Pytania pomocnicze - GIW.05

Przesiewacz służy do rozdzielania materiału sypkiego na klasy ziarnowe według wielkości ziaren. Rozdział odbywa się na sicie lub kilku sitach.

Przesiewacz klasyfikuje materiał według uziarnienia, natomiast przenośnik taśmowy służy głównie do transportu materiału z jednego miejsca na drugie.

Nadziarno to materiał, który pozostał na sicie, ponieważ jego ziarna są większe od otworów. Podziarno to materiał, który przeszedł przez otwory sita.

Najważniejsze cechy to powierzchnia sitowa, rama urządzenia, elementy mocujące sita oraz często sprężyny lub napęd wibracyjny.

Po kruszeniu materiał ma zróżnicowane uziarnienie. Przesiewacz pozwala oddzielić ziarna o wymaganej wielkości od materiału zbyt dużego lub zbyt drobnego.

To przesiewacz wyposażony w kilka sit ułożonych jedno nad drugim. Pozwala jednocześnie rozdzielić materiał na więcej niż dwie klasy ziarnowe.

Najważniejszą cechą jest rząd równoległych, obracających się wałków tworzących powierzchnię przesiewającą. Widoczny jest też napęd wałków oraz oddzielne drogi odprowadzania frakcji drobnej i grubej.

Materiał przesuwa się po obracających się wałkach. Ziarna mniejsze od szczelin między wałkami przechodzą w dół, a większe pozostają na ruszcie i przemieszczają się dalej.

W przesiewaczu stałym ruszt jest nieruchomy, a przesuw materiału wynika głównie z nachylenia i siły ciężkości. W przesiewaczu wałkowym wałki obracają się, aktywnie transportując i rozluźniając nadawę.

Stosuje się je głównie do materiałów grubych, wilgotnych, zlepiających się lub zanieczyszczonych gliną. Są przydatne w przesiewaniu wstępnym kopalin.

Podstawowe produkty to podziarno, czyli materiał przechodzący przez otwory lub szczeliny, oraz nadziarno, czyli materiał pozostający na powierzchni przesiewającej.

Obracające się wałki poruszają materiał, rozbijają zlepy i ograniczają zapychanie szczelin. Dzięki temu drobniejsze ziarna łatwiej przechodzą przez ruszt.

Typowe elementy to rama, zestaw wałków roboczych, napęd, przekładnie lub sprzęgła, powierzchnia przesiewająca oraz zsypy do odbioru poszczególnych frakcji.

Kruszarka ma elementy robocze służące do łamania lub zgniatania materiału, np. szczęki, walce, stożek albo wirnik. Przesiewacz ma sita, których zadaniem jest rozdział materiału na klasy ziarnowe, a nie jego rozdrabnianie.

Kruszarka stacjonarna jest zamontowana na stałe w zakładzie przeróbczym i pracuje jako element linii technologicznej. Kruszarka mobilna ma podwozie kołowe lub gąsienicowe i może być łatwo przemieszczana.

Kruszarka zmniejsza wielkość brył kopaliny do wymaganego uziarnienia. Przygotowuje materiał do dalszych operacji, np. przesiewania, mielenia, wzbogacania lub transportu.

Charakterystyczne są masywna rama, komora kruszenia, napędy elektryczne, przekładnie oraz brak podwozia jezdnego. Urządzenie zwykle jest przeznaczone do pracy w jednym miejscu.

Przesiewacz rozdziela materiał według wielkości ziaren na sitach. Nie powoduje zasadniczego zmniejszenia wymiarów ziaren, dlatego należy do urządzeń klasyfikujących, a nie rozdrabniających.

Najczęściej stosuje się kruszarki szczękowe, stożkowe, udarowe i walcowe. Dobór zależy od twardości kopaliny, wielkości nadawy i wymaganego produktu.

Najważniejszym elementem jest wirnik z bijakami lub listwami oraz płyty odbojowe w komorze kruszenia. Materiał jest rozdrabniany przez uderzenia, a nie przez zgniatanie między szczękami.

Materiał wpada do komory kruszenia, gdzie zostaje uderzony przez szybko obracający się wirnik. Następnie zderza się z płytami odbojowymi i rozpada na mniejsze ziarna.

Kruszarka szczękowa rozdrabnia materiał głównie przez zgniatanie między szczękami. Kruszarka udarowa wykorzystuje energię uderzenia wirnika i zderzenia z płytami odbojowymi.

Najczęściej zużywają się bijaki, listwy udarowe oraz płyty odbojowe. Ich trwałość zależy od twardości i ścieralności kruszonego materiału.

Stosuje się je do wielu kopalin i surowców mineralnych, szczególnie gdy potrzebne jest intensywne rozdrabnianie i korzystny kształt ziaren. Dobór zależy jednak od twardości, wilgotności i ścieralności materiału.

Wpływ mają przede wszystkim prędkość obrotowa wirnika, ustawienie szczeliny wylotowej, konstrukcja płyt odbojowych oraz uziarnienie i właściwości nadawy.

Kruszarka udarowa zmniejsza wielkość ziaren przez kruszenie. Przesiewacz jedynie rozdziela materiał na klasy ziarnowe według wielkości, bez jego rozdrabniania.

Najczęściej są to duże cylindryczne lub bunkrowe obiekty połączone z przenośnikami taśmowymi. Występują w pobliżu zakładów przeróbki mechanicznej kopalin, kopalń, elektrowni lub koksowni.

Służą do czasowego magazynowania węgla i wyrównywania nierównomierności dostaw lub odbioru. Dzięki temu zakład może pracować bardziej stabilnie.

