Pytania pomocnicze - GIW.05

Udział procentowy powierzchni czynnej sita oblicza się ze wzoru: pole powierzchni otworów sita podzielone przez całkowitą powierzchnię sita i pomnożone przez 100%.

Powierzchnia czynna sita to suma powierzchni wszystkich otworów, przez które może przechodzić materiał podczas przesiewania.

Należy obliczyć: 27 cm² / 45 cm² × 100% = 60%. Oznacza to, że powierzchnia czynna stanowi 60% całkowitej powierzchni sita.

Ponieważ oblicza się stosunek dwóch powierzchni. Jeśli jednostki byłyby różne, wynik procentowy byłby błędny.

Większa powierzchnia czynna zwykle zwiększa możliwość przechodzenia ziaren przez sito, co może poprawić wydajność przesiewania.

Ponieważ mają różną gęstość. W pulsującym strumieniu wody ziarna cięższe opadają niżej, a lżejsze pozostają wyżej.

Istotne jest uziarnienie 0,5–20 mm oraz różnica gęstości między węglem a skałą płonną. To typowy zakres dla wzbogacania grawitacyjnego w osadzarkach.

Flotacja opiera się głównie na różnicy zwilżalności powierzchni ziaren, a nie bezpośrednio na różnicy gęstości. Stosuje się ją zwykle do drobniejszych ziaren, np. mułów węglowych.

Osadnik Dorra służy głównie do sedymentacji, zagęszczania zawiesin i klarowania cieczy. Nie jest podstawowym urządzeniem do rozdziału ziaren węgla i skały płonnej według gęstości.

Filtr ciśnieniowy służy do odwadniania zawiesin lub koncentratów. Nie wykonuje zasadniczego rozdziału ziaren według gęstości.

Wzbogacanie grawitacyjne polega na rozdziale ziaren na podstawie różnic gęstości oraz prędkości opadania w ośrodku, najczęściej wodzie lub cieczy ciężkiej.

Różne urządzenia działają skutecznie dla różnych zakresów wielkości ziaren. Osadzarki dobrze nadają się do ziaren o wielkości pośredniej, natomiast flotacja jest typowa dla ziaren bardzo drobnych.

Podziarno to ziarna mniejsze od dolnej granicy wymiarowej danego sortymentu. W sortymencie średnim są to więc cząstki zbyt drobne w stosunku do wymagań.

Maksymalna zawartość podziarna w sortymentach średnich węgla kamiennego wynosi 10%.

Zbyt duża ilość podziarna pogarsza jakość sortymentu i oznacza, że produkt nie odpowiada wymaganej klasie ziarnowej. Może też obniżyć jego wartość handlową.

Zawartość podziarna określa się przez analizę granulometryczną, zwykle metodą przesiewania na sitach. Następnie oblicza się procentowy udział ziaren mniejszych od dolnej granicy sortymentu.

Podziarno to ziarna mniejsze od wymaganej dolnej granicy klasy ziarnowej, a nadziarno to ziarna większe od górnej granicy tej klasy.

Klasa ziarnowa określa zakres wielkości ziaren danego produktu, np. od dolnej do górnej granicy wymiarowej. Na jej podstawie ocenia się, czy materiał należy do danego sortymentu.

Bardzo drobne ziarna trudno skutecznie rozdzielać metodami grawitacyjnymi. Flotacja dobrze sprawdza się dla drobnych klas ziarnowych, ponieważ wykorzystuje różnice w zwilżalności powierzchni ziaren.

Flotacja wykorzystuje hydrofobowość węgla, czyli słabe zwilżanie jego powierzchni przez wodę. Ziarna węgla przyczepiają się do pęcherzyków powietrza i przechodzą do piany.

Flotacja opiera się głównie na właściwościach powierzchniowych ziaren, takich jak hydrofobowość. Wzbogacanie grawitacyjne wykorzystuje różnice gęstości między składnikami kopaliny.

Podstawowymi produktami są koncentrat węglowy oraz odpady flotacyjne. Koncentrat zawiera zwiększony udział substancji palnej, a odpady więcej skały płonnej i popiołu.

Węgiel koksujący musi mieć odpowiednią jakość, szczególnie niską zawartość popiołu i siarki. Od jego parametrów zależy jakość koksu stosowanego m.in. w hutnictwie.

Powietrze tworzy pęcherzyki, do których przyczepiają się hydrofobowe ziarna węgla. Dzięki temu mogą one wypłynąć na powierzchnię zawiesiny w postaci piany.

Przy małych wymiarach ziaren siły oporu ośrodka i zjawiska powierzchniowe mają duże znaczenie. Różnice w opadaniu ziaren o różnych gęstościach są wtedy mniej wyraźne.