

Materiał powinien być odpowiednio przygotowany i często podzielony na klasy ziarnowe. Zbyt duże zróżnicowanie wielkości ziaren może utrudniać rozdział, ponieważ na ruch ziaren wpływa nie tylko gęstość, ale też ich rozmiar.

Oznacza to, że jej gęstość jest większa od gęstości wody, czyli większa niż około 1,0 g/cm³.

Ciecz jednorodna ma taki sam skład i właściwości w całej objętości. Nie jest mieszaniną niejednolitą ani zawiesiną cząstek stałych.

Stosuje się je do rozdzielania ziaren według gęstości, szczególnie w procesach wzbogacania grawitacyjnego i analizach laboratoryjnych.

Takie ziarno będzie opadać, ponieważ jest gęstsze od ośrodka, w którym się znajduje.

Takie ziarno będzie się unosić lub pozostanie w górnej części cieczy, ponieważ jest lżejsze od ośrodka.

Ciecz o gęstości równej wodzie nie jest cieczą ciężką. Warunkiem uznania cieczy za ciężką jest gęstość większa od gęstości wody.

Ciecz ciężka to ośrodek o podwyższonej gęstości, używany do rozdzielania ziaren kopaliny według ich gęstości. Ziarna lżejsze wypływają, a cięższe opadają.

Ciecz jednorodna ma jednakowy skład w całej objętości, np. bromoform lub roztwór chlorku cynku. Ciecz zawiesinowa zawiera drobne cząstki stałe zawieszone w cieczy.

Ponieważ jest to gęstość całej mieszaniny, czyli cieczy wraz z zawieszonymi w niej cząstkami stałymi. Nie jest to gęstość samej cieczy bazowej.

Od gęstości pozornej zależy, które ziarna będą pływać, a które opadać. Pozwala to rozdzielać składniki kopaliny na frakcje o różnej gęstości.

Najczęściej stosuje się drobno zmielony magnetyt lub żelazokrzem. Ich zadaniem jest zwiększenie gęstości mieszaniny.

Bromoform jest przykładem cieczy ciężkiej jednorodnej. Gęstość pozorna odnosi się natomiast do cieczy ciężkiej zawiesinowej.