Silosy zbożowe są elementem infrastruktury rolniczo-spożywczej, a zbiorniki węgla należą do infrastruktury górniczej lub energetycznej. Przy zbiornikach węgla często widoczne są przenośniki taśmowe do transportu urobku.

Chłodnie kominowe mają zwykle charakterystyczny przewężony, hiperboloidalny kształt i służą do chłodzenia wody. Zbiorniki węgla są bardziej walcowe i są częścią systemu magazynowania oraz transportu paliwa.

Najczęściej są to przenośniki taśmowe, przesypy, zasuwy, dozowniki, podajniki i urządzenia odpylające. Umożliwiają one załadunek, rozładunek i kontrolowany przepływ materiału.

Najważniejsze zagrożenia to zapylenie, wybuch pyłu węglowego, pożar, samozagrzewanie węgla oraz zasypanie pracownika podczas nieprawidłowej obsługi. Wymagane są procedury bezpieczeństwa i kontrola stanu instalacji.

Służy do kontrolowanego i równomiernego podawania nadawy ze zbiornika na kolejne urządzenie, najczęściej na taśmociąg.

Dozowanie oznacza regulowanie ilości i tempa podawania materiału. Kierowanie dotyczy głównie zmiany drogi przepływu materiału, np. za pomocą rynny lub przesypu.

Zapobiega przeciążeniom taśmy, rozsypywaniu materiału oraz zatorom. Ułatwia też stabilną pracę całego ciągu technologicznego.

Zbiornik buforowy czasowo gromadzi nadawę i wyrównuje jej dopływ do dalszych urządzeń technologicznych.

Dozownik służy do regulowanego podawania materiału, a zasuwa głównie do otwierania lub zamykania przepływu. Jeśli pytanie mówi o stałym podawaniu na taśmociąg, chodzi zwykle o dozowanie.

Może dojść do przeciążenia przenośnika, zsypywania materiału z taśmy, zatorów na przesypach oraz zwiększonego zużycia urządzeń.

Służy do czasowego magazynowania kopaliny oraz zapewnienia jej równomiernego podawania do dalszych urządzeń technologicznych.

Zapewnia stabilną pracę maszyn, ogranicza przeciążenia i zapobiega przerwom lub zakłóceniom w procesie przeróbczym.

Magazynowanie polega na czasowym gromadzeniu materiału, a dozowanie na kontrolowanym podawaniu go w określonej ilości do dalszego procesu.

Nie. Wzbogacanie polega na rozdziale składników użytecznych od odpadowych i odbywa się w specjalnych urządzeniach, np. flotownikach lub osadzarkach.

Nie. Klasyfikowanie lub przesiewanie wykonują urządzenia takie jak przesiewacze i klasyfikatory, a nie zbiorniki nadawy.

Materiał może być odbierany przez dozowniki, przenośniki taśmowe, podajniki wibracyjne lub inne urządzenia transportujące nadawę do kolejnych etapów procesu.

Należy pomnożyć całkowitą wydajność nadawy przez procentowy udział tej klasy zapisany jako ułamek dziesiętny. Dla 800 t/h i 80% wynik wynosi 640 t/h.

Jest to frakcja materiału, w której ziarna mają wielkość od 0 do 20 mm. Taka klasa jest zwykle wydzielana za pomocą przesiewania.

Zbyt mała wydajność powoduje przeciążenie urządzeń, pogorszenie skuteczności przesiewania i możliwość zatorów technologicznych.

Klasyfikacja wstępna rozdziela materiał przed dalszymi operacjami, np. kruszeniem lub wzbogacaniem. Pozwala odciążyć kolejne urządzenia i skierować odpowiednie frakcje do właściwych procesów.

Nadawa to materiał doprowadzany do urządzenia lub węzła technologicznego. Produkty klasyfikacji to frakcje otrzymane po rozdziale, np. podziarno i nadziarno.

Zapas wydajności uwzględnia wahania ilości i składu nadawy, wilgotność materiału oraz nierównomierne podawanie. Dzięki temu układ pracuje stabilniej.

Klasa ziarnowa to zbiór ziaren, których wymiary mieszczą się między określoną dolną i górną granicą rozmiaru.

Dzięki temu wiadomo, jakie ziarna należą do danej klasy, a jakie są zbyt drobne lub zbyt grube. Umożliwia to jednoznaczny podział materiału.

Najczęściej zapisuje się ją w postaci przedziału, np. 10–20 mm, co oznacza ziarna większe od 10 mm i nie większe niż 20 mm.

Przesiewanie rozdziela materiał na klasy ziarnowe według wielkości ziaren. Każda frakcja trafia do odpowiedniego produktu, np. nadziarna, podziarna lub klasy pośredniej.

Pojedyncze ziarno ma konkretny wymiar, natomiast klasa ziarnowa obejmuje wiele ziaren mieszczących się w ustalonym zakresie wymiarów.

Klasa dolna to grupa ziaren, która przeszła przez otwory sita. Są to ziarna drobniejsze od wymiaru oczek sita.

Klasa dolna przechodzi przez sito, a klasa górna pozostaje na sicie. Różnica zależy od wielkości ziaren względem otworów sita.

Ziarna większe od otworów sita nie przechodzą przez nie. Pozostają na sicie i tworzą klasę górną.

Przesiewanie pozwala rozdzielić materiał według wielkości ziaren. Ułatwia to dalsze procesy, np. kruszenie, mielenie lub wzbogacanie.

Najprościej: przez sito przechodzi materiał drobniejszy, czyli klasa dolna. Materiał grubszy zostaje na sicie jako klasa górna.

Granica podziału zależy od wymiaru otworów sita. Ziarna mniejsze od otworów przechodzą, a większe zostają zatrzymane.